Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 79/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 października 2023 r., nr DI-KKW.401.83.2023.kb (dalej: "organ") w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za usługi wodne.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z 1 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 października 2023 r., nr DI-KKW.401.83.2023.kb (dalej: "organ") w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za usługi wodne.
W wykonaniu zarządzenia z 9 stycznia 2024 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzeniem z 21 maja 2024 r. starszy referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku skarżącej, pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Postanowieniem z 12 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 21 maja 2024 r.
Zarządzeniem z 2 sierpnia 2024 r. Sąd wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 9 stycznia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 października 2023 r., pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej 12 sierpnia 2024 r., termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 19 sierpnia 2024 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę, jako nieopłaconą, odrzucił.
Skarżący złożył na powyższe postanowienie z 10 września 2024 r. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie, w związku z odmową zwolnienia skarżącej z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie do 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 19 sierpnia 2024 r., natomiast brak fiskalny nie został przez skarżącą uzupełniony.
Wobec tego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę. Ustawodawca nie przewidział bowiem jakichkolwiek odstępstw od reguły z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zatem niemożliwe było zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.