Postanowienie NSA z 15 września 2022 r., III OZ 490/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 38/21 o odrzuceniu skargi kasacyjnej M.J.

Sprawa

w sprawie ze skargi M.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Katowice w przedmiocie wpisu do rejestru zgromadzeń postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 24 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną M.J. (dalej: skarżący) od postanowienia tego Sądu z 6 grudnia 2021 r. odrzucającego skargę skarżącego na bezczynność Prezydenta Miasta Katowice w przedmiocie wpisu do rejestru zgromadzeń.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że podstawą odrzucenia skargi był brak ponaglenia skierowanego do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, które przysługuje stronie, jeżeli sprawy nie załatwiono w terminie wskazanym w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) lub w ustawie szczególnej. Jako podstawę prawną odrzucenia skargi Sąd I instancji powołał art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z 6 grudnia 2021 r. Skarga kasacyjna została zatytułowana "zażalenie na postanowienie" i została sporządzona osobiście przez skarżącego.

Odrzucając skargę kasacyjną Sąd I instancji wskazał, że została sporządzona bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym stanowi art. 175 § 1 p.p.s.a.

Zażalenie na postanowienie z 24 stycznia 2022 r. wniósł skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi została sporządzona osobiście przez skarżącego. Nie został zatem zachowany przymus adwokacko-radcowski, o którym stanowi art. 175 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał również, że jest jednym z podmiotów, o których stanowi art. 175 § 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.

Skarżący w zażaleniu trafnie wskazuje, że odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został mu przesłany z błędnym pouczeniem, ale w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że pouczenie Sądu I instancji odnosiło się do wyroku, a nie postanowienia, ale z jego treści jednoznacznie wynikało, że wniesienie skargi kasacyjnej jest objęte przymusem adwokacko-radcowskim. Ponadto ewentualne uwzględnienie zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny prowadziłoby do niedopuszczalnego skutku w postaci przyjęcia, że skarżący w związku z tego rodzaju pouczeniem Sądu I instancji był w tej sprawie uprawniony do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia