Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 lipca 2024 r., I SA/Wa 92/24 odrzucił skargę M.M. (dalej: "skarżący") na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 30 października 2023 r., nr O-12.432.4.2022 w przedmiocie odmowy nakazania organowi zapewnienia dostępności.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że 29 grudnia 2023 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga skarżącego na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 30 października 2023 r., nr O-12.432.4.2022 w przedmiocie odmowy nakazania organowi zapewnienia dostępności.
Postanowieniem z 27 marca 2024 r., I SPP/Wa 36/24, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy odmówił zwolnienia skarżącego z kosztów sądowych oraz odmówił ustanowienia dla skarżącego radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 maja 2024 r., I SPP/Wa 36/24, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego.
Zarządzeniem z 27 maja 2024 r., Przewodniczący wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego z 17 stycznia 2024 r., w którym skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Ww. zarządzenie zostało doręczone skarżącemu 4 czerwca 2024 r., termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 11 czerwca 2024 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę, jako nieopłaconą, odrzucił.
Skarżący złożył na powyższe postanowienie z 24 lipca 2024 r. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie, w związku z odmową zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie do 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Siedmiodniowy termin do uiszczenia skargi upłynął 11 czerwca 2024 r., natomiast brak fiskalny nie został przez skarżącego uzupełniony.
Wobec tego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę. Ustawodawca nie przewidział bowiem jakichkolwiek odstępstw od reguły z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wobec czego niemożliwe było zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.