Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III SPP/Gl 119/22 wydanym w sprawie z wniosku L. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu, na podstawie art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odmówił przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wnioskodawca zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 28 września 2017 r. nr 6515/17 oraz jego reprezentacji w tym postępowaniu. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy wskazując, iż prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W rozpatrywanej sprawie skarżący jako przedmiot skargi wskazał ww. rozkaz personalny, co do którego nie wyczerpał środków zaskarżenia. Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, działającego w sprawie jako organ pierwszej instancji, było uprzednie wystąpienie przez wnioskodawcę z odwołaniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad tym Komendantem, tj. Komendanta Głównego Policji. W konsekwencji w ocenie WSA w Gliwicach skarga jest oczywiście bezzasadna, co przesądza o konieczności odmowy przyznania prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. D. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuacje, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zawartego w skardze bądź gdy zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi (np. postanowienia NSA: z 21 sierpnia 2014 r., II OZ 765/14, LEX nr 1564210, z 20 sierpnia 2014 r., I OZ 673/14, LEX nr 1501787, z 17 lipca 2014 r., II OZ 700/14, LEX nr 1495334). W konsekwencji jedną z przesłanek uznania skargi za oczywiście bezzasadną jest stwierdzenie podstaw do odrzucenia tego środka prawnego jako niedopuszczalnego.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo stwierdził zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 247 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Niewyczerpanie trybu zaskarżenia powoduje niedopuszczalność skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania od ww. rozkazu personalnego, co – jak prawidłowo przyjął Sąd Wojewódzki – świadczy o oczywistej bezzasadności skargi w niniejszej sprawie (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2021 r., II GZ 135/21, LEX nr 3171439, z 30 sierpnia 2018 r., II OZ 832/18, LEX nr 2543626). Z tego względu prawidłowo też odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.