Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 kwietnia 2024 r. odrzucił skargę W.D. (dalej: skarżący) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 sierpnia 2023 r.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 3 kwietnia 2024 r. za pośrednictwem platformy ePUAP.
Postanowieniem z 25 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z 3 kwietnia 2024 r. Sąd I instancji wskazał, że skarżący samodzielnie sporządził zażalenia, podczas gdy wniesienie tego rodzaju środka prawnego wymaga zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie z 25 lipca 2024 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 285f § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu odnoszącego się do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do postępowania wywołanego wniesieniem tego rodzaju skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zastosowanie znajdzie zatem art. 194 § 1 pkt 7 i § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej lub o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje zażalenie. Jednak zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (art. 194 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 285l p.p.s.a.).
W tej sprawie skarżący sporządził samodzielnie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji zobowiązany był to zażalenia odrzucić, ponieważ skarżący nie jest radcą prawnym ani adwokatem, jak też innym podmiotem uprawnionym do samodzielnego złożenia tego rodzaju środka zaskarżenia. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest zatem prawidłowe a zażalenie podlegało oddaleniu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.