Postanowienie NSA z 22 marca 2021 r., III OZ 76/21

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 marca 2021r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 132/20 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 132/20

Sprawa

w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2019 r., [...] w przedmiocie dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni zmieni na terenie działki postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Teresa Zyglewska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 132/20 pozostawił bez rozpoznania złożony przez P.sp. z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca) wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 132/20 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2019 r., [...] w przedmiocie dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni zmieni na terenie działki.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrokiem z 3 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na opisaną wyżej decyzję. Przy piśmie z [...] lipca 2020 r. pełnomocnik Spółki złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W związku z niedołączeniem pełnomocnictwa, zarządzeniem z [...] lipca 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez nadesłanie oryginału, bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa udzielonego r.pr. A.K., z którego treści wynika uprawnienie do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi [...] lipca 2020 r. W ślad za wnioskiem, pismem z [...] lipca 2020 r., pełnomocnik skarżącej przedłożył pełnomocnictwo do akt sprawy. Następnie zaś w odpowiedzi na ww. wezwanie przedłożył odpis pełnomocnictwa z treści, którego nie wynikało uprawnienie do występowania w imieniu Spółki przed sądami administracyjnymi, bądź wojewódzkim sądem administracyjnym.

Sąd stanął na stanowisku, iż skoro w sprawie na etapie wstępnego badania wniosku stwierdzono brak formalny umożliwiający sprawie nadanie dalszego biegu, zaś pełnomocnik nie uzupełnił prawidłowo, w zakreślonym terminie, tego braku formalnego, to należało pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a.

Na powyższe zarządzenie skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o jego uchylenie w całości i nadanie sprawie biegu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie:

1. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 56 i art. 98 k.c. poprzez ich nieuzasadnione niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na nieuznaniu zakresu udzielonego pełnomocnictwa do wszelkich czynności prawnych w sprawach Spółki, w tym organami administracji;
2. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 65 §1 k.c. poprzez zaniechanie dokonania wykładni oświadczenia Spółki dotyczącego zakresu udzielonego pełnomocnictwa;
3. art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności wezwania strony do podpisania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku;
4. art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez przedwczesne wydanie zarządzenia o pozostawieniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez rozpoznania, podczas gdy Sąd winien był w pierwszej kolejności wezwać stronę do podpisania wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do treści art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl zaś § 2 art. 49 p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który został podpisany przez pełnomocnika r.pr. A.K. W aktach sprawy brak jednak było pełnomocnictwa umocowującego ww. pełnomocnika do reprezentowania Spółki przed sądami administracyjnymi bądź też przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W tych okolicznościach zasadnie Sąd I instancji wezwał pełnomocnika do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego wniosku.

Pełnomocnik w ślad za złożonym wnioskiem oraz w odpowiedzi na wezwanie Sądu przesłał pełnomocnictwo dla ww. radcy prawnego. W treści tego pełnomocnictwa wskazano, iż jest on umocowany do "reprezentacji Spółki przed sądami powszechnymi i polubownymi w sprawach przeciwko Spółce, jak również w sprawach toczących się z inicjatywy Spółki. Pełnomocnik jest upoważniony również do prowadzenia negocjacji, kierowania do dłużników wezwań do zapłaty oraz monitów, zawierania ugód dotyczących rozłożenia należności na raty, wnoszenia pozwów do sądów powszechnych, w tym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, kierowania pism i wniosków do sądów polubownych, wnoszenia pism i wniosków w mediacjach oraz kierowania wniosków o zawezwanie do próby ugodowej, kierowania wniosków o ogłoszenie upadłości, wnoszenia zgłoszeń wierzytelności, kierowania wniosków egzekucyjnych. Pełnomocnik upoważniony jest do reprezentowania Spółki w sprawach wywołanych wniesieniem ww. pism. Pełnomocnik ma umocowanie do składania zawiadomień o popełnieniu przestępstwa i reprezentacji w postępowaniach wywołanych ich wniesieniem zarówno przed Prokuraturą i Policją, jak i przed sądem. Pełnomocnik nie ma prawa do dokonania czynności skutkujących uznaniem roszczenia albo uszczupleniem wierzytelności, w szczególności zaś nie może zrzec się ich ani częściowo, ani w całości. Pełnomocnik upoważniony jest do reprezentowania Spółki przed kontrahentami, w tym dłużnikami głównymi i dłużnikami z zabezpieczenia oraz następcami prawnymi dłużników. Pełnomocnik ma prawo reprezentować Spółkę przed sądami powszechnym, w tym sądem rejestrowym w zakresie zgłaszania zmian danych spółki w rejestrze przedsiębiorców KRS, sądami polubownymi, mediatorami i organami administracji, komornikami, Policją i Prokuraturą."

Zwrócić należy uwagę, iż treść cytowanego pełnomocnictwa jest precyzyjna, zatem mając na uwadze tak szczegółową jego treść, zasadnie Sąd I instancji uznał, iż nie upoważnia ono r.pr. A.K. do reprezentowania Spółki przed sądami administracyjnymi czy też wojewódzkim sądem administracyjnym. Zauważyć należy, iż w treści pełnomocnictwa zawarto jedynie upoważnienia do działania w imieniu skarżącej przed sądami powszechnymi, sądami polubownymi, mediatorami, organami administracji, komornikami, Policją i Prokuraturą. Nie wskazano natomiast, iż ww. pełnomocnik umocowany jest do działania przed sądami administracyjnymi, bądź wojewódzkim sądem administracyjnym. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w zarządzeniu wzywającym do uzupełnienia braku formalnego wniosku Sad precyzyjnie wskazał, iż nadesłane pełnomocnictwo dla r.pr. A.K. musi zawierać upoważnienie do reprezentacji Spółki przed sądami administracyjnymi, bądź wojewódzkim sądem administracyjnym, bowiem brak takiego umocowania skutkował będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Biorąc pod uwagę powyższe wywody za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.c.

Nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, iż Sąd błędnie nie uznał zakresu udzielonego pełnomocnictwa do wszelkich czynność prawnych w sprawach Spółki, w tym przed organami administracji.

Przypomnieć należy, że postępowanie sądowoadministarcyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego, a ma na celu kontrolę legalności działania organów administracji publicznej. Tym samym nie można zgodzić się z sugerowaną przez stronę tożsamością tych postępowań, która uprawniałaby do przyjęcia, iż użyty w pełnomocnictwie zwrot "organami administracji" zawiera w sobie również sądy administracyjne. W tych okolicznościach niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 56 i 98 k.c.

Skarżąca w zażaleniu podniosła, iż działanie Sądu I instancji polegające na pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania było przedwczesne i nieuprawnione. W jej ocenie Sąd I instancji powinien był wezwać stronę do podpisania wniosku o sporządzenie uzasadniania wyroku.

Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjny ugruntowany jest pogląd, iż nieuzupełnienie przez pełnomocnika braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone, obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., nie dając żadnego w tym względzie wyboru. Jednocześnie zwraca się uwagę, iż "Wezwanie skarżącej na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do podpisania skargi osobiście, prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają" (por. postanowienie NSA z 23 maja 2017 r., II GZ 367/17). Przytoczony pogląd w całości podziela skład orzekający w niniejszej sprawie.

W tych okolicznościach za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia art. 9 k.p.a. oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a.

Na marginesie wskazać należy, że w zarzutach zażalenia wskazano na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w zasadzie odnoszą się do organu, i których sądy administracyjne nie stosują.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.