Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt IV SO/Po 11/21 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę z wniosku R.S. o rozstrzygnięcie sporu Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu według właściwości.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 11 marca 2021 r., nazwanym "Wniosek na podstawie art. 63 ppsa w zw. z art. 4 ppsa" R.S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o rozstrzygnięcie kompetencji "dotyczących osób decyzyjnych i reprezentujących organy Gminy S."
W związku z powyższym pismem Sąd stwierdził, że złożony wniosek dotyczy rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego, do którego rozpoznania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Wniosek został zarejestrowany pod sygn. akt III OW 99/21 jako wniosek o rozstrzygnięcie sporu w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie kompetencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
Podkreślić należy, że wniosek musi być oparty na konkretnej indywidualnej sprawie. W przypadku wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego chodzi o sprawę, w której żaden z organów nie uznaje się za właściwy albo więcej niż jeden z organów uważa się za właściwy do jej rozpoznania. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, nie może być oderwany w swej treści od konkretnego przypadku, tak jak został sformułowany w niniejszej sprawie. W piśmie z dnia 11 marca 2021 r. wnioskodawca, wnosi o rozstrzygnięcie kompetencji "dotyczących osób decyzyjnych i reprezentujących organy Gminy S.". Powyższy wniosek nie jest powiązany z żadną konkretną sprawą, chociaż do wniosku załączono kilka wniosków dotyczących uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. Tak sformułowany wniosek nie jest wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Spór kompetencyjny z istoty swej powstaje między określonymi organami, na tle konkretnej sprawy administracyjnej, o której załatwienie zwrócił się do organów indywidualnie określony podmiot. (...) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając spór kompetencyjny wskazuje konkretny organ właściwy do rozpoznania sprawy - konkretnej sprawy, tej, która stanowiła podstawę złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu.
Orzeczenie Sądu w tym przypadku ma również charakter rozstrzygnięcia indywidualnego, wiążącego na zasadzie art. 153 P.p.s.a. w konkretnej sprawie, chociaż w praktyce takie orzeczenie może stanowić przykład i wskazówkę postępowania dla organów w innych podobnych sprawach. Jeżeli więc wnioskodawca składający wniosek o rozstrzygnięcie sporu nie sformułuje swego wniosku na tle konkretnej sprawy, w której doszło do tego sporu, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może merytorycznie rozpoznać tego wniosku, gdyż orzeczenie Sądu rozstrzygające spór nie może być abstrakcyjne, pozbawione odniesienia do konkretnej sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniosku.
Jednocześnie, z uwagi na fakt odrzucenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu, nie podlegał rozpoznaniu wniosek R.S. o zwolnienie od kosztów sądowych.