Uzasadnienie
OSK 1058/04
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi Aliny i Tadeusza C., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 4 grudnia 2002 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości.
Jak podał Sąd w uzasadnieniu wyroku Burmistrz W. decyzją z dnia 4 listopada 2002 r. (...) wydaną z powołaniem się na przepis art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości /Dz.U. nr 113 poz. 1209/ odmówił użytkownikom wieczystym Alinie i Tadeuszowi C. nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy i Miasta W., położonej w W. przy ul. W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 196 o powierzchni 650 m2. Organ odmawiając uwzględnienia wniosku podnosił, iż wnioskodawcy nie spełnili jednego z warunków określonych w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, a mianowicie nie zabudowali przedmiotowej działki na cele mieszkaniowe na dzień 26 maja 1990 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w wyniku rozpatrzenia odwołania Aliny i Tadeusza C., wydało w dniu 4 grudnia 2002 r. decyzję utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta W. Kolegium za bezsporny uznało fakt, że prawo użytkowania wieczystego Alina Tadeusz C. nabyli przed dniem 26 maja 1990 r. i prawo to posiadali w dniu 24 października 2001 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, jednak powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, iż nieruchomość ta nie została zabudowana na cele mieszkaniowe do dnia 26 maja 1990 r. i w związku z tym, zdaniem organu, odwołujący się nie spełniają warunków określonych w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, a tym samym nie przysługuje im roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności omawianej nieruchomości.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Tadeusz i Alina C. W przekonaniu skarżących organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję opierał się na fakcie, że przedmiotowej nieruchomości nie nabyli oni na podstawie dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw rolnych na obszarze Ziem Odzyskanych i na tym zagadnieniu skoncentrowali się w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu określonego w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż skarga Tadeusza i Aliny C. została wniesiona z zachowaniem przepisanego terminu.
W niniejszej sprawie Sąd, niezależnie od zarzutów skargi, stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości.
Ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości wskazuje w art. 1 ust. 1 podmioty, które w trybie nie przewidzianym mogą nabyć własność nieruchomości obciążonych prawem użytkowania wieczystego oraz rodzaj nieruchomości, które mogą być przedmiotem tego nabycia. Nieruchomości, które mogą zostać oddane tym użytkownikom wieczystym na własność to: nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub stanowiące nieruchomości rolne. Zdaniem Sądu dla bytu art. 1 ust. 1 ustawy istotne jest aby nieruchomość, która została oddana w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe /i znajdowała się w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy w dniu 26.05.1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy/ była zabudowana w dniu wejścia w życie omawianej ustawy tj. 24.10.2002 r. Alina i Tadeusz C. otrzymali przedmiotową nieruchomość od Skarbu Państwa w. użytkowanie wieczyste na 99 lat na podstawie aktu notarialnego sporządzonego w dniu 13 lipca 1989 r. Rep. A (...), z przeznaczeniem pod budowę domu mieszkalnego. Zgodnie z par. 4 umowy użytkownicy wieczyści obowiązani byli zabudować przedmiotową działkę budynkiem mieszkalnym w terminie 5 lat od dnia zawarcia umowy. Zatem w dniu 26 maja 1990 r. nie mieli obowiązku posiadania zabudowanej nieruchomości, jednak byli już użytkownikami nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowe. W ocenie Sądu, wyłączenie tych użytkowników spod działania art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, tylko z tego powodu, że w dniu 26 maja 1990 r. nie zrealizowali jeszcze przysługującego im prawa zabudowy nieruchomości, byłoby nieracjonalne. Z tych względów Sąd nie podzielił stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji uznając, że małżonkowie C. spełniają zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe przesłanki określone w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy. To zaś oznacza, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w tej sprawie z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie wychodząc z błędnego założenia, że Alina i Tadeusz C. nie spełniają wymogów art. 1 ust. 1 ustawy, nie oceniły wniosku skarżących i załączonej doń dokumentacji pod kątem spełnienia - lub nie - przez wnioskodawców wszystkich przesłanek cytowanej ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. warunkujących nieodpłatne nabycie przez użytkowników wieczystych prawa własności w trybie omawianej ustawy. Przede wszystkim organ I instancji winien przyjąć od wnioskodawców oświadczenie czy korzystali z uwłaszczenia mieniem, o którym mowa w art. 56a ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji przedsiębiorstw państwowych /Dz.U. nr 118 poz. 561 ze zm./. Ponadto ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji będzie musiał mieć na uwadze zmianę ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. dokonaną art. 15 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego /Dz.U. nr 64 poz. 592/.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2004 r. złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., które zaskarżyło wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i wskazując na powyższą podstawę kasacyjną wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zwrot kosztów sądowych.
