Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 779/22, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę A. F. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie określił w sposób niebudzący wątpliwości przedmiotu zaskarżenia w sprawie bezczynności. Skarżący wskazywał ogólnie na nieudostępnienie informacji publicznej, zaniechał jednak wskazania, z jakiej daty jest wniosek, którego organ nie rozpatrzył w prawem przewidzianej formie. Mając powyższe na uwadze i uwzględniając, że skarżący kierował do organu kilka wniosków w różnych datach, Sąd Wojewódzki wezwał skarżącego pismem z 29 grudnia 2022 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej sprecyzowanie.
Jednocześnie Sąd pouczył skarżącego, że ich nieusunięcie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. W piśmie z 10 stycznia 2023 r. skarżący wskazał: "Wskazuję wniosek jakiego Minister Zdrowia nie rozpatrzył w prawem przewidzianej formie. Jest to dokument pt. Skarga na depopulację i brak odpowiedzi na temat powodów dla którego MZ nie bada ani nie interpretuje informacji o wzroście śmiertelności ogółem. Pisałem w tekście, pytałem o to czy liczne odmowy odniesienia się do prezentowanych obficie danych o śmiertelności - są spowodowane jakimś wyznaniem lub ideologią. Odmówiono mi telefonicznie odpowiedzi na to pytanie". W takim stanie rzeczy, zdaniem Sądu Wojewódzkiego skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi.
Skarżący nie wskazał, którego konkretnie wniosku organ nie rozpoznał. Zwracając uwagę na liczbę korespondencji kierowanej przez skarżącego do organu, w ocenie Sądu Wojewódzkiego brak jest podstaw do domniemywania, którego konkretnie wniosku dotyczy kwestionowana bezczynność.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. F. W odpowiedzi na zażalenie Minister Zdrowia wniósł o oddalenie zażalenia w całości jako oczywiście bezzasadnego, względnie jego odrzucenie. Wniósł także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpatrywanej sprawie Sąd Wojewódzki prawidłowo odrzucił skargę A. F. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W pełni podzielić należy ocenę Sądu Wojewódzkiego, iż z treści skargi nie sposób określić przedmiotu skargi i wywnioskować, którego wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczyła skarga. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż skarżący kieruje do organu bardzo liczną korespondencję. W takim stanie rzeczy sąd administracyjny nie może domniemywać treści skargi. Wobec prawidłowego wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi i zaniechania uzupełnienia tego braku, prawidłowo WSA w Warszawie skargę odrzucił. Wbrew zarzutom zażalenia skarżący nie wskazał zwięźle i konkretnie, którego wniosku organ nie rozpatrzył w prawem przewidzianej formie. W zażaleniu skarżący sam przyznaje, że nie wskazał daty tego wniosku. W takim stanie rzeczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie podlega oddaleniu jako oczywiście bezpodstawne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Odnosząc się zaś do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji (np. postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., I GZ 29/12, LEX nr 1136612 i orzecznictwo tam wskazane).