Postanowienie NSA z 27 czerwca 2023 r., III OZ 294/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń Prokuratora Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście i A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 maja 2023 r., sygn. akt II SO/Łd 7/23

Sprawa

w sprawie z wniosku A.M. o wymierzenie Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie w terminie akt sprawy dotyczącej skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenia.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak

Uzasadnienie

Postanowieniem z 9 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku A.M. (dalej: skarżący) wymierzył Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście w Łodzi grzywnę w wysokości 100 zł, w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Grzywna została wymierzona za nieprzekazanie w terminie akt sprawy dotyczących skargi na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga opatrzona datą 1 marca 2023 r. została doręczona organowi 6 marca 2023 r. Oznacza to, że 15-dniowy termin na przekazanie tej skargi wraz z kompletem akt sprawy i odpowiedzią na skargę upływał 21 marca 2023 r. (wtorek). Przesyłką nadaną na poczcie 21 marca 2023 r. i doręczoną do Sądu I instancji 23 marca 2023 r., organ przekazał wyłącznie skargę. Natomiast odpowiedź na skargę oraz akta sprawy zostały złożone w biurze podawczym Sądu I instancji dopiero 24 marca 2023 r. Sąd I instancji podkreślił, że przekroczenie terminu było zatem nieznaczne (trzy dni). Organ nie wskazał żadnych okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie. W tych okolicznościach zaistniały przesłanki wymierzenia grzywny. Sąd I instancji uznał, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ustawowego i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Odrębne zażalenie wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście w Łodzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. – dalej: u.d.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. (w tym przypadku w związku z art. 21 pkt 1 u.d.p.), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.).

Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ nie wykonał obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ nie przesłał w terminie odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy. Zostały więc spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny temu organowi. Wynika to jednoznacznie z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Stąd też wniosek o wymierzenie grzywny był uzasadniony, a Sąd I instancji trafnie przyjął, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione było wymierzenie grzywny w orzeczonej wysokości.

W zażaleniu skarżący nie kwestionuje wymierzenia grzywny, ale jej wysokość, która w jego ocenie nie spełni funkcji dyscyplinującej, represyjnej ani prewencyjnej. Stanowisko to nie zostało jednak szerzej uzasadnione, a Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w tym zakresie. Jak prawidłowo podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wymierzenie grzywny ma charakter uznaniowy, a Sąd I instancji rozstrzygając w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy. Tego rodzaju okoliczności Sąd I instancji rozważył w tej sprawie, a skarżący nie zakwestionował skutecznie oceny Sądu I instancji sformułowanej w tym zakresie. Oznacza to, że na uwzględnienie nie zasługiwało również zażalenie organu, który wskazał jedynie na niewielkie opóźnienie w przesłaniu akt sprawy. Okoliczność ta została uwzględniona przez Sąd I instancji przy określaniu wysokości grzywny.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.