Postanowienie NSA z 18 stycznia 2023 r., III OZ 810/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt II SO/Gd 2/22

Sprawa

w sprawie z wniosku S. w W. o wymierzenie grzywny P. w G. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Piotr Korzeniowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt II SO/Gd 2/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – po rozpoznaniu wniosku S. w W. o wymierzenie grzywny P. w G. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – wymierzył P. w G. grzywnę w wysokości 15.000 zł oraz zasądził od tego organu na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji ustalił, że 9 lipca 2021 r. S. w W. wystąpiła do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej umów zawartych z kontrahentami od 1 stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku poprzez podanie strony umowy, przedmiotu i kwoty umowy oraz daty jej zawarcia, historii rachunków bankowych P. ze wszystkich kont od 1 stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku, skanów uchwał podjętych w okresie od 1 stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku dotyczących wysokości składek wraz ze zmieniającymi uchwałami oraz skanów umów i porozumień z innymi partiami politycznymi, stowarzyszeniami, fundacjami, ruchami politycznymi, zawartych w okresie od 1 stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku. Wniosek został doręczony organowi 20 lipca 2021 r.

W związku z nieudostępnieniem wnioskodawcy informacji publicznej, wniósł on do Sądu za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Wnioskodawca przedstawił dowód doręczenia organowi skargi w dniu 30 grudnia 2021 r. Skarga powyższa nie została jednak przekazana do sądu administracyjnego, w związku z czym S. wniosła 17 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wymierzenie grzywny P. w G. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z niezastosowaniem się do obowiązku prawnego, o którym mowa w art. 54 § 2 tej ustawy. Organ nie przekazał do Sądu skargi doręczonej mu 30 grudnia 2021 r. na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z 9 lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem z 28 lutego 2022 r. doręczono organowi odpis wniosku o ukaranie organu grzywną i wezwano organ do nadesłania odpowiedzi na ten wniosek. Wezwanie to doręczono organowi 4 marca 2022 r. Wezwanie to pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W tym stanie rzeczy wezwanie to zostało powtórzone w wykonaniu zarządzenia z 30 marca 2022 r. Z uwagi na niemożność doręczenia korespondencji na dotychczasowy adres organu, podjęto kroki celem ustalenia aktualnego adresu P. i w związku z ustaleniem w Rejestrze Partii Politycznych, że aktualnym adresem organu jest ul. [...] w W. ponownie wysłano zarządzenie wzywające do złożenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Zarządzenie to zostało odebrane przez organ 13 lipca 2022 r. Z uwagi na powzięcie wątpliwości co do skuteczności doręczenia skargi organowi Sąd zobowiązał wnioskującego o ukaranie grzywną do wykazania, że skarga została doręczona. Ze śledzenia przesyłki zawierającej skargę na stronie Poczty Polskiej wynikało bowiem, że skarga po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do nadawcy, a aktualnym adresem P. nie jest ten, na który skierowano skargę. W odpowiedzi skarżący wskazał, że skarga na bezczynność została nadana na adres ul. [...] G., listem poleconym i ze śledzenia przesyłki wynika, że została ona doręczona 30 grudnia 2021 r. Skarżący dodał, że doręczenie nastąpiło na adres w W., bowiem najpewniej organ złożył na poczcie żądanie dosyłania. W ramach tej usługi Poczta Polska umożliwia przekierowywanie przesyłek pocztowych na inny adres, który wskazuje adresat. Ponadto skarżący wskazał, że zwrócił się do Sądu Okręgowego w Warszawie o informację, kiedy doszło do zmiany adresu siedziby P. i z udzielonej informacji wynika, że zmianę siedziby P. w rejestrze ujawniono 28 marca 2022 r. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, organ, pomimo doręczenia mu odpisu wniosku o wymierzenie mu grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa i dwukrotnego wezwania do nadesłania odpowiedzi na ten wniosek, nie zastosował się do tych wezwań i nie nadesłał odpowiedzi na wniosek o wymierzenie mu grzywny.

