Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 października 2003 r. (sygn. akt II SA/Gd/2585/01) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę D. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 21 czerwca 2001 r. nr XXXVI/1149/2001 w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarżona uchwała odrzuciła zarzut D (dalej D) polegający na twierdzeniu, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako m.p.z.p.) dla zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "D." przewiduje likwidację ogrodów działkowych z naruszeniem przepisów art. 20, art.21 i art. 22 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. z 1996 r. nr 85, poz. 930 ze zm.), nie określając jednocześnie skutków ekonomicznych likwidacji i terenów zamiennych dla likwidowanego ogrodu. Uchwała odrzuciła także zarzuty dotyczące: pominięcia w projekcie m.p.z.p. zapewnienia dojazdu do pracowniczego ogrodu działkowego, sposobu utworzenia strefy ochronnej od ul. [...] oraz naruszenia art.18 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niepowiadomienie kompetentnego organu PZD o wyłożeniu projektu m.p.z.p.
W skardze z dnia 6 sierpnia 2001 r. wniesionej do NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na uchwałę Rady Miasta Gdańska z 21 czerwca 2001 r. PZD zażądał wskazania w projekcie m.p.z.p. nieruchomości zamiennej oraz zamieszczenia w nim warunków likwidacji pracowniczego ogrodu działkowego, tak aby mogły one zostać powołane w późniejszej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnoszący skargę podniósł poza tym, że projekt m.p.z.p. powinien uwzględniać dojazd do ogrodu w taki sposób, aby został on zapewniony dla większości użytkowników działek. Ponadto zakwestionowano twierdzenie zawarte w uchwale Rady Miasta oddalającej zarzuty, że ul. [...] będzie miała charakter ulicy lokalnej i dojazdowej, ponieważ z planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 30 kwietnia 1998 r. Nr LX/804/98 wynika, zdaniem PZD, że będzie to droga o charakterze zbiorczym.
Postanowieniem z dnia 10 września 2003 r. NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na podst. art. 31 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) dopuścił do udziału w sprawie na prawach strony Stowarzyszenie P. w [...].
Stowarzyszenie odniosło się w swoich wystąpieniach w sprawie przede wszystkim do tej części projektu m.p.z.p., który dotyczył terenu ul. [...], który jest granicą zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "D.". Zdaniem Stowarzyszenia bezprawne przerzucenie funkcji komunikacji drogowej dla potrzeb m.p.z.p. dzielnicy M. narusza przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że zaskarżona Uchwała Rady Miasta jest zgodna z prawem, posiada uzasadnienie faktyczne i prawne, przez co spełnia przesłanki zawarte w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd wyraził przekonanie, że przedmiotowa uchwała w sposób przekonujący uwzględniła okoliczności wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i w żadnym stopniu nie jest arbitralna, a wręcz przeciwnie uwzględnia orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r. (sygn. K 27/00) zgodnie, z którym władztwo planistyczne jest ograniczone, swoboda regulacyjna w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego nie jest absolutna, a na właściwych organach gminy spoczywa obowiązek kierowania się przepisami innych ustaw oraz samą Konstytucją RP.
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy miała obowiązek przy ustalaniu m.p.z.p. uwzględnić przepisy szczególne odnoszące się do obszaru nim objętego, czyli w przedmiotowej sprawie spoczywał na niej obowiązek uwzględnienia przepisu § 5 ust. 5 uchwały Rady Miasta z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "D.", zmienionej uchwałą nr XXXII/947/2001 z dnia 22 lutego 2001 r., który wprost przewiduje likwidację w przyszłości pracowniczych ogrodów działkowych.
Sąd podkreślił dodatkowo, iż ograniczenia prawa własności, które będą wynikać z powyższej uchwały oraz w dalszej mierze z m.p.z.p. dla tego obszaru są zgodne z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi podstawę do ustanawiania ograniczeń w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i praw. Przepis ten stanowi, iż ograniczenia tego rodzaju mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie [prawnym] dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Konstytucyjna wartość ochrony środowiska swoim zakresem niewątpliwie obejmuje także ochronę przyrody, której realizacja spoczywa m.in. na organach gminy przy wykonywaniu kompetencji przewidzianych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym i innych przepisach szczególnych rangi ustawowej, jak np. w ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 114 poz. 492 ze zm.).
