Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 marca 2023 r., sygn. akt: II SA/Wa 379/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.C. (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z dnia 30 maja 2018 r., nr 010000/620/19060/2018/CSW w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że między przedmiotową sprawą II SA/Wa 379/23 oraz sprawą II SA/Wa 1196/18, która została już prawomocnie zakończona, zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, ponieważ stronami w obu sprawach są skarżący i organ oraz przedmiotem zaskarżenia jest ta sama decyzja, tj. decyzja z dnia 30 maja 2018 r. nr 010000/620/19060/2018/CSW.
Zażalenie od powyższego postanowienia złożył T.C. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu rozpoznania skargi i przyznania świadczenia w drodze wyjątku, ewentualnie uchylenie sprawy i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez Prezesa ZUS. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w skardze złożonej w dniu 31 stycznia 2023 r. przedstawił nowe argumenty, zgodnie z którymi jego stan zdrowia pogorszył się od daty złożenia poprzedniego wniosku, a zatem przedmiotowa sprawa nie może zostać uznana za tożsamą ze sprawą II SA/Wa 1196/18, bo została oparta na nowych okolicznościach faktycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie mogło być uwzględnione. Z dokonanych ustaleń wynika, że w istocie sprawa zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt: II SA/Wa 1196/18 dotyczyła skargi skarżącego na decyzję organu z dnia 30 maja 2018 r. o numerze 010000/620/19060/2018/CSW. W sprawie tej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 23 stycznia 2019 r. wydał wyrok, którym oddalił skargę stwierdzając, że świadczenie w drodze wyjątku - z woli prawodawcy - może być przyznane jedynie osobom, które nie nabyły prawa do świadczeń, w tym emerytalnych, na zasadach ogólnych, natomiast skarżący pobiera emeryturę.
Słusznie zatem Sąd I instancji w obecnym postepowaniu stwierdził, że z uwagi na tożsamość przedmiotową i podmiotową, nie ma możliwości przyjęcia kolejnej skargi do merytorycznego rozpoznania.
Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2023 r. jest zatem prawidłowe, co skutkuje uznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionego zażalenia za nieusprawiedliwione i jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.