r.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Decyzją Nr 746/95/0.04 z dnia 30.11.1995 r. wydaną z up. Prezydenta Miasta Ł. na podstawie art, 40 ust.1, 3 i art. 42 ustawy z dnia 7.
Wydaną z up. Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. decyzją Nr 262/95 z dnia 22.12.1995 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.
Powyższą decyzję sprostowano postanowieniem z dnia 27.12.1995 r. w zakresie dotyczącym terminu w jakim dopuszczalne jest wniesienie od niej odwołania.
Decyzją Nr 1/96 z dnia 6.01.1996 r. wydaną z up. Prezydenta Miasta Ł. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 7.
Postanowieniem Nr 1/96 z dnia 6.
W decyzji z dnia 6. 01.1996.r. stwierdzono, że zgodnie z warunkiem zawartym w decyzji z dnia 22.12.1995 r. udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych Wydział Oczyszczania Miasta Urzędu Miasta Ł. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie, załączając dokumenty wymagane w art. 57 Prawa budowlanego, co uzasadnia wydanie powyższej decyzji.
Postanowieniem Nr 30/96 z dnia 21.
Decyzją z dnia 21.02.1996 r. Wojewoda Ł. uchylił decyzję z dnia 22.12.1995 r. i umorzył postępowanie organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi Gminy Ł. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 21.02.1996 r. wyrokiem z dnia 4.07.1996 r. - oddalił skargę (sygn. akt II SA/Łd 471/96).
Decyzją Nr 103/96 z dnia 25.03.1996 r. wydaną z up. Wojewody Ł. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej „P.„ stwierdzono nieważność decyzji nr 1/96 z dnia 6.
Decyzją z dnia 28. 06.1996 r. wydaną z up. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania od decyzji z dnia 25.03.1996 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej „P.,, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6.01.1996 r., decyzją wydaną z up. Wojewody Ł. Nr 19/97 z dnia 13.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda Ł. stwierdził, iż wobec sprostowania decyzji z dnia 22.12.1995 r., postanowieniem z dnia 27.12.1995 r. co do terminu wniesienia odwołania, złożenie odwołania od decyzji z dnia 22.12.1995 r. nastąpiło w terminie.
Z zestawienia dat wynika, iż w dniu 6. 01.1996 r, decyzja Nr 262/95 z dnia 22.12.1995 r. nie nabyła jeszcze cech decyzji ostatecznej. W tej sytuacji w ocenie organu działający w imieniu Prezydenta Miasta Ł. podmiot nie miał zezwolenia na zgodne z prawem prowadzenie dalszych robót przy budowie składowiska odpadów, jednak podjął takie działanie. Zatem kontynuując roboty dopuścił się w ocenie organu samowoli budowlanej. O tym, że budowa miała charakter samowoli budowlanej orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4.07.1996 r. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nie można było wydać pozwolenia na użytkowanie obiektu, co do którego nie zapadła jeszcze ostateczna decyzja na kontynuację jego budowy.
Wojewoda Ł. w powyższej decyzji wskazał, iż Architekt Miasta Ł. działający z up. Prezydenta Miasta Ł. udzielając inwestorowi pozwolenia na użytkowanie obiektu w momencie, gdy nie była ostateczna decyzja zezwalająca na kontynuację robót związanych z jego budową, to zgodnie z treścią art. 26 ustawy z dnia 24.11.1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 692) nie był on organem właściwym w sprawie, co spełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji Nr 1/96.
Decyzja Nr 1/96 z dnia 6.01.1996 r. pozwalająca na użytkowanie awaryjnego składowiska odpadów komunalnych pozostaje w ścisłym związku z decyzją Nr 746/95/0,04 z dnia 30.11.1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która to decyzja jest niezgodna z zapisami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. Ł. Użyty w decyzji Nr 1/96 z dnia 6.01.1996 r. przepis art. 55 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. zawiera ścisłe wyliczenie przypadków, w których jest wymagane uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu, jednakże w omawianej sprawie żaden z tych przypadków nie występuje, co wskazuje na zasadność stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wobec tego, że składowisko odpadów komunalnych jest samowola budowlaną, wydanie pozwolenia na jego użytkowanie pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta Ł. Decyzją znak: OA/053-K/227/97 z dnia 5.03.1997 r. wydaną z up. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniesionego odwołania od decyzji z dnia 13.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4.11.1998 r. po rozpatrzeniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej „P.„ w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5.03.1997 r. uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt IV SA 655/97).
