Postanowienie NSA z 23 września 2022 r., III OZ 552/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt: II SO/Kr 9/22

Sprawa

w sprawie z wniosku J.M. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Nowego Sącza za nieprzekazanie skargi postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Skład

Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt: II SO/Kr 9/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J.M. (dalej: skarżący) o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi w terminie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie doszło po stronie organu do zaniedbania obowiązku przekazania skargi, bowiem organ ten, otrzymaną w dniu 1 lutego 2022 r., skargę przekazał Sądowi w dniu 11 lutego 2022 r. Jednak w wyniku błędu systemu, pomimo wygenerowania urzędowego poświadczenia przedłożenia, skarga nie została zarejestrowana w systemie.

W związku z powyższym postanowieniem, skarżący w piśmie z dnia 24 maja 2022 r. wystąpił o uzupełnienie postanowienia, domagając się rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania na jego rzecz, a alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Skarżący w piśmie tym stwierdził, że w pełni uznaje za słuszne oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny organowi, jednocześnie jednak podniósł, że niesłusznie ponosi on koszty błędnego działania systemu e-PUAP, które powinien w takiej sytuacji ponieść Skarb Państwa.

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2022 r. Sąd odmówił uzupełnienia postanowienia, wskazując, że nie ma podstaw, aby Skarb Państwa został obciążony kosztami postępowania, zaś zwrot kosztów przysługuje stronie wyłącznie w sytuacji, gdy dojdzie do uwzględnienia skargi, co nie miało miejsca w tym przypadku.

W piśmie z dnia 17 czerwca 2022 r. skarżący wniósł o rozpoznanie jego zażalenia zawartego w piśmie z dnia 24 maja 2022 r. oraz oświadczył, że cofa wniosek z dnia 14 marca 2022 r. o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Istotą wniesionego zażalenia, jak wskazuje sam skarżący, nie jest kwestionowanie podstaw do wydania rozstrzygnięcia o oddaleniu wniosku, zatem, co do zasady, zażalenie winno podlegać oddaleniu. W realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne jego uwzględnienie - dokumentacja w sprawie wskazuje bowiem, że postanowienie to zostało wydane przedwcześnie.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący składając wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie jego skargi w ustawowym terminie, wskazał w treści wniosku, że "według informacji uzyskanych telefonicznie w sekretariacie tutejszego sądu moja skarga nie została przekazana do Sądu w ustawowym terminie". Z odpowiedzi organu na wniosek wynika jednak, że organ otrzymaną skargę przekazał Sądowi w dniu 11 lutego 2022 r. za pośrednictwem platformy ePUAP. W aktach sprawy znajduje się także sądowy zapisek urzędowy z dnia 6 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że wskutek błędu sądowego systemu ePUAP przesyłka organu z dnia 11 lutego 2022 r. zawierająca rzeczoną skargę, nie została zarejestrowana, chociaż wytworzone zostało UPP.

W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy - skoro Sąd, przed wydaniem rozstrzygnięcia, posiadał wiedzę, że skarga została rzeczywiście przekazana przez organ, a wyłącznie z powodu błędu systemowego po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie odnotowano jej wpływu oraz wobec wcześniejszego poinformowania wnioskodawcy, że skarga nie wpłynęła - zachodziły podstawy do skierowania do wnioskodawcy stosownych wyjaśnień oraz uzyskania bieżącego stanowiska w kwestii zasadności domagania się wymierzenia organowi grzywny. Wolą skarżącego, pozostającego – na skutek informacji uzyskanej z sądu - w błędnym przekonaniu o nieprzekazaniu jego skargi przez organ, było doprowadzenie do jak najszybszego przekazania skargi. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, do przekazania skargi doszło skutecznie, już przed wniesieniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny.

Okoliczności sprawy wskazują, że spowodowane błędną informacją pochodzącą z sądu, mylne przeświadczenie o braku realizacji obowiązku przekazania skargi było podstawą wniosku, który skarżący, na obecnym etapie postępowania, wobec uzyskanej wiedzy o przekazaniu w terminie skargi, uważa za bezcelowy, a rozstrzygnięcie Sądu o braku podstaw do wymierzenia organowi grzywny za słuszne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący trafnie zauważa, że gdyby nie jego wniosek o wymierzenie grzywny sytuacja, w której sąd nie miałby wiedzy o wpływie skargi, mogłaby trwać nadal. Gdyby zatem Sąd, wnikliwie oceniając stan sprawy, przed wydaniem rozstrzygnięcia, poinformował skarżącego o zaistniałych w sprawie okolicznościach, realizując obowiązek wynikający z treści przepisu art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań - skarżący miałby możliwość cofnięcia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Z pism skarżącego – zarówno z zażalenia z dnia 24 maja 2022 r., jak i z wniosku z dnia 17 czerwca 2022 r. - wynika wprost, że skarżący taką wolę wyraża. W takiej sytuacji, w przypadku umorzenia postępowania sądowego, rzeczywiście nie zachodziłyby podstawy do obciążania skarżącego kosztami postępowania.

Z powołanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) postanowił, jak w sentencji.

W toku dalszego postępowania Sąd ustali, czy w zaistniałym stanie rzeczy skarżący podtrzymuje wniosek o wymierzenie organowi grzywny, mając na uwadze treść oświadczeń skarżącego zawartych w ww. pismach skarżącego.