Skarżące Kolegium zarzuciło, iż wykładnia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości dokonana przez Sąd jest błędna. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w czasie wydania zaskarżonej decyzji, osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami nieruchomości położonych na obszarze Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych /Dz.U. nr 46 poz. 340 ze zm./: 1. zabudowanych na cele mieszkaniowe, 2. stanowiących nieruchomości rolne - przysługiwało roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności tych nieruchomości. Jak widać ustawodawca nie użył w cytowanym przepisie określenia “nieruchomości przeznaczonych do zabudowy na cele mieszkaniowe". Wyrażając zatem pogląd, że ustawa dotyczy także osób fizycznych posiadających w dniu 26 maja 1990 r. w użytkowaniu wieczystym lub współużytkowaniu wieczystym nieruchomości przeznaczone do zabudowy na cele mieszkaniowe lecz jeszcze nie zabudowane na te cele, Sąd dokonał wykładni rozszerzającej analizowanego przepisu. Przyjęcie tego rodzaju wykładni budzi w danym wypadku istotne zastrzeżenia.
W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej /a także obecnie/ decyzji możliwość nabycia prawa własności nieruchomości gruntowych przez użytkowników wieczystych przewidywały trzy akty prawne: 1. ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/ - art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 69, 2. ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. 2001 nr 120 poz. 1299/ i 3. ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej, o którym mowa w pierwszej z wymienionych ustaw, następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej i jest uzależnione od woli właściciela nieruchomości tj. jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. Unormowana tą ustawą instytucja nabycia prawa własności nieruchomości gruntowej funkcjonuje całkowicie niezależnie od instytucji nabycia prawa własności nieruchomości unormowanej dwoma pozostałymi ustawami. Jeśli natomiast idzie o relację między ustawą z dnia 4 września 1997 r. a ustawą z dnia 26 lipca 2001 r., to należy stwierdzić, że pierwsza z ustaw stanowiła podstawowy akt prawny normujący przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowych, podczas gdy druga z ustaw miała w stosunku do niej charakter unormowania szczególnego. Wskazuje na to przede wszystkim o wiele szerszy zakres obowiązywania /terytorialny, podmiotowy i przedmiotowy/ wcześniejszej ustawy. Wyrazem tego jest również art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. zgodnie z którym do osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 tej ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. Ponadto należy mieć na uwadze, że ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. przyznawała pewnej kategorii użytkowników wieczystych roszczenie o nieodpłatne nabycie własności określonych w niej nieruchomości. Natomiast nabycie przez użytkowników wieczystych własności nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 r. wiąże się w zasadzie z obowiązkiem uiszczenia przez nich opłaty równej wartości rynkowej nieruchomości, na poczet której zalicza się wartość prawa użytkowania wieczystego. Można zatem powiedzieć, że ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. wprowadziła uprzywilejowane zasady nabywania własności nieruchomości gruntowych prze ich użytkowników wieczystych w porównaniu z zasadami ogólnie obowiązującymi. Nie sposób także pominąć faktu, że omawiana ustawa, przyznając wskazanym w niej osobom roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności użytkowanych wieczyście przez nich nieruchomości, przez to samo stworzyła możliwość pozbawienia tej własności dotychczasowych właścicieli, przede wszystkim gminy, bez żadnej za to rekompensaty.
