Wyrok NSA z 27 stycznia 2005 r., OSK 1024/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stefana K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 3159/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka (spr.), Andrzej Jurkiewicz
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Stefana K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 1 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

OSK 1024/04

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stefana K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2003 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 23 czerwca 2003 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu wyroku sąd podał, że - w myśl art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118 ze zm./, aby można było przyznać świadczenie w drodze wyjątku muszą być spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie, tj. 1/ niespełnienie wymagań dających prawo do renty lub emerytury musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami, 2/ ubiegający się o świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku, 3/ osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania. Nie spełnienie choćby jednego z tych warunków skutkuje odmową przyznania takiego świadczenia bez względu na inne okoliczności zaistniałe w sprawie.

Stefan K. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 12 marca 2003 r. został uznany za częściowo niezdolnego do pracy na okres od 6 czerwca 2002 r. do marca 2004 r., które to orzeczenie zostało dodatkowo skontrolowane przez Głównego lekarza ZUS i jest ono wiążące dla Prezesa ZUS w sprawie przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Zdaniem sądu podnoszona przez skarżącego okoliczność, że skarżący nie może podjąć pracy w swoim zawodzie w związku z doznanymi obrażeniami podczas pożaru, nie mają znaczenia. Wobec nie spełnienia przesłanki z art. 83 ust. 1 ustawy nie mogło być skarżącemu przyznane świadczenie a zatem i decyzje są prawidłowe.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł pełnomocnik Stefana K. zarzucając naruszenie przez sąd art. 7 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego tj. braku rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego, co miało wpływ na wynik sprawy. W konkluzji skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie świadczenia w drodze wyjątku ewentualnie o uchylenie wyroku w całości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wyrok zapadł bez wnikliwego wyjaśnienia stanu prawy i ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia Stefana K. Skarżący wbrew stanowisku lekarza jest całkowicie niezdolny do pracy. W decyzji ZUS II Oddziału w W. z dnia 20 marca 2003 r. skarżący został uznany za niezdolnego do pracy. Obrażenia jakie doznał skarżący uniemożliwiają wykonywanie przez skarżącego pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zostały wymienione podstawy na jakich może być oparta skarga kasacyjna. Podstawami kasacji, na podstawie których można zaskarżyć skargą kasacyjną orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego są: naruszanie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Jeżeli chodzi o tę drugą podstawę skargi kasacyjnej to należy zwrócić uwagę, że pomiędzy uchybieniem procesowym mającym wpływ na wynik sprawy, a wydanym orzeczeniem musi zachodzić związek przyczynowy w danej sprawie, W powołanej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma przepisu, który zobowiązywałby sąd administracyjny do ustalenia faktów. W art. 3 tej ustawy został określony zakres działania sądów administracyjnych. Jeżeli chodzi o kontrolę decyzji administracyjnych, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to z uzasadnienia decyzji, które stanowi jej integralną część powinna wynikać ocena faktów i prawa, a prawidłowości tej oceny dokonuje sąd administracyjny. Sąd natomiast sam nie wyjaśnia stanu faktycznego sprawy. Art. 7 Kpa, który zdaniem skargi kasacyjnej został naruszony w postępowaniu sądowym, ustala obowiązki dla organu administracji państwowej w toku postępowania administracyjnego, a nie dla sądu. Sąd rozpoznając sprawy na skutek wniesionej skargi, dokonuje jedynie kontroli i oceny czy organ rozpoznając sprawę przestrzegał nałożonych obowiązków wynikających z art. 7 Kpa. Z tych względów zarzut skargi, że sąd naruszył art. 7 Kpa nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 183 par. 1 ustawy wynika zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd rozpoznając skargę kasacyjną nie może brać pod uwagę innych nie podnoszonych w skardze kasacyjnej podstaw.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zawiera innych podstaw, poza naruszeniem art. 7 Kpa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku.