Postanowienie NSA z 21 września 2021 r., III OZ 577/21

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 23 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 718/20 o odrzuceniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia postanawia:

Skład

Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak

Sentencja

1. odrzucić zażalenie w zakresie w jakim odrzucono skargę [...],
2. oddalić zażalenie w zakresie w jakim odrzucono skargę Z.N.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 23 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę [...] (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzję doręczono stronom postępowania w trybie publicznego obwieszenia z 19 lutego 2020 r. Podstawę zastosowania tego trybu stanowił art. 74 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa) w związku art. 49 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej: k.p.a.). Skutek doręczenia decyzji nastąpił 4 marca 2020 r. i od tej daty rozpoczął bieg termin 30 dni na wniesienie skargi. Termin do wniesienia skargi upływał zatem 3 kwietnia 2020 r. Na podstawie art. 15zzr ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19), od 31 marca 2020 r. bieg terminów do wniesienia skargi uległ zawieszeniu. Ponowne rozpoczęcie biegu terminów nastąpiło od 24 maja 2020 r., a więc skarga powinna zostać wniesiona do 22 czerwca 2020 r. Skarżący wnieśli skargę 30 sierpnia 2020 r., a więc z uchybieniem terminu. W związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący Z.N. zarzucając naruszenie art. 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zażalenie skarżącego Z.N. w zakresie w jakim odnosiło się do odrzucenia skargi pozostałych skarżących podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Skarżący nie dysponował interesem prawnym do zaskarżenia w tym zakresie postanowienia Sądu I instancji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy nie dysponował również pełnomocnictwem do występowania w imieniu pozostałych skarżących. Tego rodzaju pełnomocnictwa nie udzielono również profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego, który wniósł w jego imieniu zażalenie.

Ponadto, stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sprawie skarżący kwestionuje uchybienia terminu wskazując, że decyzja nie powinna zostać doręczona skarżącym w trybie art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. W ocenie skarżącego, wynika to z tego, że w postępowaniu występowało tylko dziewięć stron postępowania, co jest niewystarczające do zastosowania instytucji obwieszczenia. Kwestia ta była przedmiotem zarzutów skargi. Nie ulega jednak wątpliwości, że organ stosował tryb z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a., a zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg z dniem 4 marca 2020 r. Od tego też dnia biegł trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi i jego zachowanie stanowiło warunek skutecznego złożenia tego środka procesowego. Prawidłowość zastosowania trybu z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej mogła być przedmiotem oceny przez Sąd I instancji dokonanej w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji, do której jednak nie doszło na skutek uchybienia terminu do wniesienia skargi. Natomiast termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym i był dla stron wiążący. Sąd I instancji był więc zobowiązany odrzucić skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. Kwestia ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na który powołuje się pełnomocnik skarżącego w zażaleniu, może być ewentualnie przedmiotem rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu.

Z tych względów i na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu zażalenia. O oddaleniu zażalenia w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy p.p.s.a.