Uzasadnienie
W dniu 17 sierpnia 2020 r. P.J. (dalej: wnioskodawca), złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Otwocku grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpisów pism dotyczących szczepień.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że 3 lipca 2020 r. złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej odpisów sześćdziesięciu czterech pism wysłanych w sprawie szczepień do rodziców, o których mowa na stronie 11 "Oceny stanu bezpieczeństwa sanitarnego powiatu otwockiego za rok 2019". Informacja miała być udostępniona za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej.
Wnioskodawca podniósł, że organ był zobowiązany udostępnić informację publiczną bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od daty złożenia wniosku, czyli do 17 lipca 2020 r. Organ nie wykonał tego obowiązku. W związku z tym, 18 lipca 2020 r. wnioskodawca wniósł skargę na bezczynność, którą organ zobowiązany był przekazać do Sądu I instancji w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia, czego nie uczynił.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o ukaranie grzywną.
Postanowieniem z 3 grudnia 2020 r. Sąd I instancji wymierzył organowi grzywnę w wysokości 200 zł oraz zasądził koszty postępowania między stronami.
Uwzględniając wniosek Sąd I instancji wskazał, że podnoszona przez pełnomocnika organu okoliczność, że przyczyną nieprzekazania akt były nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania i obsługi skrzynki ePUAP organu, nie zwalniają organu z odpowiedzialności za niedotrzymanie terminu na przekazanie skargi. Ustawodawca przewidział możliwość wnoszenia pism do organu za pośrednictwem ePUAP więc organ zobowiązany jest do obsługi skrzynki ePUAP w sposób umożliwiający skuteczny przepływ dokumentów przekazywanych za jej pośrednictwem.
Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wymierzenie grzywny jest uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 200 zł, biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w kraju oraz związaną z tym ilość obowiązków nałożonych na organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że zasądził łącznie koszty postępowania w wysokości 357 zł, na które składa się wpis sądowy od wniosku w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł. Sąd I instancji wyjaśnił, że obniżył wysokość wynagrodzenia adwokata w oparciu o art. 206 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) W ocenie Sądu I instancji, sporządzenie wniosku o charakterze szablonowym, wielokrotnie wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych sprawach, uprawnia do miarkowania wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika. Sąd I instancji wziął pod uwagę wniesienie przez skarżącego dziesięciu tożsamych pod względem treści wniosków o wymierzenie temu samemu organowi grzywny.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ. Organ zarzucił naruszenie art. 55 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, że wskazane przez Sąd I instancji okoliczności stanowią podstawę do wymierzenia grzywny. Ponadto organ zarzucił niezastosowanie art. 206 p.p.s.a. przez brak uwzględnienia możliwości odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. – dalej: u.d.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. (w tym przypadku w związku z art. 21 pkt 1 u.d.p.), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.).
Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ nie wykonał obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ nie przesłał skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Zostały więc spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny temu organowi. Wynika to jednoznacznie z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz w zażaleniu okoliczność nieprawidłowej obsługi skrzynki ePuap. Organ wskazał bowiem, że z niewiadomych przyczyn wnioski i skargi pochodzące od skarżącego i jego pełnomocnika trafiły do tzw. skrytki domyślnej i nie były widoczne dla osób obsługujących skrzynkę. Jednak to na organie spoczywa obowiązek prawidłowej obsługi elektronicznej skrzynki podawczej i tego rodzaju okoliczność nie może usprawiedliwiać braku nadania skardze prawidłowego biegu. Stąd też wniosek wnioskodawcy o wymierzenie grzywny był uzasadniony, a Sąd I instancji trafnie przyjął, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione było wymierzenie grzywny w wysokości 200 zł.
Ponadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wniesienie skarg i reprezentowanie strony w sprawach o tożsamym stanie faktycznym oraz objętych jednolitą regulacją prawną uzasadnia miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika, czyli dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2016 r.; sygn. akt I OZ 544/16; z 1 lipca 2016 r.; sygn. akt II GZ 668/16; z 25 stycznia 2019 r.; sygn. akt I GZ 502/18). W związku z tym Sąd I instancji zastosował w tej sprawie art. 206 p.p.s.a. i na tej podstawie obniżył wynagrodzenie pełnomocnika uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis. Argumentacja organu sprowadza się natomiast do twierdzenia, że miarkowanie to było niewystarczające, a zatem stanowi nieuzasadnioną polemikę z dyskrecjonalnym uprawnieniem Sądu I instancji do oceny nakładu pracy pełnomocnika i związanej z tym wysokości zasądzonych kosztów postępowania.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.