Postanowienie NSA z 17 maja 2022 r., III OZ 35/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...] Sp. z o. o. [...] o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt III OZ 35/22 o oddaleniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt IV SO/Po 39/21 o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu [...] za nieprzekazanie skargi w formie dokumentu elektronicznego

Sprawa

w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt III OZ 35/22

Skład

Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt III OZ 35/22, oddalił zażalenie [...] Sp. z o. o. [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt IV SO/Po 39/21 o oddaleniu wniosku [...] Sp. z o.o. [...] o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu [...] za nieprzekazanie skargi w formie dokumentu elektronicznego.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r. [...] Sp. z o. o. [...] złożyła wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia powyższego postanowienia. We wniosku podniesiono, że NSA w treści orzeczenia stwierdził, że PGK nie jest zobowiązane do posiadania elektronicznej skrzynki podawczej, co wyklucza możliwość wnoszenia skarg do sądu administracyjnego za pośrednictwem tego podmiotu drogą elektroniczną. Na tym tle, w ocenie wnioskodawcy, pojawiły się wątpliwości, co do których wniesiono o ich rozstrzygnięcie:

1. dlaczego PGK nie jest zobowiązana do posiadania elektronicznej skrzynki podawczej?,
2. jaki konkretny przepis lub przepisy prawa stawiają to konkretne PGK w uprzywilejowanej sytuacji, co do nieposiadania elektronicznej skrzynki podawczej, wobec wielu innych spółek będących podmiotami publicznymi?

We wniosku podkreślono, że PGK jest jednoosobową spółką Gminy Miejskiej [...]. Spółka ta została utworzona przez Gminę w celu realizacji zadań z zakresu użyteczności publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a.") Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wskazać należy, że konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Dodać należy, że wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku.

Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. W tym miejscu należy podkreślić, iż niezbędne jest odczytanie sentencji łącznie z uzasadnieniem wyroku.

Za takie wątpliwości nie mogą być uznane odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy (zob. postanowienia NSA z: 10 lutego 2012 r., I OZ 78/12; 21 listopada 2012 r., I GSK 111/12; 5 marca 2014 r., II GSK 1310/12; 19 marca 2014 r., II OW 67/13).

Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia NSA z: 23 września 2008 r., I OZ 698/08, 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10; 15 kwietnia 2010 r., II GSK 406/09).

W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest także pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98).

Z powyższego wynika, że wykładni wymaga wyrok, którego treść powoduje niejasności interpretacyjne wskutek nieprecyzyjnego jego sformułowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie nie zachodzą wątpliwości związane z interpretacyjną postanowienia. Zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie są jasne, w sposób oczywisty przedstawiają stanowisko Sądu oraz przyjęty tok rozumowania prowadzący do rozstrzygnięcia.

Wnioskodawca domagał się udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące kwestii niepodlegania PGK pod przepisy ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zakresie posiadania elektronicznej skrzynki podawczej. W tej kwestii NSA w swoim postanowieniu podniósł, że: "skargę drogą elektroniczną można wnieść za pośrednictwem organu tylko wówczas, jeśli dany podmiot jest zobowiązany do posiadania elektronicznej skrzynki podawczej. Obowiązek ten reguluje wspomniana ustawa o informatyzacji, w szczególności jej art. 16 ust. 1a, który przewiduje, że podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę. Podmiotami publicznymi, zobowiązanymi do posiadania elektronicznej skrzynki podawczej, są podmioty realizujące zadania publiczne. Katalog tych podmiotów ustawodawca określił w art. 2 ust. 1 ustawy o informatyzacji. Spółka prawa handlowego jaką jest PGK nie mieści się w katalogu tych podmiotów. Ustawa rozszerza wprawdzie pewne obowiązki również na podmioty, którym podmiot publiczny powierzył lub zlecił realizację zadania publicznego (art. 2 ust. 2), jednak obowiązki te dotyczą tylko stosowania w komunikacji między podmiotem niepublicznym a podmiotem publicznym, który zlecił realizację zadania publicznego, systemu teleinformatycznego spełniającego odpowiednie wymagania, a ponadto mają zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim w związku z realizacją tego zadania istnieje obowiązek przekazywania informacji do lub od podmiotów niebędących organami administracji rządowej (art. 13 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o informatyzacji). Wynika z tego, że PGK nie jest zobowiązane do posiadania elektronicznej skrzynki podawczej, co wyklucza możliwość wnoszenia skarg do sądu administracyjnego za pośrednictwem tego podmiotu, z uwagi na treść art. 54 § 1a P.p.s.a., drogą elektroniczną." Zatem NSA wskazał przepisy prawa, które uprawniają PGK do nieposiadania elektronicznej skrzynki podawczej.

Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo zwraca uwagę, że art. 2 ust. 3 ustawy o informatyzacji zwalnia spod stosowania przepisów tej ustawy, za wyjątkiem kilku wskazanych jej przepisów, te podmioty realizujące zadania publiczne, które mają formę organizacyjną spółki handlowej. Oznacza to, że spółki prawa handlowego nie są podmiotami publicznymi w rozumieniu ustawy i za wyjątkiem wskazanych artykułów, nie stosuje się do nich przepisów tej ustawy. Takim wyjątkiem jest m.in. art. 19c ustawy o informatyzacji, zgodnie z którym podmioty inne niż podmioty publiczne w rozumieniu ustawy o informatyzacji, o ile realizują w zakresie swojej działalności zadania publiczne, mogą udostępniać usługi na ePUAP za zgodą ministra właściwego do spraw informatyzacji. Zgoda udzielana jest na wniosek podmiotu niepublicznego zainteresowanego wystawieniem usług na ePUAP. Z powyższego wynika, że udostępnianie usług na ePUAP zależy wyłącznie od uznania podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 3 ustawy o informatyzacji. Tym samym podmioty określone w art. 2 ust. 3 ustawy o informatyzacji nie są zobowiązane na podstawie przepisów ustawy o informatyzacji do posiadania elektronicznej skrzynki podawczej.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że treść postanowienia nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, które zostały sformułowane w sposób jasny i zrozumiały. Uzasadnienie jest spójne z sentencją, a powołane w uzasadnieniu motywy, które nie pozostają ze sobą w sprzeczności oraz podstawa prawna orzeczenia nie budzą wątpliwości, zwłaszcza takich wątpliwości, których wystąpienie stanowiłoby przesłankę wykładni postanowienia.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.