Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniami z 25 maja 2023 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni, braków skargi formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu, opłaty kancelaryjnej za wydruk wniesionej w formie elektronicznej skargi oraz nadesłanie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. odpis KRS. Wezwanie do uzupełnienia powyższych braków formalnych i fiskalnych strona skarżąca otrzymała 30 maja 2023 r. (k.65). Termin do uzupełnienia braków upłynął 6 czerwca 2023 r. Tymczasem strona skarżąca dokonała wpłaty oraz nadesłała wymagany odpis KRS 20 czerwca 2023 r., tj. po upływie terminu do wykonania wezwania.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 220 § 3 w zw. z art. 220 § 3a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd ten odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca, twierdząc, że żądanie uzupełnienia braków formalnych w dniu 30 maja 2023 r. było jedynie "awizowane" po raz pierwszy, a więc termin na doręczenie "przesyłki" został wyznaczony na 13 czerwca 2023 r. Uzupełnienie braków w dniu 20 czerwca 2023 r. było więc skuteczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie doręczanie pism przez sąd stronie skarżącej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a więc zastosowanie znajduje art. 74a p.p.s.a. Stosownie do § 3 pkt 2 tego przepisu w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zgodnie z § 5 datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2.
W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji przyjął, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych strona skarżąca otrzymała 30 maja 2023 r., zatem termin do uzupełnienia braków upłynął 6 czerwca 2023 r. Dokonanie więc wpłaty oraz nadesłanie wymaganego odpisu KRS w dniu 20 czerwca 2023 r. nastąpiło po upływie terminu do wykonania wezwania. Sąd pierwszej instancji, wydając postanowienie, oparł się na k. 65, czyli urzędowym poświadczeniu doręczania (UPD). Należy zauważyć, że w treści dokumentu znajdują się cztery różne daty: data utworzenia pierwszego UPD (30 maja 2023 r.), data utworzenia powtórnego UPD (7 czerwca 2023 r.), termin doręczenia (13 czerwca 2023 r.) oraz uznanie dokumentu za doręczony (14 czerwca 2023 r.). Sąd pierwszej instancji założył, że datą, od której rozpoczął bieg termin na uzupełnienie braków skargi, jest 30 maja 2023 r., przy czym w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska, które w świetle wszystkich danych zawartych w UPD nie jest przekonujące.
Sąd pierwszej instancji przeanalizuje więc dokładnie dokument UPD z k. 65 i ustali, która ze znajdujących się na nim dat jest datą doręczenia stronie skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, a następnie stwierdzi czy strona skarżąca uzupełniła je w sposób prawidłowy. Na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego odrzucenie przedmiotowej skargi jawi się jako co najmniej przedwczesne, bowiem zostało dokonane bez prawidłowej analizy akt i stosownego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie w niniejszej sprawie wpadkowej. Sąd pierwszej instancji naruszył więc art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 220 § 3 w zw. z art. 220 § 3a p.p.s.a. oraz w związku z tym niepotrzebnie orzekł o zwrocie stronie skarżącej wpisu od skargi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.