Sąd odnosząc się do zarzutu sprzeczności projektu planu zagospodarowania przestrzennego z ustawą z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 85, poz. 930 ze zm.) stwierdził, że taka sprzeczność nie zachodzi – w szczególności ustawa ta nie nakłada na organy gminy obowiązku umieszczania w planie zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje likwidacje tego rodzaju ogrodów, warunków tej likwidacji, ponieważ są one określone właśnie w tej ustawie i oczywistym jest, zdaniem Sądu, że faktyczna likwidacja nastąpi w przypadku spełnienia warunków przewidzianych w powyższej regulacji.
Sąd nie podzielił zarzutu PZD w przedmiocie sposobu realizacji funkcji dojazdu do pracowniczego ogrodu działkowego – stwierdził, że rozwiązania w tej mierze przewidziane w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spełniają wymogi określone w art. 9 ust. 1 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych.
Ponadto Sąd wskazał, że Rada Miasta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w sposób przekonujący uzasadniła sposób zagospodarowania terenu w obrębie ul. [...], który kwestionowało Stowarzyszenie P. Sąd na podstawie akt sprawy nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie, jak też nie stwierdził, aby zostały w zaskarżonej uchwale naruszone przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust.1 pkt 1, 2, 5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, których to naruszenie zarzuciło Stowarzyszenie.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości, zarzucając naruszenie przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.139 ze zm.) w związku z art. 8 powyższej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie w konsekwencji, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykracza poza obszar objęty w uchwale Rady Miasta o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określono granice obszaru objętego planem.
Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. w zw. z art. 4 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. oraz art. 31 a powyższej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie w konsekwencji, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza wymagań przyrody uszczegółowionych w uchwale Rady Miasta Gdańska nr IX/321/99 z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "D." w Gdańsku oraz w przepisach ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie zgłoszonych zarzutów do projektu m.p.z.p. lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – błędnie jednak wskazał podstawę powyższych wniosków, ponieważ powołany pkt 4 art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został ustanowiony przez ustawodawcę.
Organ administracji – Rada Miasta Gdańska nie skorzystał z przysługującego mu prawa udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, Dz. U. z 2004 r. Nr 162 poz. 1692), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.
Przepis art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) stanowi, że w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do 31 marca 2004 r., wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywrócił Stowarzyszeniu P. w [...] na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 9 października 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 2585/01 w sprawie ze skargi D. oddalający skargę na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 21 czerwca 2001 r., nr XXXVI/1/1149/2001 w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie zakresu przedmiotowego, w jakim swoje uprawnienia procesowe w postępowaniu ze skargi kasacyjnej może realizować uczestnik postępowania działający na prawach strony.
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 10 września 2003 r. NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na podst. art. 31 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) dopuścił do udziału w sprawie na prawach strony Stowarzyszenie P. w [...]. Zatem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zarówno w postępowaniu w I instancji, jak i w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, wskazane Stowarzyszenie nie działa we własnej sprawie a w sprawie wniesionej przez inny podmiot – D. - w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taki wniosek w sposób oczywisty wynika ze wskazanych przepisów, które stanowiły podstawę prawną dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Taki charakter tego udziału wynika także z dziś obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. art. 33 § wskazanej ustawy).
Chodzi tu zatem o zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wniósł D. – one bowiem wyznaczają przedmiot sprawy. Nie są zatem przedmiotem tego postępowania inne możliwe (teoretycznie) zarzuty, a w szczególności te, które na stosownym etapie postępowania uprawnione były zgłaszać jeszcze inne legitymowane podmioty. Dodatkowo warto wskazać, że uprawnienia do badania zgodności z prawem uchwalonego planu miejscowego mogą być także realizowane na kolejnych etapach postępowania planistycznego.
