Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 23 października 2023 r. sygn. akt II SPP/Wa 244/23 wydanym w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z 26 maja 2023 r. znak DWST-WPZN.0191.3.2023.DC w przedmiocie umorzenia postępowania, na podstawie art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odmówił przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest bezzasadny, ponieważ skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i udzielenie pomocy prawnej. W uzasadnieniu wskazał, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, a uchylanie się organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej z powodu uniemożliwienia kontroli społecznej jego działań jest niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuacje, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zawartego w skardze bądź gdy zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi (np. postanowienia NSA: z 21 sierpnia 2014 r., II OZ 765/14, LEX nr 1564210, z 20 sierpnia 2014 r., I OZ 673/14, LEX nr 1501787, z 17 lipca 2014 r., II OZ 700/14, LEX nr 1495334). W konsekwencji jedną z przesłanek uznania skargi za oczywiście bezzasadną jest stwierdzenie podstaw do odrzucenia tego środka prawnego jako niedopuszczalnego.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stwierdził zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 247 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Edukacji i Nauki z 26 maja 2023 r. znak DWST-WPZN.0191.3.2023.DC w przedmiocie umorzenia postępowania. Oznacza to, że zastosowanie w sprawie miał art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzja została skarżącemu doręczona 29 maja 2023 r. (urzędowe poświadczenie doręczenia - k. 17 akt administracyjnych), a skarga została wniesiona pismem z 9 lipca 2023 r. W skardze nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Tym samym słusznie Sąd I instancji wskazał, że skarga podlegała odrzuceniu, co przesądzało o wystąpieniu przesłanki odmowy przyznania prawa pomocy z art. 247 p.p.s.a.
Należy też wyjaśnić, że zawarte w art. 247 p.p.s.a. kategoryczne stwierdzenie, iż prawo pomocy "nie przysługuje" oznacza, że sąd nie był uprawniony do rozważania sytuacji finansowej czy też osobistej skarżącego. Analiza, czy skarga jest oczywiście bezzasadna, jest dokonywana tylko i wyłącznie na podstawie oceny przedmiotu sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.