Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt IV SO/Wa 4/23, po rozpoznaniu wniosku J. B. i M. B., wymierzył Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska grzywnę w wysokości 100 zł (pkt 1 sentencji postanowienia) oraz zasądził od tego organu solidarnie na rzecz wnioskodawców kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 sentencji postanowienia)
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 3 lutego 2023 r. wyżej wymienieni wystąpili o wymierzenie Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: "P.p.s.a." za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę na nie wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2021 r. w przedmiocie bezczynności w rozpatrzeniu przez ten organ odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 16 września 2009 r., znak [...].
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na wniosek wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny.
Uwzględniając wniosek Sąd pierwszej instancji wymierzył grzywnę. Sąd ten wyjaśnił, że skarga wpłynęła do organu w dniu 13 grudnia 2022 r. Ostatni dzień terminu do przekazania skargi przypadł zatem na dzień 12 stycznia 2023 r. Natomiast skarga do Sądu została przekazana wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 17 lutego 2023 r. Przekroczenie ustawowego terminu wyniosło zatem 36 dni. Ponadto Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że miarkując wymiar grzywny uwzględnił okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz przekazanie do Sądu przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący J. B. zarzucając naruszenie:
- art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. poprzez całkowicie nieadekwatną do naruszenia obowiązku organu wysokości wymierzonej grzywny, co wypacza sens tej instytucji.
- art. 141 § 1 P.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia jakimi przesłankami kierował się WSA w Warszawie wymierzając grzywnę organowi w tak niskiej kwocie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę postanowienia WSA w Warszawie w zaskarżonym zakresie i wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5000 zł oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a.).
Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ nie wykonał obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., ponieważ nie przesłał w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Zostały więc spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny temu organowi. Wynika to jednoznacznie z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy. Stąd też wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny był uzasadniony, a Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione było wymierzenie grzywny w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono bowiem, że miarkując wymiar grzywny uwzględniono okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jeszcze przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że samo złożenie wniosku o wymierzenie grzywny spełniło funkcję dyscyplinującego tego środka prawnego. Ponadto Sąd Wojewódzki uznał grzywnę w wymiarze 100 zł za adekwatną do stopnia zawinienia organu administracji publicznej. Opóźnienie organu nie było celowe i nie było intencją organu pozbawienia strony prawa do sądu. Stąd też zarzuty zażalenia, sprowadzające się w istocie do kwestionowania wysokości wymierzonej grzywny, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.