Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OZ 148/24 uwzględnił zażalenie D.O. (dalej: "skarżący) na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt III SAB/Lu 41/23 wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia. Odpis postanowienia skarżący odebrał w dniu 26 kwietnia 2024 r.
Pismem nadanym w dniu 2 maja skarżący wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia z 9 kwietnia 2024 r., III OZ 148/24, w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego oraz zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zainicjowanego złożonym wnioskiem o uzupełnienie postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2024 r. nie jest żadnym z orzeczeń wskazanych w art. 209 p.p.s.a. Przepis ten nie przewiduje zatem możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w przypadku postępowania wpadkowego, toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, czy też zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.
Z tożsamych przyczyn brak było podstaw do orzekania w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zainicjowanego złożonym wnioskiem o uzupełnienie postanowienia. Skarżący nie poniósł żadnych kosztów postępowania, które w świetle art. 205 § 1 p.p.s.a. stanowiłyby niezbędne koszty postępowania.
Mając na względzie, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał po raz kolejny (w różnych sprawach) tożsamy co do istoty wniosek skarżącego (por. post. NSA z 17.04.2024 r., sygn. akt III OZ 4/24), stwierdzić należało, że wniosek skarżącego z 2 maja 2024 r. w oczywisty sposób stanowi nadużycie prawa do sądu. Inicjowanie kolejnych spraw wpadkowych w kolejnych sprawach sądowoadministracyjnych stanowi dla skarżącego cel sam w sobie, a celem tego działania nie jest obrona swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takie postępowanie nie stanowi realizacji prawa do sądu, tym samym nie zasługuje na ochronę prawną.
Z tych względów i na podstawie art. 157 § 1-3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.