W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego z dnia 5.03.1997 r. nie wykazano, aby w rozpoznawanej sprawie istniała potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ II instancji w swej wcześniejszej decyzji kasacyjnej z dnia 28.06.1996 r. wskazał organowi I instancji w jakim zakresie uważa za stosowne uzupełnienie materiału dowodowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda Ł. w decyzji z dnia 13. 01.1997 r. w jej uzasadnieniu zajął stanowisko we wszystkich wskazanych kwestiach budzących wątpliwości organu odwoławczego. Tak więc w ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponował zarówno ustaleniami dotyczącymi stanu faktycznego sprawy, jak też znany był mu pogląd prawny zaprezentowany w uzasadnieniu decyzji Wojewody Ł. oraz przeciwny pogląd prawny wyrażony w odwołaniu od tej decyzji. Rzeczą organu odwoławczego było zatem dokonanie oceny każdego z tych stanowisk i opowiedzenie się za jednym z nich, bądź przedstawienie różniącego się od nich poglądu własnego.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję uchylił się od podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego bez zaistnienia przesłanek z.art. 138 § 2 k.p.a., co w konsekwencji powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji.
Decyzją znak: OA/WMI/ORZ/227/97 z dnia 19.05.1999 r. wydaną z up. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia 13.01.1997 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż mając na uwadze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.07.1996 r. (sygn. akt II SA/Łd 471/96) i z dnia 4.11.1998 r. (sygn. akt IV S.A. 655/97) w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody Ł. z dnia 13.01.1997 r.
Ponadto organ II instancji wskazał, iż nazwy inwestycji: „Składowisko odpadów komunalnych na L. w Ł.„ i „Sortownia i stacja przeładunkowa wraz z awaryjnym składowiskiem odpadów w Ł. - L.” dotyczą jednego obiektu realizowanego na tym samym terenie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4.07.1996 r. jednoznacznie określił, iż inwestycja budowlana w L. w Ł. jest samowolą budowlaną.
W aktach sprawy brak jest dokumentów związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Nie można zezwolić na użytkowanie obiektu, który jest realizowany samowolnie, niezgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. i bez wymaganych uzgodnień.
Decyzja Prezydenta Miasta Ł. Nr 746/95/0.04 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezgodna z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek wniosków Gminy Ł. o uzyskanie decyzji administracyjnych, które zostały wydane w czasie realizacji przedmiotowej inwestycji. Prezydent Miasta Ł. decyzję Nr 746/95/0.04 wydał na wniosek N Sp. z o.o., które nie przedłożyło upoważnienia uprawniającego do występowania w imieniu Gminy Ł. i skierował ją wyłącznie do osób prawnych zainteresowanych realizacją rzeczonej inwestycji. A więc Gmina Ł. nie była adresatem decyzji, która uprawniałaby ją do występowania z wnioskiem o pozwolenie na budowę.
W kolejnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ ją wydający nie uwzględnił też interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich, co jest wadą postępowania administracyjnego, bowiem uchybiono tym samym przepisom art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 61 § 4, art. 73 § 1, art. 77§ 1 oraz art. 80 k.p.a.
Nadto organ II instancji stwierdził, iż miejsca takie jak wysypiska śmieci (odpadów komunalnych) stanowią miejsca żerowisk ptaków o dużej koncentracji, a w przypadku lokalizacji w pobliżu lotnisk stanowią zagrożenie bezpieczeństwa lotów.
W świetle przedstawionych wyżej uwag, organ odwoławczy uznał, iż Wojewoda Ł. właściwie rozstrzygnął sprawę, bowiem zachodzą przesłanki zawarte w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. skutkujące stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6.01.1996 r.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Wiceprezydent Miasta Ł. działający w imieniu Gminy Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 7, art. 77§ 1, art. 107§ 3 i art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a ponadto art. 55 ust. 1 pkt 3 i art. 59 Prawa budowlanego.
Skarżący stwierdził, iż organy administracji bezpodstawnie przyjęły, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie mogła być wydana, bowiem decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót nie stała się ostateczna. Powyższy wniosek nie został zdaniem skarżącego oparty na określonej podstawie prawnej.
Skarżący wskazał, iż podstawą prawną pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów był art. 55 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Prawa budowlanego, a wobec tego pogląd, iż pozwolenie na użytkowanie wydana bez podstawy prawnej uznać należy za błędny.
Bezpodstawny i bezzasadny jest też zarzut, że pozwolenie na użytkowanie jest sprzeczne z art. 48 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji, gdy obowiązek uzyskania tegoż pozwolenia nałożono w decyzji zezwalającej na wznowienie robót na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Skarżący stwierdził też, iż nie należy do właściwości Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ocena prawidłowości decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nadto, zdaniem skarżącego bezpodstawnie dokonano oceny decyzji wydanych w innych sprawach, a które to decyzje nie zostały wydane w sprawie pozwolenia na użytkowanie.
Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.
Skarga nie jest zasadna.
