Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2617/21, odmówił K. J. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 16 listopada 2021 r., w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia.
Jak wskazał Sąd I instancji postanowieniem z dnia 16 listopada 2021 r. odrzucił skargę K. J. na wskazane wyżej postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2021 r. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 24 grudnia 2021 r. Skarżący pismem z dnia 25 grudnia 2021 r., zatytułowanym "wniosek o wydanie orzeczenia w zakresie sprawy i w zakresie zaskarżonej czynności orzeczenia merytorycznego organu kontroli i nadzoru w administracji" wskazał na art. 157 § 1 oraz art. 150 § 3 P.p.s.a. i wniósł o uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności.
Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2021 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego określenia charakteru pisma tj. wskazanie czy pismo jest wnioskiem złożonym na podstawie art. 157 P.p.s.a. tj. wnioskiem o uzupełnienie postanowienia z dnia 16 listopada 2021 r., zażaleniem na postanowienie z dnia 16 listopada 2021 r., czy też innym pismem procesowym zawierającym stanowisko w sprawie. Wskazano, że w przypadku pozostawienia wezwania bez odpowiedzi, Sąd uzna pismo za wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 16 listopada 2021 r. złożony na podstawie art. 157 P.p.s.a. w związku ze wskazaniem w jego treści tej podstawy prawnej. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 2 lutego 2022 r. Pismem z dnia 3 lutego 2022 r. skarżący wskazał, że żąda od Sądu dokonania sądowej kontroli zaskarżonej czynności skarżonego organu administracji. Ponownie powołał się na art. 157 § 1 P.p.s.a.
Rozpoznając powyższy wniosek Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) - dalej: P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, ponieważ jak wynika z treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Następnie Sąd I instancji wskazał, że z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że uzupełnić można jedynie te elementy orzeczenia, do których zamieszczenia sąd był zobowiązany w świetle obowiązujących przepisów prawa. Uzupełnienie orzeczenia dotyczy wyłącznie sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. W ocenie Sądu meriti podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności nie mają związku z niniejszą sprawą jak i jej rozstrzygnięciem, a częściowo stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym dodatkowe, postępowanie kontrolne wobec wydanego orzeczenia. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd Wojewódzki działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 16 listopada 2021 r. odrzucił skargę K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. Sąd ten nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Nie ulega zatem wątpliwości, że w kwestionowanym postanowieniu orzeczono o całości żądania, zaś wniosek skarżącego o uzupełnienie tego orzeczenia pozbawiony był podstaw. Stanowił jedynie - niedopuszczalną w ramach postępowania w sprawie uzupełnienia orzeczenia - polemikę z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem. W tej sytuacji, Sąd Wojewódzki prawidłowo odmówił skarżącemu uzupełnienia postanowienia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.