Postanowienie NSA z 10 stycznia 2023 r., III OZ 765/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 123/22

Sprawa

w sprawie z wniosku R.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skarg na postanowienia wydane przez Sąd Rejonowy VI Wydział Karny w Świdnicy oraz Sąd Okręgowy IV Wydział Karny Odwoławczy w Świdnicy w przedmiocie tymczasowego aresztowania oraz przedłużenia tymczasowego aresztowania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Teresa Zyglewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 123/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek R.B. (skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skarg na postanowienia wydane przez Sąd Rejonowy VI Wydział Karny w Świdnicy oraz Sąd Okręgowy IV Wydział Karny Odwoławczy w Świdnicy w przedmiocie tymczasowego aresztowania oraz przedłużenia tymczasowego aresztowania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 22 września 2022 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu niezwłocznego złożenia skargi do Sądu I instancji na niezgodne z prawem działania Sądu Okręgowego w Świdnicy w wyniku, których zostało wydane postanowienie z dnia 11 sierpnia 2022 sygn. akt [...].

W treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu skarżący opisał przedmiot zaskarżenia wskazał daty i sygnatury czterech postanowień, które wedle jego wskazań zostały wydane przez Sąd Rejonowy VI Wydział Karny w Świdnicy oraz Sąd Okręgowy IV Wydział Karny Odwoławczy w Świdnicy.

Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie, jak wynika z oświadczenia skarżącego przedmiotem skargi zamierza on uczynić cztery postanowienia o zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Jest to środek stosowany wobec podejrzanego lub oskarżonego w toku postępowania karnego, zatem ewidentnie zaskarżone postanowienie, wydane w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie spełnia wymogów koniecznych do zakwalifikowania go do którejkolwiek z form działalności administracji publicznej tj. aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego określonych w art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Tym samym, zdaniem Sądu, uznać należało, że mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy w tej sprawie w całym wnioskowanym zakresie.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji z oświadczenia skarżącego wynika, że przedmiotem skargi zamierza on uczynić postanowienia o zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Nie ulega wątpliwości, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, jest to środek stosowany wobec podejrzanego lub oskarżonego w toku postępowania karnego. Tym samym nie sposób przyjąć, że postanowienia, które skarżący zamierza uczynić przedmiotem zaskarżenia mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Skoro zaś postanowienia wydane w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie spełniają wymogów koniecznych do zakwalifikowania ich do którejkolwiek z form działalności administracji publicznej tj. aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego określonych w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", to zasadnie Sąd I instancji uznał, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy w tej sprawie w całym wnioskowanym zakresie. Po myśli bowiem art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

W konsekwencji zasadnie zatem Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.