Wskazane wyżej względy nie pozwalają - zdaniem skarżącego Kolegium - rozszerzająco interpretować art. 1 ust. 1 omawianej ustawy /exceptiones non sunt extendendae/ lecz przemawiają za wykładnią literalną tj. dosłowną tego przepisu. Wobec tego do uznania, że zaistniała sytuacja opisana w rzeczonym przepisie, konieczne jest stwierdzenie faktu zabudowania nieruchomości już według stanu na dzień 26 maja 1990 r. Przymiotnik “zabudowany" pochodzi od czasownika dokonanego “zabudować", a więc nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe to takie, na których zostały wzniesione obiekty mieszkalne. Według art. 25 ust. 1 obowiązującej w dniu 26 maja 1990 r. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ jeżeli zagospodarowanie gruntu polegało na jego zabudowie, za rozpoczęcie zabudowy uważało się wybudowanie fundamentów, a za jej zakończenie - wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym. Taki sam sposób rozumienia terminów “rozpoczęcie zabudowy" i “zakończenie zabudowy" został przyjęty przez ustawodawcę w art. 62 ust. 3 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wobec tego przez nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. należy rozumieć budynki mieszkalne przynajmniej w stanie surowym zamkniętym, i tylko do takich nieruchomości oraz do nieruchomości rolnych ustawa ta ma zastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości /Dz.U. nr 113 poz. 1209 ze zm./ wprowadziła możliwość nabycia nieodpłatnego przez użytkowników wieczystych będących osobami fizycznymi prawa własności nieruchomości. Początkowo dotyczyło to tylko użytkowników wieczystych określonych rodzajowo nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego objętych działaniem dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych /Dz.U. nr 46 poz. 340 ze zm./ i to pod warunkiem złożenia wniosku w ściśle zakreślonym ustawą terminie /art. 1 ust. 2 ustawy/. Następnie w wyniku dokonanych w roku 2002 i 2003 nowelizacji ustawy objęła ona swym zasięgiem terytorium całego Kraju a złożenie stosownego w tym względzie wniosku nie jest już ograniczone terminem. Nabycie prawa własności w trybie omawianej ustawy przysługuje również następcom prawnym osób, które były użytkownikami wieczystymi nieruchomości w okresie o jakim stanowi art. 1 ust. 1 tej ustawy. W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, że wzmiankowana ustawa miała na celu stworzenie możliwości uwłaszczenia dla stosunkowo szerokiego kręgu użytkowników wieczystych będących osobami fizycznymi. Ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych własności nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzji z dnia 4 grudnia 2002 r. w art. 1 ust. 1 określała przesłanki podmiotowe i przedmiotowe jakie musiały być spełnione do uzyskania przez użytkownika /współużytkownika/ wieczystego będącego osobą fizyczną roszczenia o nie odpłatne nabycie prawa własności nieruchomości rodzajowo wymienionej w tej normie, jedna z tych przesłanek dotyczyła rodzaju nieruchomości, które mogły być przedmiotem uwłaszczenia w tym trybie. Dotyczyło to nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w ustawie, zabudowanych na cele mieszkaniowe, jak również stanowiących nieruchomości rolne. Warunkiem wynikającym z ustawy było by osoba fizyczna ubiegająca się o nieodpłatne nabycie prawa własności tego rodzaju nieruchomości, była ich użytkownikiem wieczystym zarówno w dniu 26.05.1990 r. jak i w dniu wejścia w życie ustawy - 24.10.2001 r. Zatem prawo do uwłaszczenia przysługiwało tym podmiotom, które nie tylko legitymowały się prawem użytkowania wieczystego w omawianym okresie, ale były to nieruchomości w tym czasie zabudowane na cele mieszkaniowe, bądź stanowiące nieruchomości rolne.
W rozpoznawanej przez Sąd sprawie wyłoniło się zagadnienie sprowadzające się do pytania, czy w sytuacji, gdy osoba zainteresowana uwłaszczeniem, która na podstawie przepisów ustawy z 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości uzyskała przed 26.05.1990 r. w użytkowanie wieczyste grunt przeznaczony pod zabudowę mieszkalną, ale w tej dacie nie był on jeszcze zabudowany na cel nabycia, natomiast w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26.07.2001 r. budynek mieszkalny już istniał -będzie jej przysługiwało przedmiotowe roszczenie /o nieodpłatne nabycie prawa własności wieczyście użytkowanej nieruchomości/.
