Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 540/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.Z. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") z 25 stycznia 2021 r., nr KOC/5542/Ni/19 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności likwidatora spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2. zasądził od SKO na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składa się wpis od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i opłata od pełnomocnictwa.
Pismem z 18 października 2023 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł pismo zatytułowane jako skarga kasacyjna, w którym zaskarżono postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie 2. wyroku WSA w Warszawie z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 540/21.
W uzasadnieniu środka odwoławczego wskazano, że zgodnie z uregulowaniami § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych według stawki określonej w § 2 rozporządzenia, mając na względzie, iż organ dochodził od skarżącego odpowiedzialności za zaległości na kwotę 2 962 845,00 zł, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien był zasądzić koszty zastępstwa procesowego w wysokości 15 000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, jeżeli strona nie występuje ze skargą kasacyjną, jest zażalenie. Pismo z 18 października 2023 r. zostało błędnie oznaczone jako skarga kasacyjna, ale to uchybienie nie uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpatrzenia tego zażalenia.
Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2 (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia), a w innej sprawie - 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia).
Użyte w tym przepisie sformułowanie "jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna", jest wyrażeniem nieostrym i stanowi pewnego rodzaju uproszczenie. Przedmiotem orzekania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest bowiem należność pieniężna, lecz legalność aktów, w których należności takie zostały określone lub ustalone.
Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła decyzja SKO w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności likwidatora spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Decyzją, której przedmiot stanowiła należność pieniężna była decyzja SKO z 27 lipca 2018 r. wymierzająca Spółce W. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Przedmiotem zaskarżonej do WSA w Warszawie decyzji SKO z 25 stycznia 2021 r. nie było w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania. Wysokość opłaty podwyższonej nie jest przedmiotem sporu w sprawie. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie odpowiedzialności za zaległości podatkowe (zob. np. postanowienia NSA: z 12.02.2022 r., III FZ 813/21; z 15.06.2018 r., I GZ 170/18; z 30.09.2016 r., I FZ 322/15). Zgodnie z tym stanowiskiem został również pobrany wpis od skargi, a zarządzenie w tym przedmiocie nie zostało zaskarżone (k. 18-19 akt).
Mając na względzie, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie była decyzja, którą wymierzono opłatę podwyższoną, to Sąd I. instancji prawidłowo uznał, że zastosowanie znajdzie § 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia. Koszty postępowania zostały zasądzone w prawidłowej wysokości.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.