Uzasadnienie
OSK 1063/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. I SA 1749/02 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2002 r. (...) oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 10 kwietnia 2002 r. Komendant a Głównego Straży Granicznej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Oddziału Straży Granicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że Urząd Miejski w N. decyzją z dnia 21 stycznia 1993 r. (...) udzielił Alicji i Markowi J. pozwolenia na budowę małego domu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 211,40 m2. Decyzją z dnia 3.03.2000 r. (...) Naczelnik Wydziału Architektury Budownictwa Urzędu Miasta N. zmienił częściowo decyzję z dnia 21 stycznia 1993 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i przyjął projekt zamienny na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 241 m2 oraz powierzchni użytkowej 211,40 m2 a powierzchni całkowitej 348,50 m2. W dniu 30.03.2000 r. Marek J. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w N. przy ulicy F., składającego się z 5 izb o powierzchni mieszkalnej 104,6 m2. Decyzją z dnia 27.04.2000 r. Komendant Oddziału Straży Granicznej powołując się na treść art. 98 ustawy z dnia 12.10.1990 r. o Straży Granicznej /Dz.U. nr 78 poz. 462 ze zm./, art. 60 ustawy z 2 lipca 1994 r., o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 120 poz. 787 ze zm./ w związku z par. 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./, odmówił przyznania pomocy finansowej Markowi J. W dniu 11.11.2002 r. Marek J. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27.04.2000 r., o której wyżej mowa. Decyzją z dnia 10.04.2002 r. Komendant Główny Straży Granicznej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Oddziału Straży Granicznej, zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 8 lipca 2002 r. (...) utrzymał tę decyzję w mocy.
Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8.07.2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Marek J. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił, że ustawa z dnia 17.10.1990 r. o Straży Granicznej nie definiuje pojęcia domu jednorodzinnego, a zatem organ administracji publicznej winien wziąć pod uwagę treść decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i uznać, że pomoc finansowa dotyczy domu jednorodzinnego. Brak jest przy tym zdaniem skarżącego podstaw do stosowania w tej sprawie przepisów ustawy z dnia 2.07.1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem decyzji organów obu instancji.
Sąd podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie zadaniem organów administracji publicznej było ustalenie czy decyzja z dnia 27.04.2000 r. Komendanta Oddziału Straży Granicznej, jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa oraz czy w sprawie nie zachodzi którakolwiek z przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 156 par. 2 Kpa.
Kwestie związane z prawem do lokalu mieszkalnego funkcjonariuszy straży granicznej reguluje ustawa z dnia 17.10.1990 r. o Straży Granicznej /Dz.U. nr 78 poz. 462 ze zm./ oraz akty wykonawcze wydane w oparciu o delegację wynikającą z ww. ustawy. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Według brzmienia przepisów ustawy o Straży Granicznej na dzień wydania decyzji przez Komendanta Oddziału Straży Granicznej /27.04.2000 r./ funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów.
Ustawowe prawo do lokalu mieszkalnego może być zrealizowane poprzez przydział na podstawie decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów. Jednocześnie przepisy ustawy wskazują kiedy funkcjonariuszowi nie można przydzielić na podstawie decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego - art. 99 ustawy. Natomiast przepis art. 98 ustawy o Straży Granicznej odnosi się do sytuacji, w których funkcjonariusz nie otrzymał lokalu na podstawie decyzji administracyjnej a nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wymienionych w art. 99 ustaw. Powołany przepis stanowi, że funkcjonariusz, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale otrzymuje pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.
