Wyrok NSA z 1 lutego 2005 r., OSK 1045/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. i H. G.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt II SA /Ka 191/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Małgorzata Stahl, Edward Janeczko /spr./
Urszula Radziuk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi M. G. i H. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. G. i H. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] nakazującą skarżącym rozbiórkę drewnianego budynku letniskowego usytuowanego na działce Nr 1707/197 w W. Ustalono, że dom letniskowy został wybudowany w 1971 r. bez pozwolenia na budowę. Teren obejmujący działkę 1707/197 według planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. z 1969 r. oznaczony symbolem Lsp-103 RZ "tereny łąk i pastwisk bez zabudowy zagrodowej, dopuszcza się jedynie w uzasadnionych przypadkach budownictwo gospodarcze związane z gospodarką pasterską (szałasy, stodoły)". Obecnie obowiązujący plan z 1984 r. zawiera m.in. zapis dotyczący tej działki – "tereny łąk i pastwisk, użytki zielone IV-VI klasy bonitacyjnej położone w dolinach rzecznych oraz na stokach. Należy pozostawić dotychczasowy sposób użytkowania. Zapisy tych planów jednoznacznie świadczą, że działka nie była przeznaczona pod zabudowę o charakterze rekreacyjnym, ani w dacie budowy obiektu, ani w dacie podejmowania zaskarżonych decyzji. Orzeczenie rozbiórki obiektu było więc uzasadnione stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Istnieje możliwość odroczenia wykonania decyzji o rozbiórce na podstawie art. 39 tego prawa, ale rozstrzygnięcie w tym zakresie może być wydane w odrębnym postępowaniu.

W skardze kasacyjnej M. i H. G. zarzucają naruszenie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku z zasądzeniem kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżący pozostawali w błędzie co do terminu budowy domu. Dom podlegał stałej rozbudowie i jego dzisiejsza postać różni się od gotowego "Kampingu drewnianego zakupionego przez ojca strony skarżącej w 1971 r.". Powołano się na art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w 1994 r. ze wskazaniem na potrzebę stosowania art. 49 ust. 1 tego Prawa aktualnie obowiązującego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Aktualnie obowiązujący art. 49 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. zamieszczony w Dzienniku Ustaw z 2003 r. Nr 207, poz.2016 z późniejszymi zmianami, nie dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego. Stosowanie wspomnianego przepisu w tym brzmieniu nie było zresztą możliwe, skoro sąd administracyjny dokonując oceny legalności decyzji uwzględnia stan prawny z daty jej wydania tj. w tej sprawie z dnia 18 grudnia 2001 r. W tym czasie natomiast obowiązywał art. 49 Prawa budowlanego z 1994 r. zamieszczony w Dzienniku Ustaw z 2000 r. Nr 106, poz. 1126. Obowiązujący wówczas art. 49 istotnie przewidywał, przy istnieniu określonych w nim przesłanek, zakaz rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli od dnia zakończenia budowy upłynęło pięć lat. Przepis ten jednak nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Według uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 1996 r. (OPS 3/96-ONSA 1997, z.1, poz.

2. "jeżeli w sprawie o nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części budowa została zakończona przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, przepisu art. 49 ust. 1 tej ustawy nie stosuje się". Pogląd ten, przyjęty zresztą w późniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić.

Należy również podzielić zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie o wybudowaniu domu podlegającego rozbiórce w 1971 r. Wynika to w sposób niewątpliwy z ustaleń protokółu oględzin przeprowadzonych 5 października 2001 r. podpisanego przez poprzedniczkę skarżących. Wybudowanie w 1971 r. domu powoduje, że legalność oceny jego rozbiórki podlega przepisom Prawa budowlanego, obowiązującym poprzednio, a więc Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. Takie stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie ma więc sformułowanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 103 § 2 Prawa budowlanego (z 1994 r.).

Przepis ten stanowi bowiem, że do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, co w tej sprawie oznacza Prawo budowlane z 1974r.

Przesądza to również, o czym wyżej wspomniano, o niestosowaniu art. 49 zawierającego zakaz rozbiórki. Stosowanie Prawa budowlanego z 1974 r. obejmuje również możliwość stosowania art. 39 tego Prawa, oczywiście przy istnieniu przesłanek określonych w tym przepisie.

Brak w tym zakresie ustaleń nie wiąże się jednak z naruszeniem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., czy art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., skoro przedmiotem tej sprawy jest orzeczenie rozbiórki, a nie jej odroczenie. Kwestia odroczenia rozbiórki może być zatem rozstrzygnięta w odrębnej sprawie. Nie ma więc wpływu na ocenę prawidłowości decyzji o rozbiórce.

Z przytoczonych względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, skargę tę należało oddalić (art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).