Sąd I instancji wymierzając P. grzywnę w trybie art. 55 § 1 ppsa wyjaśnił, że termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 ppsa w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej upłynął 13 stycznia 2022 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia P. nie przekazała skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Również nie udzieliła odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi. Sąd podkreślił, że przekazanie skargi jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Sąd I instancji podał, że nie zna przyczyn nieprzekazania skargi, bowiem organ nie podjął próby wyjaśnienia tych okoliczności, ani usprawiedliwienia uchybienia terminowi do przekazania skargi. Bez wątpienia samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot, do którego skarga została skierowana, do uczynienia zadość żądaniu. Zasadność skargi jest przedmiotem oceny sądu, do którego skarga jest kierowana. A ocena taka może być przeprowadzona dopiero po przekazaniu przez organ skargi do sądu. Biorąc pod uwagę okoliczność, że organ nie przekazał do Sądu skargi, wymierzenie grzywny w tej sytuacji, jak wyjaśnił Sąd I instancji, ma przede wszystkim charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ppsa. Grzywna ma także charakter prewencyjny, nie jest bowiem pożądane, aby zaniedbania jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości. Sąd I instancji uznał przedmiotowy wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 15.000 zł, wyjaśniając, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim wyniosło 5.167,47 zł, zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r. (M.P. z 2022 r. poz. 175). Wymierzając grzywnę we wskazanej wyżej wysokości Sąd I instancji wyjaśnił, że wziął pod uwagę skalę postępującego opóźnienia oraz przedmiot sprawy, jakim jest w tej sprawie udostępnienie informacji publicznej. Podkreślił ponadto, że w sprawach z zakresu informacji publicznej szczególnie istotne jest przekazywanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy w ustawowym terminie, bowiem ustawodawca w art. 21 pkt 2 udip przewidział 30-dniowy termin na rozpatrywanie tych skarg. Podkreślił, że Sąd podejmował kilkukrotnie kroki celem doręczenia organowi wezwania do złożenia odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną z powodu nieprzekazania skargi, dwukrotnie zostały one organowi doręczone, tymczasem organ zignorował je. Sąd wskazał, że opóźnienie w przekazaniu skargi wynosi już 9 miesięcy i trwa nadal. Grzywna w wysokości 15.000 zł powinna stanowić dostateczną represję za brak aktywności w realizacji spoczywającego na organie obowiązku ustawowego przekazania skargi do sądu administracyjnego, szczególnie wobec postawy organu ignorującego również wezwania Sądu do ustosunkowania się do wniosku o ukaranie, jak i brak przekazania skargi do Sądu. Sąd I instancji wyjaśnił, że kwota wymierzonej grzywny uwzględnia zarówno czas i charakter uchybienia, w tym fakt, że zaniechanie organu stanowi przeszkodę do rozpoznania skargi Stowarzyszenia, a więc uniemożliwia realizację konstytucyjnego prawa do sądu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła P. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 13 § 2 ppsa poprzez naruszenie właściwości miejscowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i rozpoznanie sprawy spoza obszaru swojej właściwości, albowiem siedziba P. jest nie w G. a w W., co Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił w toku postępowania, sama zaś skarga na bezczynność przez W. również została doręczona już na adres siedziby w W. ul. [...] - powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie mógł ustalić czy skarga na bezczynność została przekazana do właściwego ze względu na siedzibę organu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;
2. art. 55 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 54 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ppsa poprzez wadliwe zastosowanie skutkujące wymierzeniem organowi grzywny w wysokości aż 15.000 zł.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ppsa w zw. z art. 176 ppsa, art. 185 § 1 ppsa i art. 188 ppsa oraz art. 203 pkt 1 ppsa i art. 200 ppsa wnoszący zażalenie wniósł o uwzględnienie zażalenia poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie, względnie o uwzględnienie zażalenia poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie wniosku poprzez jego oddalenie, ewentualnie z ostrożności procesowej wymierzenie grzywny w niższej wysokości, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a ponadto wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu z punktu widzenia możliwości dokonania kontroli instancyjnej, a mianowicie nieważności postępowania wynikającej z niewłaściwości sądu. Zarzut ten jest niezasadny, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem zasada perpetuatio fori wyrażona w art. 14 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) polegająca na tym, że wojewódzki sąd administracyjny właściwy w chwili wniesienia skargi pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada ciągłości (trwałości) właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego wyrażona w tym przepisie odnosi się zarówno do właściwości rzeczowej, jak i miejscowej i obowiązuje wyłącznie w odniesieniu do wojewódzkich sądów administracyjnych. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny, który był właściwy w chwili wniesienia skargi, pozostanie nim mimo np. zmiany siedziby organu, aż do zakończenia postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Tym samym sąd zachowuje swoją właściwość aż do prawomocnego zakończenia sprawy. Momentem decydującym o ustaleniu właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego jest data wniesienia skargi. Sąd właściwy w tej chwili nie traci swej właściwości nawet w przypadku zmiany w toku postępowania podstaw prawnych, które przesądzały o jego niewłaściwości w dacie wniesienia skargi. Chwilę wniesienia skargi określa art. 83 § 3, 4 i 5 powołanej ustawy. Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 83 § 3 omawianej ustawy, oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