Z ustawy nie wynika, iż przyznanie pomocy finansowej uzależnione jest od powierzchni lokalu mieszkalnego bądź domu jednorodzinnego. Istotne zdaniem Sądu jest by pomoc finansowa dotyczyła między innymi domu jednorodzinnego. Ustawa z dnia 12.10.1990 r. o Straży Granicznej nie zawiera definicji domu jednorodzinnego. Zarówno przepisy zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30.09.1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez funkcjonariusza Straży Granicznej /M.P. nr 76 poz. 713/ jak i przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2000 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez funkcjonariusza Straży Granicznej /Dz.U. nr 65 poz. 779/, które uchyliły ww. zarządzenie, wskazywały, że do wniosku o pomoc finansową funkcjonariusz ma obowiązek dołączyć wyciąg z księgi wieczystej oraz umowę kupna lokalu /domu jednorodzinnego/ sporządzoną w formie aktu notarialnego lub umowę przedwstępną albo w przypadku budowy domu jednorodzinnego aktualny wyciąg z księgi wieczystej potwierdzający własność gruntu oraz pozwolenie właściwego organu na budowę domu. Z przytoczonych przepisów prawa wynikałoby, że ustawodawca uznał, iż przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego decydujące znaczenie ma wyciąg z księgi wieczystej oraz pozwolenie na budowę wydane przez właściwy organ. O tym czy wnioskodawca ubiegający się o pomoc finansową będzie ją wykorzystywał na budowę domu jednorodzinnego, a tym samym czy będzie budował dom jednorodzinny decyduje organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę tegoż domu jednorodzinnego. W ocenie Sądu obowiązująca w dacie podejmowania decyzji przez Komendanta Oddziału Straży Granicznej ustawa z dnia 2.08.1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787 ze zm./ dotyczyła regulacji najmu samodzielnych lokali mieszkalnych przeznaczonych w całości przez wynajmującego do wynajmowania oraz zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych. Przepis art. 2 ust. 2 tej ustawy zezwalał na stosowanie jej przepisów do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowiły inaczej. Oznacza to, że przepisy ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, w takim zakresie jaki wynika z art. 1 ust. 1 ustawy, mogły być stosowane do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a więc mogły dotyczyć regulacji najmu lokali mieszkalnych i to pod warunkiem, że przepisy odrębne nie stanowiły inaczej. Odnosząc się do przepisu art. 60 omawianej ustawy o najmie lokali... Sąd stanął na stanowisku, że przepis ten odnosi się do istniejących domów mieszkalnych, a więc takich, które powstały pod rządami przepisów obowiązujących przed datą wejścia w życie ww. ustawy i potwierdza, że budynki uznane w oparciu o poprzednie przepisy za domy jednorodzinne pozostają, nadal domami jednorodzinnymi dla potrzeb ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Powołane w decyzji z dnia 27.04.2000 r., rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11.1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./ wydane zostało w oparciu o delegację wynikającą, z ustawy z dnia 10.04.1974 r. - Prawo lokalowe, która z mocy art. 67 pkt 2 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych utraciła moc, a tym samym byt prawny utracił też akt wykonawczy do tej ustawy.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji reprezentowany przez radcę prawnego Roberta S. zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 92 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1990 r. o Straży Granicznej w związku z art. 2 ust. 2 i art. 60 ustawy z dnia 2.07.1999 r.;
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 par. 1 pkt la i e, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30.07.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec braku podstaw do ich zastosowania.
W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawy do ponownego rozpoznania albo uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi.
Według wnoszącego skargę kasacyjną Sąd dokonał błędnej wykładni Wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów. Przede wszystkim Sąd oparł swój wywód na metodzie wykładni zawężającej przyjmując, iż konstrukcja odesłania zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2.07.1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych dotyczyła jedynie instytucji najmu lokali będących w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z uwagi na treść art. 1 ust. 1 tej ustawy. Sąd nie zwrócił jednak uwagi, iż przepis ten odnosi się również do zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych, które są już świadczeniami finansowymi. W swojej interpretacji sąd orzekający wykazał nadto inne luki. Przede wszystkim pominął metody wykładni systemowej, pomimo, iż w uzasadnieniu stwierdził, że “poza sporem pozostaje okoliczność, iż ustawa o Straży Granicznej nie zawiera definicji domu jednorodzinnego". Jednak zdanie to zostało urwane dalszym wywodem dotyczącym mało istotnego zakresu obowiązywania zarządzenia MSWiA z dnia 30.09.1997 r. Wydaje się, iż Sąd wobec braku definicji legalnej pojęcia domu jednorodzinnego w ustawie pragmatycznej powinien poszukiwać odesłania do tego pojęcia na gruncie innych obowiązujących przepisów. Pojęcie domu jednorodzinnego na gruncie systemu przepisów mieszkaniowych służb mundurowych powinno być rozumiane w sposób legalny to znaczy poprzez dyrektywę zawartą w art. 2 ust. 2 w związku z art. 60 ustawy o najmie....
