Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt III SPP/Gd 8/23, odmówił W.K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Potrzeba zastosowania art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a.") zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. Z taką "oczywistą bezzasadnością" skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku skargi wniesionej z oczywistym uchybieniem terminu w sytuacji braku wniosku i podstaw do jego przywrócenia. Stosownie bowiem do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 listopada 2022 r., a zatem 30-dniowy termin na złożenie skargi upływał w dniu 15 grudnia 2022 r. Skarga natomiast została złożona za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 20 grudnia 2022 r., tj. z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W treści skargi nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu na jej wniesienie. Należało zatem przyjąć, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi zatem o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie nasuwa najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis ten zawiera samoistną negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przy czym ocena wystąpienia tej przesłanki jest dokonywana w oderwaniu od sytuacji materialnej strony (por. postanowienia NSA z dnia: 14 lutego 2014 r. sygn. akt II FZ 1622/13; 5 marca 2014 r. sygn. akt I OZ 143/14; 27 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 494/14).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 listopada 2022 r., a zatem 30-dniowy termin na złożenie skargi upływał w dniu 15 grudnia 2022 r. Skarga zaś została złożona w dniu 20 grudnia 2022 r., tj. z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W skardze tej skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu. Z tych względów, Sąd pierwszej instancji musiał odrzucić skargę zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skoro wystąpiła przesłanka do odrzucenia skargi, to skarga ta była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.