W rozpoznawanej sprawie, zmiana siedziby organu, którym w niniejszej sprawie jest P., nastąpiła w dniu 28 marca 2022 r. z siedziby w G. na siedzibę w W., podczas gdy skarga na bezczynność P. w G. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej została nadana w polskiej placówce pocztowej 15 grudnia 2021 r. na adres ul. [...] w G. i została skutecznie doręczona P. 30 grudnia 2021 r., a więc przed zmianą siedziby P. Również przed zmianą siedziby P., bo 17 lutego 2022 r., zostało zainicjowane postępowanie z wniosku o wymierzenie P. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że właściwym do rozpoznania wniosku objętego niniejszym postępowaniem był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, skoro pisma inicjujące postępowania, tj. zarówno skarga na bezczynność, jak i wniosek o wymierzenie grzywny, zostały wniesione przed zmianą siedziby organu, która nastąpiła 28 marca 2022 r.

W konsekwencji zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku właściwości miejscowej jest chybiony.

Podobnie jak nietrafiony jest również zarzut naruszenia art. 55 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 54 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis z art. 55 § 1 powołanej ustawy stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wyłączną przesłanką wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 powołanej ustawy w przewidzianym terminie. Wymierzenie więc organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te zostały spełnione. Organ bowiem uchybił terminowi wynikającemu z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902). Termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej upłynął 13 stycznia 2022 r. P. nie przekazała Sądowi skargi na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Również nie udzieliła, pomimo dwukrotnych wezwań, odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi, co też aktualizowało uprawnienie wnioskodawcy do wystąpienia do Sądu z wnioskiem o wymierzenie grzywny. Organ nawet nie podjął próby wyjaśnienia tych okoliczności, ani usprawiedliwienia uchybienia terminowi do przekazania skargi. W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy do wymierzenia, określonej w art. 55 § 1 powołanej ustawy grzywny, której celem jest pełnienie funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej. Pamiętać przy tym należy, że powołany art. 55 § 1 pozostawia po stronie Sądu pewną dozę uznania, bowiem użyty w treści przytoczonego artykułu zwrot "może" nie wskazuje na obligatoryjny charakter grzywny w tym przypadku, a jedynie wprowadza fakultatywnie możliwość jej orzeczenia. Wobec tego, Sąd poza badaniem upływu terminu do przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i kompletnych i uporządkowanych akt sprawy głównej, przy wymierzaniu grzywny bierze pod uwagę inne okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że uchybienie terminowi do przekazania wskazanych dokumentów było uzasadnione szczególnymi okolicznościami sprawy. Istnieją bowiem sytuacje (np. błędne pouczenie przez sąd organu o terminie przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, czy też przesłanie przez skarżącego tuż przed upływem terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy pisma uzupełniającego skargę, co wiązałoby się z koniecznością dodatkowego uzupełnienia przez organ odpowiedzi na nią, czy zgromadzenia dodatkowych dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy lub też wynikałoby z działania podmiotu trzeciego, za którego zachowanie organ zobligowany do dokonania tej czynności nie może ponosić odpowiedzialności), w których organ, pomimo ewidentnego opóźnienia w przekazaniu skargi, odpowiedzi na nią i akt sprawy, nie może ponosić tego rodzaju materialnej odpowiedzialności. Nie można zatem wykluczać a priori istnienia okoliczności szczególnych, które przemawiać będą za oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny pomimo stwierdzonego uchybienia terminowi bądź będą miały znaczenie przy określeniu wysokości wymierzanej grzywny. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy w tym miejscu wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (dostępna na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której przesądzono o charakterze instytucji wymierzenia grzywny. Wskazano bowiem, że grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. ma mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Przekroczenie terminu wiąże się bowiem z funkcją represyjną, niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy też nie. W obu przypadkach spotyka go represja za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie, a różnica sprowadza się do tego, że w pierwszym przypadku funkcja represyjna występuje obok funkcji dyscyplinującej, w drugim zaś już nie. Ponadto grzywna ma również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu bez względu na powody niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy. To, jakie przyczyny spowodowały nieterminowe przekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. A zatem sąd administracyjny rozstrzygając w kwestii wysokości wymierzenia grzywny powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wskazać również trzeba, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono.

Ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie wysokości wymierzonej grzywny, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ustalił i wskazał, że okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest skala opóźnienia oraz przedmiot skargi (udostępnienie informacji publicznej). Trafnie Sąd I instancji zauważył, że w sprawach z zakresu informacji publicznej szczególnie istotne jest przekazywanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy w ustawowym terminie, bowiem ustawodawca w art. 21 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidział 30-dniowy termin na rozpatrywanie tych skarg. W niniejszej sprawie, w przepisanym ustawą terminie nie przekazano skargi do Sądu wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, która organowi doręczona została 30 grudnia 2021 r. i powinna zostać przekazana najpóźniej 13 stycznia 2022 r., a jak wyjaśnił Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, nie została przekazania do dnia wydania inkryminowanego postanowienia. Organ nie wypełnił obowiązku nałożonego treścią art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem bezwzględnym obowiązkiem organu było przekazanie skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Nie jest pożądane, aby zaniedbania jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości. Argumenty zawarte w zażaleniu, jakoby P. nie była zobowiązana do udzielania żadnej informacji publicznej na wniosek sformułowany przez skarżącą, bo żądane informacje nie są informacją udzielaną na wniosek, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem to nie do organu należy ocena zasadności wniosku, jurydyczną rolę w tym zakresie ustawodawca przypisał bowiem sądowi. Zaprezentowane stanowisko żalącego się nie zasługuje więc na akceptację. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wysokość wymierzonej grzywny przez Sąd I instancji jest adekwatna do zawinienia organu i pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Sąd I instancji dwukrotnie wzywał organ do złożenia odpowiedzi na wniosek, a organ wezwania te zignorował. Również nie przekazał skargi na bezczynność do Sądu. Dopiero w zażaleniu zawarto informację, że "organ przesłał już skargę na bezczynność (...) wraz z odpowiedzią na skargę do właściwego miejscowo WSA w Warszawie" i, jak należy domniemywać, uczynił to ze względu na zagrożenie utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, którym wymierzono grzywnę. Wymierzenie grzywny w tej sytuacji ma charakter nie tylko prewencyjny, ale także represyjny, bowiem gdyby skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o ukaranie, skarga na bezczynność mogłaby zostać przekazana Sądowi w przyszłości bliżej nieokreślonej, albo mogłaby być w ogóle nieprzekazana. W świetle powyższego wymierzenie grzywny jest zasadne. Nie jest bowiem pożądane, aby zaniedbania jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości. Wysokość wymierzonej grzywny jest zasadna wobec postawy organu ignorującego również wezwania Sądu do zajęcia stanowiska w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny, jak i wielomiesięczne zaniechania w przekazaniu skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co uniemożliwia realizację konstytutywnego prawa strony do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie to, że skarga została wniesiona w przedmiocie bezczynności, która to grzywna ma na celu zdyscyplinowanie organu, by działał w sprawie wnikliwie i szybko bez nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu i prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.