Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 152/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę A. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie przedstawienia propozycji nowych warunków służby.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżącej funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej nie przedstawiono na mocy art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) dalej zwanej "p.w. KAS" pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby. W kwestii odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd wskazał, że orzekając w zakresie alternatywnego żądania skargi o zobowiązanie organu do wydania decyzji, skarżąca, niezależnie od złożenia skargi w przedmiocie (braku) propozycji, uruchomiła także tryb kontroli przed sądem powszechnym – Sądem Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia (X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych), który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. sygn. akt [...] uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Z uwagi na treść żądania oraz wywód zawarty w motywach pisemnych wymienionego orzeczenia przedmiot przekazanej sprawy został określony jako dotyczący "wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego". Wyrokiem z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 155/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił tę skargę w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wywiedzionej przez stronę skarżącą - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 102/19, oddalił skargę kasacyjną. Zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji sprawa w komentowanym zakresie "wydania decyzji" została już prawomocnie osądzona.
Zażalenie złożyła A. P., zaskarżając postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona i wnosząc o jego uchylenie w części, której dotyczy zażalenie i przekazanie sprawy w zaskarżonym zakresie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że zakres wyżej opisanej sprawy nie pokrywa się żądaniem alternatywnym skarżącej do wydania decyzji potwierdzającej spełnienie przesłanek powodujących wygaśnięcie stosunku służby. W postępowaniu przed sądem powszechnym skarżąca domagała się od organu nie tyle wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, ale nade wszystko przedstawienia jej propozycji dalszej służby w Krajowej Administracji Skarbowej. WSA orzekając w przedmiotowej sprawie, zakresem orzeczenia objął zatem nie kwestię obowiązku wydania decyzji o stwierdzeniu zwolnienia ze służby lub wygaśnięcia stosunku służbowego, co zasadności wydania decyzji przez organ w przedmiocie przedstawienia propozycji określających nowe warunki zatrudnienia w Służbie Celno - Skarbowej. WSA nie odniósł się natomiast w żaden sposób do obowiązku wydania przez organ decyzji potwierdzającej spełnienie przesłanek powodujących wygaśnięcie stosunku służby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie przedstawienia propozycji nowych warunków służby. Zasadniczą podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niemniej w stosunku do zgłoszonego przez skarżącą żądania alternatywnego o zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wydania decyzji potwierdzających spełnienie przesłanek powodujących wygaśnięcie stosunku służby Sąd Wojewódzki powołał się na powagę rzeczy osądzonej i odrzucił skargę w tej części na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że z uwagi na treść żądania oraz wywód zawarty w motywach pisemnych wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 155/18, przedmiot przekazanej sprawy został określony jako dotyczący "wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego". Na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja zażalenia, iż zakres wyżej opisanej sprawy nie pokrywa się żądaniem alternatywnym skarżącej do wydania decyzji potwierdzającej spełnienie przesłanek powodujących wygaśnięcie stosunku służby, albowiem strona domagała się od organu nie tyle wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, ale nade wszystko przedstawienia jej propozycji dalszej służby w Krajowej Administracji Skarbowej.
Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., jeśli sprawa została już prawomocnie osądzona. O stanie powagi rzeczy osądzonej decyduje tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę (postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 222/12, LEX nr 1120661), przy czym o tożsamości sprawy decyduje zarówno element podmiotowy rozumiany jako tożsamość stron, jak i element przedmiotowy rozumiany jako tożsamość sprawy (tak: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, SIP LEX el. 2019, art. 58 teza 7).
Żaląca niezasadnie twierdzi, że brak jest tożsamości przedmiotowej sprawy, jako że w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z 17 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 155/18 domagała się od organu nie tyle wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, ale nade wszystko przedstawienia jej propozycji dalszej służby w Krajowej Administracji Skarbowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym, o tożsamości przedmiotowej sprawy decyduje nie żądanie skarżącego, a ostatecznie przyjęty przez sąd administracyjny przedmiot rozstrzygnięcia. Powyższe wynika jednoznacznie z art. 171 p.p.s.a., na podstawie którego to przepisu wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W orzecznictwie podkreśla się, że zakres powagi rzeczy osądzonej, jak i zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego odnosi się do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej, rozpoznawanej sprawie (wyrok NSA z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1394/10, LEX nr 1068391).
Powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu (wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 235/16, LEX nr 2474983).
Analizując zakres powagi rzeczy osądzonej wynikający z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 155/18, podkreślić należy że w komparycji tego orzeczenia jednoznacznie wskazano, że Sąd przedmiotem rozstrzygnięcia uczynił bezczynność w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej. W uzasadnieniu Sąd ten przesądził, że organ nie miał obowiązku wydania w odniesieniu do strony skarżącej jakiejkolwiek decyzji dotyczącej jej stosunku służbowego. Powyższy wyrok jest prawomocny, jako że skarga kasacyjna skarżącej została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 102/19. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że ostatecznie przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedmiot rozstrzygnięcia dotyczył skargi na bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego A. P. Zgodnie z powyższym wyrokiem NSA w sprawie o sygn. akt I OSK 102/19, brak sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skutkował niemożnością zmiany przez Sąd II instancji kwalifikacji przedmiotu sprawy na bezczynność organu w zakresie nieprzedstawienia skarżącej propozycji służby.
W świetle powyższego należy uznać, że sprawa bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 155/18. W rozpatrywanej obecnie sprawie Sąd Wojewódzki zobowiązany był do odrzucenia skargi w zakresie zgłoszonego żądania alternatywnego z uwagi na stan powagi rzeczy osądzonej. Z powołanego wyżej wyroku WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 155/18 i wyroku NSA w sprawie o sygn. akt I OSK 102/19 jednoznacznie wynika przedmiot sprawy przyjęty przez Sąd.
W świetle art. 171 p.p.s.a. nie zasługuje zatem na uwzględnienie twierdzenie skarżącej, jakoby przedmiot ten nie pokrywał się z jej żądaniem, albowiem o zakresie powagi rzeczy osądzonej decyduje ostatecznie przedmiot rozstrzygnięcia Sądu. Jeśli przedmiot ten nie pokrywa się z żądaniem strony, strona może w drodze skargi kasacyjnej i zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zmierzać do zmiany przyjętej do orzekania kwalifikacji sprawy. Będąc związanym na zasadzie art. 153 p.p.s.a. wyrokiem NSA z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 102/19, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym sprawa w zakresie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej została prawomocnie rozstrzygnięta, a zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalono zażalenie.