Postanowienie NSA z 27 kwietnia 2022 r., III OZ 263/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 23 czerwca 2020 r., nr 71/2020 w przedmiocie nałożenia kary grzywny postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 października 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał K.S. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jako bezzasadne, podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 234 § 2 P.p.s.a. za odpis wyroku oddalającego skargę pobiera się, przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia, opłatę kancelaryjną, określoną w rozporządzeniu. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2021 r., oddalił skargę K.S., a skarżąca - prawidłowo stosując art. 141 § 2 P.p.s.a. - złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie.

W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zasadnie wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku i jego doręczenie stronie. W wezwaniu została podana prawidłowo wysokość opłaty (100 zł) i częściowo prawidłowo podstawa prawna wezwania. O ile zastosowanie znajdzie przywołany przez Sąd I instancji art. 234 § 2 P.p.s.a., to jednak przepis ten należało powiązać z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090), a nie jak wskazano, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Akt ten został uchylony 5 maja 2018 r. ustawą z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183).

Powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na prawidłowość wezwania i określenia wysokości opłaty kancelaryjnej, gdyż § 2 obydwu rozporządzeń ma takie samo brzmienie.

Odnośnie natomiast podniesionej w zażaleniu argumentacji należało zauważyć, że w art. 199 P.p.s.a. wprowadzono zasadę, iż koszty postępowania obciążają stronę, w zakresie, w jakim są związane z jej udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do takich przepisów należy przede wszystkim art. 239 P.p.s.a., określający zakres zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznawana sprawa, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie jest jedną ze spraw objętych ustawowym zwolnieniem od kosztów, a skarżąca nie wnosiła o przyznanie jej prawa pomocy i jest zobowiązana do uiszczenia kosztów sądowych. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie jest funkcjonariuszem policji i sprawa nie dotyczy jej stosunku służbowego. Zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie nie wynika ze stosunku pracy lub stosunku służbowego skarżącej. Nałożony na skarżącą obowiązek okazania przedmiotu oględzin wynika z przepisów k.p.a., a nie z przepisów ustawy o Policji.

Z tych powodów Naczelny Sad Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, co stanowiło podstawę oddalenia zażalenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.