Alina i Tadeusz małż. C. uzyskali aktem notarialnym z dnia 13 lipca 1989 r. Rep. A. (...) prawo użytkowanie wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. M. /obecnie W. 36/ oznaczonej wówczas numerem geodezyjnym 400 z przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego. W akcie notarialnym nałożony został na nich obowiązek zabudowania przedmiotowej działki budynkiem mieszkalnym w terminie 5 lat od dnia zawarcia umowy z tym, że rozpoczęcie budowy winno nastąpić w terminie 2 lat a zakończenie w ciągu następnych 3 lat. Zapis ten jest odzwierciedleniem obowiązku wynikającego w tym przedmiocie dla użytkowników wieczystych z przepisów powołanej ustawy z 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Art. 29 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z 29.09.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464/ - a więc obowiązującym i w dniu sporządzenia aktu notarialnego z dnia 13.07. 1989 r. - stanowił, że osoby fizyczne, które nabyły od Państwa działki pod budowę domów lub budynków wymienionych w art. 23 ust. 1 /w tym domów jednorodzinnych/ powinny je zabudować w terminie 5 lat przy czym rozpoczęcie budowy, za które uważa się wykonanie ław fundamentowych, powinno nastąpić w ciągu 2 lat a jej zakończenie, za które uważa się zawiadomienie o oddaniu domu lub budynku do użytku - w ciągu następnych 3 lat. Ten ostatni wymóg uległ od 5.12.1990 r., zmianie /złagodzeniu/ wobec nowelizacji ww. art. 29 dokonanej ustawą z dnia 29.09.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W nowej redakcji art. 29 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości za zakończenie zabudowy gruntu uznano wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym. Tak więc w świetle przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości: użytkownik wieczysty winien podjąć zabudowę gruntu w określonym w umowie terminie - przez co ustawa rozumiała wykonanie określonych czynności - i zakończyć oddaniem w umówionym terminie budynku w stanie surowym zamkniętym.
Sytuacji tego rodzaju użytkowników wieczystych nie można zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrywać przy ocenie spełnienia przez nich wynikającej z ustawy z dnia 20.07.2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, przesłanki zabudowy nieruchomości na cele mieszkaniowe na dzień 26.05.1990 r. i 24.10.2001 r. - bez uwzględnienia uwarunkowań wynikających dla tych osób z przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na podstawie których ustanowione zostało tym podmiotom prawo użytkowania wieczystego. Jeżeli zatem użytkownik wieczysty będący osobą fizyczną rozpoczął przed dniem 26.05.1990 r. w terminie wynikającym z umowy o oddaniu mu gruntu w użytkowanie wieczyste działania zmierzające do zabudowy gruntu na cele mieszkaniowe i zrealizował zabudowę tak, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26.07.2001 r., o której wyżej mowa grunt był, jak wymagała ta ustawa, zabudowany na cele mieszkaniowe to uprawniony jest pogląd, że spełnia on wymogi określone w art. 1 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy to znaczy w przewidzianym ustawą okresie /26.05.1990 r. -24.05.2001 r. / był użytkownikiem wieczystym nieruchomości odpowiadającej wymaganiom wynikającym z cyt. przepisu. Jak wynika z akt sprawy małż. C. w terminie przewidzianym w umowie notarialnej z 13.07.1989 r. podjęli działania zmierzające do zabudowy otrzymanej w użytkowanie wieczyste działki na cele mieszkaniowe. Decyzją Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w W. z dnia 6.02.1990 r. (...) udzielono Tadeuszowi i Alinie C. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. W księdze ewidencji robót geodezyjnych pod pozycją (...) podano, że 21.05.1989 r. dokonano wytyczenia budynku na działce Nr 400, a 30.01.1994 r. dokonano inwentaryzacji geodezyjnej budynku. Wszystko to wskazywałoby, że prace związane z realizacją zamierzonej inwestycji zostały rozpoczęte i przebiegały /co do terminu/ zgodnie z wymaganiami obowiązującej wówczas ustawy z dnia 20.04.1985 r. oraz aktu notarialnego. To zaś z kolei wskazywałoby, że małżonkowie C. zgodnie z przedstawionym wyżej poglądem Sądu odpowiadaliby wymogom ustawy uwłaszczeniowej jeżeli idzie o przesłankę użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe. Potwierdzeniem zaprezentowanego przez Sąd stanowiska w tej sprawie zdaje się być cel dla którego ustawa o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości powstała.
Jak wykazano wyżej celem powołanej ustawy było stworzenie możliwie szerokiemu kręgowi użytkowników wieczystych będących osobami fizycznymi warunków do nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości będącej przedmiotem wieczystego użytkowania. Świadczą o tym nie tylko zmiany jakim poddana została ustawa w wyniku których rozszerzeniu uległ jej zasięg terytorialny na cały Kraj oraz odstąpienie od zakreślenia ściśle oznaczonego terminu do złożenia wniosków w tej sprawie, ale także i to, że uprawnionymi do uzyskania przewidzianego ustawą roszczenia byli nie tylko użytkownicy wieczyści, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy ale także i ich następcy prawni.
Oznacza to, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odpowiada prawu.
Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna wniesiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W związku z tym w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.