Przepis ten stanowi, iż do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Sąd zastosował wykładnię zwężającą, zamiast systemowej, bowiem nie zwrócił uwagi na to, iż w ustawie o Straży Granicznej występuje rozdział pt. mieszkania funkcjonariuszy Straży Granicznej, który reguluje również instytucję pomocy finansowej /art. 98 ustawy/, która przyznawana jest między innymi na uzyskanie domu jednorodzinnego zdefiniowanego wyraźnie w art. 60 ustawy o najmie... a nie jakiegokolwiek budynku czy budowli w rozumieniu norm prawa budowlanego.
Pojęcie normatywne domu jednorodzinnego czerpało swoje źródło z definicji określonej w już uchylonych przepisach. Konsekwencją powyższych naruszeń prawa materialnego były wskazane w podstawach kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania.
Odpowiedź na skargę kasacyjną, złożył Marek J. wnosząc w niej o odrzucenie skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Zdaniem Marka J. zarówno sentencja skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnienie zawierają oczywiste błędy logiczne. Nie jest prawdą, jakoby wykładnia art. 92 i art. 98 ustawy o Straży Granicznej dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była błędna ze względu na rzekomy ich związek z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2.07.1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, bowiem ani art. 92, ani art. 98 ustawy o Straży Granicznej nie odsyłają do art. 2 ust. 2 ustawy o najmie.... Art. 98 ustawy nie warunkuje przysługiwania uprawnienia funkcjonariusza Straży Granicznej do pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego od jakiegokolwiek przepisu ustawy o najmie..., ponieważ obie ustawy dotyczą innych obszarów prawa i mogą mieć ze sobą związek tylko w przypadku przydzielenia funkcjonariuszowi Straży Granicznej i zajmowania prze niego lokalu będącego w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a taka okoliczność w sprawie nie zachodzi. Skarżący organ twierdząc, że Sąd zawęża rozumienie przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o najmie... jednocześnie wskazuje, że przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy odnosi się również do zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych, które są świadczeniami finansowymi. Z faktu, że dodatki mieszkaniowe są świadczeniami finansowymi z całą pewnością nie wynika, że każde świadczenie finansowe przysługujące funkcjonariuszowi Straży Granicznej ma oparcie w ustawie o najmie.... Nie jest też prawdą, jakoby art. 98 ustawy o Straży Granicznej odsyłał do art. 60 ustawy o najmie..., od którego Według organu skarżącego jakoby uzależnione miałoby być przysługiwanie uprawnienia do pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. Kwestię określenia czy budowla jest domem jednorodzinnym w budowie rozstrzyga organ nadzoru budowlanego, który w przedmiotowej sprawie bez żadnych Wątpliwości decyzją z dnia 3.03.2000 r. wydał pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego przez Alicję i Marka J. Nie istnieje oddzielna definicja domu jednorodzinnego “na gruncie systemu przepisów mieszkaniowych służb mundurowych", jak twierdzi organ skarżący i inna dla budowli wznoszonych przez osoby nie będące funkcjonariuszami służb mundurowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.04.2004 r. stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nic zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił w pierwszym rzędzie naruszenie przez Sąd w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię a to przepisu art. 92 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1990 r. o Straży Granicznej w związku z art. 2 ust. 2 i art. 60 ustawy z dnia 2.07.1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Zarzut ten w świetle zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego uznać należy za błędny.
