Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 405/22 oddalił skargę P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2021 r. znak: SKO.PW/4171/131/2021 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia statutu związku wałowego.
Wnioskiem z dnia 1 lutego 2023 r. P.L. zwrócił się do Sądu o sporządzenie i doręczenie mu uzasadnienia w/w wyroku.
Zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 405/22, na postawie art. 234 § 2 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej w skrócie "p.p.s.a.") w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090, dalej w skrócie "rozporządzenie"), wezwano P.L. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis w/w orzeczenia z uzasadnieniem w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia.
Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia P.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił bezpodstawne skierowanie do skarżącego z uwagi na treść art. 220 p.p.s.a., brak przesłanek do uiszczenia w/w opłaty oraz błędne ustalenie jej wysokości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z generalną zasadą odpłatności wymiaru sprawiedliwości, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Do kosztów sądowych należą m.in. opłaty sądowe, na które składają się wpis i opłata kancelaryjna (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a., opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Jednocześnie w świetle § 2 rozporządzenia, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż skarżący, któremu nie przysługuje zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych na mocy ustawy oraz w trybie prawa pomocy (postanowienie z dnia 28 listopada 2022 r. sygn. akt II SPP/Kr 136/22), w dniu 1 lutego 2023 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 405/22 i jego doręczenie, a zatem – w myśl powołanych przepisów – zasadne było pobranie od niego opłaty kancelaryjnej z tego tytułu. Prawidłowo określono również wysokość przedmiotowej opłaty w kwocie 100 zł. Wbrew twierdzeniu skarżącego, co expressis verbis wynika z art. 234 § 2 p.p.s.a., w przypadku opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem nie stosuje się art. 220 p.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że w zawiadomieniu z dnia 23 stycznia 2023 r. poinformowano P.L., że za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczany na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł (karta nr 64-65 akt sądowych). Zawiadomienie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 29 stycznia 2023 r. (karta nr 73 akt sądowych), a więc zarzut o braku pouczenia w tym zakresie jest niezasadny.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.