Postanowienie NSA z 15 września 2022 r., III OZ 511/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.Z., M.Z., J.D., K.G., M.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2222/21 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi L. Z., M. Z., J. D., K. G., M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 września 2021 r., znak: KOA/2554/Wo/21 w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Teresa Zyglewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2222/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa odmówił L.Z., M.Z., J. D., K. G., M. Z. (skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 września 2021 r. znak: KOA/2554/Wo/20 w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek nie wskazuje bezpośrednio na okoliczności wystąpienia w stosunku do skarżących trudnych do odwrócenia skutków czy powstania znacznej szkody. Wyjaśnił, że wykonanie urządzeń wiąże się z przeprowadzeniem określonych prac jednak skutki tych prac są z pewnością odwracalne. Ponadto w ocenie Sądu bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej wnioskodawców Sąd nie jest w stanie ocenić, czy szkoda w przypadku realizacji będzie znaczna, czy też nie. Zwrócił również uwagę, że podana kwota wybudowania kanalizacji określona na [...] zł powinna zostać poparta chociażby kosztorysem wykonania prac.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Nałożony przez ustawodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę zobowiązanie przedstawienia konkretnych zdarzeń, które uprawdopodobnią, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.).

Zauważyć również należy, iż zaskarżona decyzja niesie za sobą obowiązek poniesienia kosztów, jednocześnie rodząc określony skutek w finansach zobowiązanych, jednak okoliczność ta nie stanowi samoistnego uzasadnienia dla zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak bowiem wielokrotnie wskazywano już w orzecznictwie sądów administracyjnych konieczne jest dokonanie oceny przesłanek dla zastosowania tej instytucji w odniesieniu do realnej sytuacji zobowiązanego.

Niewątpliwie we wniosku skarżący powinni zatem wykazać okoliczności, które uzasadniają ich twierdzenia oraz ewentualnie poprzeć te twierdzenia odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie skarżący uzasadniają swój wniosek jedynie faktem, iż kwota wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest znaczna, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć jednak należy, że do wniosku nie załączono żadnych dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową skarżących. Tym samym uniemożliwili oni Sądowi ocenę realnej sytuacji zobowiązanych. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wskazali ani nie udokumentowali okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 61 § 3 w zw. z art. 165 oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.