Postanowienie NSA z 15 września 2022 r., III OZ 520/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3502/21 odmawiające przywrócenia terminu

Sprawa

w sprawie ze skargi F. T. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 30 lipca 2021 r. nr DS.523.3771.2020.WP.MWY w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Teresa Zyglewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3502/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił F. T. (skarżący) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 30 lipca 2021 r. nr DS.523.3771.2020.WP.MWY w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że okoliczność wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi pomimo zgłoszenia w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi. Wyjaśniono, iż skarżący samodzielnie złożył skargą, a zatem wykonanie wezwania Sądu nie powinno stanowić dla niego problemu. Podkreślono, że został nie tylko wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, ale również do uzupełnienia złożonego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy. Oba wezwania skarżący odebrał 14 października 2021 r. i w zakreślonym terminie odesłał uzupełniony wniosek PPF. W konsekwencji zdaniem Sądu należało przyjąć, że skarżący był w stanie zadośćuczynić także pozostałym wezwaniom Sądu, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że skarżący nie mógł mieć pewności jak zostanie rozpoznany jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, niedochowanie przez skarżącego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu spraw oraz wybiórczego czy wręcz lekceważącego podejścia do kierowanych do niego pismu z Sądu.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w zażaleniu zarzucił mu naruszenie art. 85 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w wyniku błędnego przyjęcia, że niedochowanie braków formalnych skargi w wyniku błędnego przyjęcia, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braków było wynikiem niedochowania należytej staranności przez skarżącego, w sytuacji gdy bierność skarżącego wynikała z usprawiedliwionego błędu co do skutków złożenia wniosku o przyznanie pomocy prawnej w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu i usprawiedliwionego okolicznościami przeświadczenia skarżącego, że do uzupełnienia braków wzywany będzie ustanowiony pełnomocnik.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - zdanie 1 jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. W myśl zaś art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).

Warunkiem koniecznym do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jest brak winy rozumiany jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W przypadku dopuszczenia się przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność uznać należy za bezskuteczną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił skutecznie okoliczności, która wskazywały na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Z akt sprawy wynika bowiem, że pisma przy których skierowano do skarżącego wezwania do nadesłania numeru PESEL i odpisu skargi oraz pismo, przy którym doręczono mu formularz PPF celem uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy prawnej zostały mu doręczone 14 października 2021 r. W zakreślonym terminie skarżący wykonał jedno z wezwań Sądu przesyłając wypełniony formularz PPF. Tym samym, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżący był w stanie uczynić zadość skierowanym do niego wezwaniom. Nie sposób bowiem przyjąć, że nadesłanie własnego numeru PESEL i jednego odpisu skargi jest czynnością o wyższym stopniu skomplikowania niż wypełnienie przesłanego skarżącemu formularza PPF. Odnosząc się zaś do kwestii przeświadczenia skarżącego, że do uzupełnienia braków wzywany będzie ustanowiony pełnomocnik, również ta argumentacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Z treści pouczenia przesłanego skarżącemu wraz z formularzem jednoznacznie bowiem wynikało, że nienadesłanie wypełnionego formularza będzie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji skarżący nie mógł pozostawać w przekonaniu, że o przyznaniu mu prawa pomocy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.