Z analizy skargi kasacyjnej oraz dalszych pism procesowych wniesionych przez skarżące Stowarzyszenie jako uzupełnienie skargi kasacyjnej, a w szczególności z przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz z uzasadnienia skargi kasacyjnej, wynika, że Stowarzyszenie nie skarży w istocie całości wyroku z dnia 9 października 2003 r., a jedynie tę jego część, która odnosi się do oceny uchwały Rady Miasta Gdańska w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która odnosi się do sposobu realizacji tego planu na obszarze ul. [...].
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, czego strona skarżąca oczekuje, gdy z jednej strony zaskarża wyrok poprzedniej instancji w całości, a z drugiej w uzasadnieniu kwestionuje jedynie część wyroku sądu administracyjnego I instancji. Zatem NSA w niniejszym składzie może odnieść się jedynie do przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W tym miejscu należy jednak wskazać, iż co do zasady: "Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych" (zob. np. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r. sygn. akt II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59, który to pogląd skład orzekający w niniejszej sprawie podziela).
Art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.z.p.) stanowi, iż o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13, rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, określając granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot jego ustaleń, o którym mowa w art. 10 ust.
- Przepisy art. 8 zawierają z kolei następujące regulacje: "1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą.
- W uchwale rady gminy wskazuje się, sporządzone wcześniej, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dotyczące obszaru objętego planem, które zachowują moc obowiązującą, i które tracą moc.
- Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opracowuje się w formie, o której mowa w ust. 1.
- Minister właściwy do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wzory dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz zakres i rodzaje dokumentów wymaganych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając w szczególności:
- dokumenty związane z podjęciem prac planistycznych,
- dokumenty sporządzane w toku opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- dokumenty wymagane przy składaniu wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu."
Z powyższego przepisu wynika, że m.p.z.p. winien składać się z uchwały, która nada mu moc prawną jako przyszłym przepisom gminnym, ustaleń porządkujących stan prawny po wprowadzeniu nowego m.p.z.p. oraz z załącznika, na który składa się treść planu wraz z rysunkiem (rysunkami) i który tworzy wraz z uchwałą integralną całość, choć z art. 8 ust. 4 u.z.p. wynika, że rysunek jest obowiązujący jedynie w zakresie wyznaczonym uchwałą. Ów rysunek zawarty w załączniku do uchwały jest wyjaśnieniem, uzupełnieniem części tekstowej i nie może stanowić samodzielnej podstawy dla jakichkolwiek działań organów gminy. Na mocy ust. 3 art..8 wymogi odnoszące się co do formy planu stosuje się także w stosunku do projektów m.p.z.p.
Skarżący jako jedną z podstaw kasacyjnych wskazał naruszenie wspomnianego art. 12 ust. 1 w zw. z art. 8 u.z.p., zarzucając błędna ich wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że projekt m.p.z.p. nie wykroczył poza obszar objęty w uchwale Rady Miasta Gdańska o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p., w której miano określić granicę obszaru objętego planem.
Po pierwsze trzeba wskazać, iż Skarżący nie wskazał w związku z którym ustępem art. 8 u.z.p. nastąpiła błędna wykładnia art. 12 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Po drugie, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w części mającej się odnosić do powyżej wskazanej podstawy kasacyjnej, wskazano, ze w zaskarżonej skargą przed Sądem uchwale Rady Miasta Gdańska nie ujęto terenów wchodzących w skład zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "D.". Jedyną skarżoną przed Sadem uchwałą była uchwała Rady Miasta Gdańska z dnia 21 czerwca 2001 r. nr XXXVI/1149/2001 w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zespołu "D.", trudno więc zgodzić się ze stanowiskiem, iż przedmiotowa uchwała skarżona przed Sądem I instancji nie uwzględniała terenów wchodzących w skład powołanego wyżej zespołu przyrodniczo - krajobrazowego. Ponadto trzeba wskazać, że przedmiotem zaskarżenia przed Sądem i w konsekwencji badania z jego strony nie były ani projekt m.p.z.p. dla terenu "M." ani bliżej nieokreślona uchwała o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "M.", jak też nieokreślona bliżej przez skarżącego uchwała o przystąpieniu do prac planistycznych.
Art.
- ust. 1 u.z.p. stanowi, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb m. in. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych (art. 10 ust.1 pkt 2).
