Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 24 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 1107/26, odmówił wstrzymania wykonania pkt. 1 i 3 zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 18 marca 2026 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie został poparty wskazaniem konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej. Wskazywane przez skarżącą przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji związane są z istotą decyzji nakazującej zaprzestanie przetwarzania danych osobowych, nie odnoszą się natomiast do realiów konkretnej sprawy. Skarżąca nie wskazała, jakie konkretne działania będzie musiała podjąć w celu wykonania nakazu nałożonego przez organ, nie wyjaśniła, jakie konkretne skutki wywoła wykonanie pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji, które dotyczą przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania jedynie w ograniczonym zakresie. Argumentując zasadność swojego stanowiska skarżąca podniosła m.in., że przekazywanie danych jest "w pewnym zakresie" obowiązkiem prawnym, zaś wykonanie pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji może prowadzić do konieczności trwałego zaprzestania "określonych operacji".
Skarżąca nie sprecyzowała jednak ani rodzaju operacji ani zakresu przetwarzania danych, nie wyjaśniła zatem, w jaki konkretnie sposób zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania, w sposób szczegółowo opisany w pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji, wywołać może skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W konsekwencji przywoływane przez skarżącą argumenty nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Ponadto Sąd podzielił stanowisko, zgodnie z którym ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Automatyczne wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej bankowi zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w praktyce oznaczałoby przyzwolenie na długotrwałe przetwarzanie tych danych, objętych ostateczną i wykonalną decyzją, a wydany w sprawie wyrok mógłby mieć dla uczestnika postępowania walor historyczny w sytuacji, w której okres przetwarzania danych ulegnie zakończeniu w trakcie postępowania przed sądami administracyjnymi. Porównując sytuację prawną uczestnika postępowania oraz skarżącego, WSA w Warszawie uznał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać dużo bardziej dolegliwe skutki względem uczestnika będącego osobą fizyczną, aniżeli dla skarżącego banku.
Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uzasadniających wstrzymanie wykonania punktów 1 i 3 decyzji, podczas gdy wykonanie tych punktów przed prawomocnym zakończeniem niniejszego postępowania wiąże się z realnym ryzykiem wystąpienia obu wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek. W ocenie skarżącego, przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają bezpośrednio z charakteru obowiązków nałożonych punktami 1 i 3 decyzji.
W odpowiedzi na zażalenie Prezes UODO wniósł o jego oddalenie.
Uczestniczka postepowania również wniosła o oddalenie zażalenia.
Pismem z dnia 20 października 2026 r. Bank złożył replikę na odpowiedzi na zażalenie wskazując, że Bank w zażaleniu wskazał konkretne następstwa wykonania pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania". Przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. odwołują się do takich - nadzwyczajnych ze swej istoty - okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, który wskazując na ustawowe przesłanki determinujące możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu, stwierdził, że Bank nie uzasadnił przekonująco możliwości ich wystąpienia w realiach rozpoznawanej sprawy.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, co oznacza, że wniosek powinien zawierać argumenty potwierdzające okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze, zgodzić się należało z Sądem pierwszej instancji, że wniosek Banku o wstrzymanie pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji nie został poparty konkretnymi okolicznościami, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej. Wskazywane przez Bank przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji związane są z samą istotą (meritum) tej decyzji - odnoszą się do kwestionowania zasadności nałożonych na Bank obowiązków związanych z ograniczeniem przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania. Wniosek nie wskazuje na żadne okoliczności, które spowodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnie też Sąd pierwszej instancji podniósł, że Bank nie wskazał, jakie konkretne działania będzie musiał podjąć w celu wykonania nakazu nałożonego przez organ; nie wyjaśnił, jakie konkretne skutki wywoła wykonanie pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji; nie wyjaśnił też, w jaki konkretnie sposób zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania, w sposób szczegółowo opisany w pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji, wywołać może skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że zaskarżona decyzja nie nakazuje zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestniczki w ogóle, lecz nakazuje zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych poza zakres wskazany w art. 105 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 2439) oraz zakres wskazany w załączniku nr 1 do umowy zmieniającej ogólną umowę o świadczenie usług i dotyczącej przekazywania i przetwarzania danych osobowych z dnia 10 września 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko zawarte w postanowieniach NSA: z 7 września 2021 r., III OZ 599/21 i z 9 lutego 2023 r., III OZ 40/23. W orzeczeniach tych słusznie wskazano, że celem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uchronienie wnioskodawcy przed określonymi w tym przepisie negatywnymi skutkami wykonania decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej, jednak należy uwzględnić, że podejmując decyzję w sprawie zastosowania bądź odmowy zastosowania ochrony tymczasowej sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny skarżącego, czy interes publiczny, ale także interesy prawne i stanowiska innych stron i uczestników postępowania. Jak trafnie przyjął NSA, ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania zasadniczo przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.