Postanowienie NSA z 9 stycznia 2024 r., III OZ 618/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1195/23 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 maja 2023 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Koziegłowy z 27 marca 2023 r. znak [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odpadów postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 5 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił K.K. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 maja 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Koziegłowy z 27 marca 2023 r. w przedmiocie odpadów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 maja 2023 r. wniósł o wstrzymanie jej wykonania, jak i wstrzymanie wykonania poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący wyjaśnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki dla niego i jego najbliższej rodziny. Narazi go to na znaczną szkodę.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji mogłoby wywołać znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek skarżącego nie został dostatecznie uzasadniony.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając błędne zastosowanie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w ustawie p.p.s.a. uregulowana w sposób kompleksowy, zgodnie z zasadami sformułowanymi w rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R/89/8 z 15 listopada 1989 r. o tymczasowej ochronie sądowej w sprawach administracyjnych. Rekomendacja zastrzega jednoznacznie, że środki tego rodzaju nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Stąd też na etapie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedopuszczalna jest merytoryczna ocena zaskarżonego aktu administracyjnego. Kwestia prawidłowości obowiązków nałożonych na skarżącego w decyzji organu I instancji nie mogła mieć zatem wpływu na ocenę wniosku o udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej.

Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawiera jedynie lakoniczne uzasadnienie, które sprowadza się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z koniecznością poniesienia bliżej nieokreślonych nakładów finansowych i może wywołać znaczną szkodę. Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej obowiązek, który wywołuje konieczność poniesienia nakładów finansowych, strona jest zobowiązana przedstawić przede wszystkim swoją sytuację finansową w relacji do wysokości tych nakładów oraz uprawdopodobnić, że konieczność wydatkowania danej kwoty spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Tego rodzaju przesłanek skarżący nie wskazał we wniosku złożonym do Sądu I instancji, jak i w zażaleniu. Brak tego rodzaju uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Natomiast zażalenie opiera się na lakonicznej i ogólnej argumentacji, w tym przede wszystkim na powołaniu orzeczeń sądów administracyjnych odnoszących się do przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, bez jednak jakiegokolwiek odniesienia tych poglądów do uwarunkowań prawnych i faktycznych tej konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.