Powołany w związku z powyższą regulacją art. 4 ustawy o ochronie przyrody ustanawia sposób realizacji celów ochrony przyrody poprzez:
- uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w polityce ekologicznej państwa, programach ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju przyjmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, strategiach rozwoju województw, wojewódzkich i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, studiach uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego gmin (art. 4 pkt 1),
- obejmowanie zasobów przyrody i jej składników formami ochrony przewidywanymi ustawą lub przepisami szczególnymi (art. 4 pkt 2),
- opracowywanie i wykonywanie planów ochrony określonych w ustawie obszarów objętych ochroną oraz programów ochrony gatunków i ich siedlisk (art. 4 pkt 3).
Cele ochrony przyrody są zatem realizowane m.in. poprzez uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w m.p.z.p.
Art. 31 a wyżej powołanej ustawy stanowi zaś, że "W stosunku do form ochrony przyrody, o których mowa w art. 28 - 31, zabrania się:
- niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu,
- wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem obiektów związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpowodziowym,
- uszkadzania i zanieczyszczania gleby,
- wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczystości,
- zaśmiecania obiektu i terenu wokół niego,
- dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody i zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz gospodarki rybackiej,
- likwidowania małych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych,
- wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych,
- lokalizacji budownictwa letniskowego poza miejscami wyznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
- budowy budynków, budowli, obiektów małej architektury i tymczasowych obiektów budowlanych mogących mieć negatywny wpływ na obiekt chroniony bądź spowodować degradację krajobrazu".
Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło Sądowi błędną wykładnię powyższych przepisów prawa materialnego, która jego zdaniem polega na przyjętym przez Sąd błędnym założeniu, że projekt m.p.z.p. dla "D." nie narusza wymagań przyrody zawartych w uchwale Rady Miasta Gdańska z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "D.", zmienionej uchwałą nr XXXII/947/2001 z dnia 22 lutego 2001 r. oraz w ustawie o ochronie przyrody.
Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. na stronie wnoszącej skargę kasacyjną spoczywa obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem. Zatem należy m.in. wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony. Podkreślić należy, że koniecznym jest sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polegało. Skarżący nie wskazał, jakie konkretne przepisy powołanej wyżej uchwały Rady Miasta z dnia 29 kwietnia 1999 r. oraz ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody zawierające wymagania przyrody zostały naruszone w konsekwencji błędnej wykładni art. 10 ust.1 pkt 2 u.z.p. w zw. z art. 4 oraz art. 31 a ustawy o ochronie przyrody. Skarżący nie wskazał ponadto w związku, z którym pkt art. 31 a ustawy o ochronie przyrody nastąpiło naruszenie art.10 ust.
- pkt 2 u.z.p.
Ustosunkowując się do wywodów Skarżącego odnośnie naruszenia powyższych przepisów zawartych w uzasadnieniu a odnoszących się do możliwej przyszłej funkcji ul. [...], warto przywołać wniosek, który płynie z odpowiedzi Biura Rozwoju Gdańska na skargę wniesioną do NSA – OZ w Gdańsku z 26 września 2001 r., a mianowicie, że ustalenie funkcji odcinka ul. [...], który stanowi granicę zespołu "D." nastąpi dopiero przez uchwalenie m.p.z.p. zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "D.", ponieważ odcinek ten nie leży w obrębie granic m.p.z.p. osiedla " M.", a został jedynie zaznaczony na rysunku tego planu jako teren bezpośrednio do niego przylegający.
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z projektem m.p.z.p., tak więc rzeczywiste przeznaczenie ul. [...] oraz w konsekwencji zakres ewentualnych prac ziemnych związanych z jej przyszłą funkcją będzie wynikał z uchwalonego m.p.z.p. Na etapie projektu m.p.z.p. trudno jest stwierdzić, czy ewentualna inwestycja drogowa i związane z nią prace ziemne mające za przedmiot obszar ul. [...] np. trwale zniekształcą rzeźbę terenu i czy rzeczywiście ul. [...] będzie drogą zbiorczą a nie lokalną.
Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną - wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekając jak w sentencji.