Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2004 r. I SA 1680/02 oddalił skargę Wojciecha P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 2 lipca 2002 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 25 lipca 2000 r. (...) - uzupełnioną decyzją z dnia 7 września 2000 r. (...) - którą odmówiono skarżącemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za lata 1987-1999.
Sąd podzielił stanowisko organów Policji, że równoważnik nie przysługuje, gdyż od 20 grudnia 1987 r. do 1 września 1999 r. skarżący, wraz z rodziną, zamieszkiwał w lokalu nr 4 w domu nr 46 przy ul. K. w P., który przez Wydział Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w P. został przekazany Rejonowemu Urzędowi Spraw Wewnętrznych w P. jako lokal funkcyjny.
Sąd uznał w szczególności, że - w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58/ - skarżący posiadał lokal mieszkalny "przydzielony mu w myśl art. 88 ust. 1 ustawy jako realizacja prawa wynikającego z tego przepisu".
Wnosząc skargę kasacyjną Wojciech P. zarzucił naruszenie art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, ponadto naruszenie art. 6, 7, 75, 77 i 107 Kpa przez organy Policji obydwu instancji w postępowaniu administracyjnym oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z art. 134 par. 1 i art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ a zarazem naruszenie przez sąd art. 134 par. 1 i 141 par. 2 powołanej ustawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że zarówno sąd, jak i organy Policji - które działały na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania /Dz.U. nr 106 poz. 1212/ - pominęły zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. o tym samym tytule /M.P. nr 76 poz. 708/, które znajdowało zastosowanie w sprawie, gdyż obowiązywało w okresie objętym żądaniem skarżącego. Z zarządzenia zaś wynika, że /par. 5 pkt 1/ policjanta można pozbawić równoważnika tylko wówczas, kiedy zajmuje lokal na podstawie odpowiedniego tytułu zapewniającego tzw. "mocne prawo" do lokalu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono dalej, że - w świetle art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji - samo władanie lokalem przez policjanta, pozbawione odpowiedniego tytułu prawnego, nie może uzasadniać odmowy przyznania równoważnika za brak lokalu, podczas gdy w sprawie nie poczyniono żadnych ustaleń dotyczących tytułu do lokalu, nie wyjaśniono więc stanu faktycznego i dowolnie oceniono materiał dowodowy, natomiast sąd nawet nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącego zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, stosownie zaś do art. 92 ust. 1 tej ustawy, policjantowi, który nie posiada lokalu, przysługuje równoważnik pieniężny.
Skarżący nie przeczy, że w latach 1988-1999 zamieszkiwał w lokalu pozostającym w dyspozycji organów Policji, lecz domaga się równoważnika, gdyż - jak twierdzi - zajmował lokal bez odpowiedniego tytułu, czy też wręcz bez tytułu prawnego.
W świetle art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, równoważnik pieniężny nie stanowi rekompensaty za zaniedbania prawne organów Policji, lecz ma rekompensować policjantowi brak lokalu, skarżący zaś - w rozumieniu tego przepisu - posiadał lokal mieszkalny.
Skarżący bowiem nie tylko faktycznie władał lokalem jak najemca, lecz był najemcą zajmowanego lokalu, gdyż opłacał czynsz; doszło więc do zawarcia umowy najmu, chociażby nawet umowa, której nie poprzedzał przydział mieszkania funkcyjnego, była wadliwa.
Nie można zatem uznać, aby zaskarżony wyrok naruszał prawo materialne, przy czym oczywiście błędne jest stanowisko, że zastosowanie znajdowały przepisy obowiązujące w okresie objętym żądaniem skarżącego zamiast przepisów obowiązujących w chwili załatwiania sprawy.
Nie można również uznać, aby - zarazem w istotny sposób - zostały naruszone przepisy postępowania sądowego, zwłaszcza, że - w odniesieniu do uzasadnienia wyroku - skarga kasacyjna, zamiast wskazywać na czym rzeczywiście polega uchybienie, posłużyła się odesłaniem do zarzutów" zawartych w skardze z dnia 15 lutego 2002 r.".
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.