Wyjaśnić należy na wstępie, iż zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja została wydana w trybie postępowania nadzorczego, którego przedmiotem była ocena ostatecznej decyzji właściwego organu pod kątem ustalenia zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w art. 16 § 1 k.p.a., w ramach którego to postępowania możliwe jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej dotkniętej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Badając, czy zaistniały czy też nie przesłanki stwierdzenia nieważności określonej decyzji należy stan faktyczny i prawny odnieść do dnia wydania badanej decyzji tj. w niniejszej sprawie do dnia 6.01.1996 r. Zasadnie wskazał organ administracji w rozpoznawanej sprawie, że w odniesieniu do decyzji Nr 1/96 z dnia 6.01.1996 r. stwierdzić należy, iż wskazane w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przesłanki zostały spełnione. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, iż dla stwierdzenia nieważności określonej decyzji wystarczające jest wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Tymczasem w sprawie niniejszej wskazano zaistnienie dwu takich przesłanek, przy czym każda z nich i to niezależnie od siebie, stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6.01.1996 r.
Wydanie kontrolowanej decyzji z dnia 6. 01.1996 r. dotyczącej pozwolenia na użytkowanie awaryjnego składowiska odpadów komunalnych nastąpiło w oparciu o decyzję Nr 262/95 z dnia 22.12.1995 r.
Wbrew zawartym we wniesionej skardze wywodom, trafnie ustaliły organy administracji w niniejszej sprawie, iż decyzja z dnia 22.12.1995 r. nie miała przymiotu decyzji ostatecznej w dniu 6.01.1996 r.
W myśl bowiem art. 16 § 1 kpa decyzja ostateczna to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Przepis ten ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości. Z przytoczonego wyżej zdania pierwszego art. 16 § 1 kpa wynika, iż jest to nie tylko decyzja, od której nie można wnieść odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej.
Tymczasem od decyzji z dnia 22.12.1995 r. sprostowanej postanowieniem z dnia 27.12.1995 r., wniesione zostało odwołanie, a w wyniku jego rozpoznania przez organ odwoławczy w dniu 21.02.1996 r. wydana została decyzja uchylająca decyzję z dnia 22.12.1995 r. i umarzająca postępowanie organu I instancji. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.07.1996 r. skargę na decyzję Wojewody Ł. z dnia 21.02.1996 r. oddalono.
Wskazany jako podstawa prawna decyzji z dnia 6.01.1996 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tejże decyzji, przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane stanowił, iż uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek.
Tak więc, przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy nawiązujący w swej treści do art. 51 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy oznacza, że przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 może być zastosowany po uprzednim wydaniu decyzji opartej na art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
W sytuacji gdy, decyzja z dnia 22.12.1995 r. nakładająca na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, w wyniku postępowania zwykłego została usunięta z obrotu prawnego, to tym samym nie można przyjąć, aby zaistniały podstawy prawne do wydania w oparciu o tą decyzję kolejnego orzeczenia administracyjnego.
Zważywszy na powyższe okoliczności, zasadne jest stanowisko organu administracji, iż wydanie decyzji z dnia 6.01.1996 r. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu nastąpiło bez podstawy prawnej, czym wyczerpano przesłankę nieważności decyzji wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Stwierdzić należy, iż organem właściwym do wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie określonego obiektu był organ państwowego nadzoru budowlanego, a nie Architekt Miasta Ł. działający z up. Prezydenta Miasta Ł., który to organ wydał decyzję z dnia 6.01.1996 r.
Zgodnie z art. 84 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 6.01.1996 r. organem nadzoru architektoniczno - budowlanego właściwym do wydania decyzji w I instancji w sprawach wynikających z ustawy był kierownik urzędu rejonowego, chyba, że ustawa - Prawo budowlane - stanowiła inaczej. Przy czym stosownie do przepisu art. 26 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. z dnia 11 grudnia 1995 r. Dz. U. Nr 141, poz. 692) indywidualne sprawy z zakresu administracji publicznej, wszczęte i nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem 1 stycznia 1996 r., są załatwiane w toku instancji przez dotychczas właściwe organy łub upoważnione podmioty.
Jednocześnie zgodnie z aneksem Nr 4 z dnia 30.12.1994 do porozumienia zawartego z w dniu 15.10.1993 r. pomiędzy Wojewodą Ł. a Prezydentem Miasta Ł. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonania organom gminy Ł. ustalono, w § 1 tegoż aneksu, iż w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w której gmina jest stroną zadania i kompetencje wykonuje organ administracji rządowej dotychczas właściwy do ich wykonywania.
Zważywszy na wskazane wyżej okoliczności, za zasadny uznać należy pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż decyzja z dnia 6.01.1996 r. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, co wyczerpało przesłankę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Trafny jest wprawdzie zawarty we wniesionej skardze zarzut, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Wojewoda Ł. nie są organami upoważnionymi do oceny legalności ostatecznej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże ocena prawna decyzji z dnia 30.11.1995 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Tym bardziej, iż poza sporem pozostaje fakt braku uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Podkreślić przy tym trzeba, iż okoliczności odnoszące się do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla realizacji przedmiotowej inwestycji i to przed rozpoczęciem robót budowlanych były przedmiotem oceny prawnej, jaka została wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4.07.1996 r.
W skazać też należy, iż wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uwzględnił ocenę prawną Sądu wyrażoną w wydanym w sprawie niniejszej wyroku z dnia 4.11.1998 r.
Zważywszy na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uznając, iż brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.