Artykuł 92 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1990 r. o Straży Granicznej /Dz.U. 2002 nr 171 poz. 1399/ statuuje prawo funkcjonariusza Straży Granicznej w służbie stałej do lokalu mieszkalnego. Prawo to realizowane jest głównie poprzez przydział funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Zastępczy formą realizacji prawa funkcjonariusza do przysługującego mu lokalu mieszkalnego jest przewidziana w art. 98 ust. 1 ustawy pomoc finansowa udzielana funkcjonariuszowi - który we własnym zakresie postanowił rozwiązać swe problemy mieszkaniowe - na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Rozpatrywana sprawa dotyczy właśnie pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. Ustawa o Straży Granicznej nie zawiera co podkreślił zarówno organ wnoszący skargę kasacyjną jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnienia pojęcia domu jednorodzinnego. Nie było to potrzebne w momencie uchwalenia tej ustawy w 1990 r. wówczas bowiem obowiązywała ustawa z dnia 10.04.1974 r. Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./, która w art. 3 ust. 1 zawierała definicję domu jednorodzinnego, którego wielkość została określona w wydanym w oparciu o delegację z tej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego /Dz.U. 1987 nr 36 poz. 203 ze zm./. Ustawa Prawo lokalowe utraciła moc z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 501 ze zm./, tym samym utraciło również moc i powołane rozporządzenie Rady Ministrów. Z tą chwilą przestała obowiązywać legalna definicja pojęcia domu jednorodzinnego. Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną w sprawie niniejszej, w której przedmiotem jest kwestia pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego nie ma zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ponieważ odnosi się on do innej materii regulowanej tą ustawą, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Także za błędny należy uznać pogląd skarżącego, że art. 60 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych dawał organom orzekającym w sprawie pomocy finansowej w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej do zastosowania w odniesieniu do domu jednorodzinnego budowanego przez funkcjonariusza definicji zawartej w nie obowiązującej już ustawie Prawo lokalowe i w jego przepisach wykonawczych odnoszącej się do pojęcia domu jednorodzinnego i jego wielkości. Przepis ten zamieszczony w rozdziale 7 ustawy z dnia 2.07.1994 r. zatytułowanym “Przepisy szczególne, przejściowe i końcowe" stanowił, że “Ilekroć w odrębnych przepisach wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy jest mowa o domach jednorodzinnych, domach mieszkalno-pensjonatowych lub letniskowych, rozumie się przez to budynki odpowiadające wymaganiom określonym w przepisach dotychczas obowiązujących". Przepis ten - co wynika z jego treści - mógł odnosić się co podkreślił Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tylko do już istniejących domów mieszkalnych, które powstały pod rządami przepisów obowiązujących przed datą wejścia w życie ww. ustawy i potwierdza on, że budynki uznane pod rządami poprzednio obowiązujących w tej materii przepisów za domy jednorodzinne pozostają nadal domami jednorodzinnymi. Po utracie mocy obowiązującej przez ustawę Prawo lokalowe i przepisy wykonawcze do niej o tym jaki wznoszony dom odpowiada cechom domu jednorodzinnego decydowały /w decyzjach o pozwoleniu na budowę/ organy budowlane posiłkując się definicją pojęcia “zabudowy jednorodzinnej" zawartą w par. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./, które zostało następnie zastąpione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. /Dz.U. nr 75 poz. 690/. Jak to podkreślił Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 lipca 2002 r. P 11/01 określenie “zabudowa jednorodzinna", o którym mowa w par. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. ma znaczenie czysto techniczne i rozstrzyga wyłącznie o tym jakie rozwiązanie z zakresu techniki budowlanej należy stosować przy budowie domów o danych parametrach. Nie może ono natomiast służyć jako definicja legalna zabudowy jednorodzinnej w ramach całego systemu prawa, gdyż prawo obowiązujące /wówczas/ takiej definicji nie zawiera. Dalej Trybunał stwierdza, że oceny czy planowana zabudowa ma charakter jednorodzinny trzeba dokonać uwzględniając okoliczności faktyczne, mając na uwadze, że w znaczeniu potocznym zabudowa jednorodzinna oznacza przeznaczenie budynku dla jednej rodziny. To zaś oznacza, że oceny czy dom jaki zamierza budować ubiegający się o uzyskanie pomocy finansowej funkcjonariusz Straży Granicznej ma charakter domu jednorodzinnego organ orzekający w sprawach udzielenia tej pomocy nie może dokonywać - jak w tej sprawie w roku 2000 - w oparciu o przepisy prawa już nie obowiązującego. Tym bardziej, że ustawa o Straży Granicznej nie zawiera regulacji wskazującej, że dla potrzeb tej ustawy za dom jednorodzinny uznaje się dom odpowiadający wymogom określonym w nie obowiązującej już ustawie Prawo lokalowe. Obecnie obowiązuje definicja legalna pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która został wprowadzona do ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 109 poz. 1157 ze zm./ poprzez dodanie w art. 3 punktu 2a ustawą z dnia 27.03.2003 r. /Dz.U. nr 80 poz. 718/, która weszła w życie dnia 11.07.2003 r.
W świetle powyższego niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd zaskarżonym wyrokiem również przepisów postępowania, a to wymienionych w podstawie kasacji przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd bowiem stwierdzając naruszenie przez organy orzekające w rozpoznawanej sprawie w trybie nadzoru przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy obowiązany był wyeliminować decyzje tych organów z obrotu prawnego.
Z uwagi na to, że zarzuty skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie potwierdziły się i zaskarżony wyrok uznać należy za zgodny z prawem, skargę kasacyjną na podstawie art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało oddalić.