Wyrok NSA z 2 lutego 2005 r., OSK 1067/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 1917/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz /spr./, Ludwik Żukowski
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Marka Ł. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie pomocy finansowej

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi Marka Ł.- wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2004 r. I SA 1917/02 uchylił decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 lipca 2002 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w G. z dnia 7 czerwca 2002 r. (...) stwierdzającą nieważność trzech decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Wejherowie: z dnia 30 listopada 1998 r. (...) i z dnia 3 grudnia 1999 r. (...) - przyznające skarżącemu pomoc finansową na budowę domu - oraz z dnia 17 maja 2002 r. (...), wstrzymującą wypłatę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wobec upływu trzyletniego terminu, biegnącego od daty przyznania pomocy, w którym należało zakończyć budowę domu.

Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na jej wynik - w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - gdyż jako podstawę stwierdzenia nieważności powołano art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa, stanowiący o nieważności z mocy prawa, lecz nie wskazano przepisu rodzącego ten skutek.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Generalny Służby Więziennej zarzucił naruszenie właśnie art. 145 par. 1 pkt 1c powołanej ustawy dlatego, że uchybienie organów nadzoru, wprawdzie oczywiste, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w każdym razie przyznające pomoc finansową decyzje podlegały stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 in. fine Kpa jako wydane z rażącym naruszeniem art. 90 ust. 1 w związku z art. 85 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. 2002 nr 207 poz. 1761 ze zm./ skoro przyznano pomoc na budowę domu w miejscowości nie będącej miejscowością pobliską.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przyjmując nawet, jak podnosi się w skardze kasacyjnej, że - chociaż w decyzjach nadzorczych powołano art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa - stwierdzenie nieważność znajduje uzasadnienie w art. 156 par. 1 pkt 2 in fine Kpa, ta kwalifikacja - jeżeli jest trafna - może odnosić się tylko do decyzji przyznających pomoc finansową, natomiast wydaną w oparciu o nie decyzję wstrzymującą wypłatę równoważnika pieniężnego należy rozpatrywać w świetle art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa, i w każdym razie w tej części decyzje nadzorcze podlegały uchyleniu.

Jednak nadzwyczajny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie pozwala uznać za dopuszczalne późniejszego podstawienia innej przyczyny w miejsce wskazanej pierwotnie, zwłaszcza, że ustalenia przyczyn nieważności nie dokonuje się poza postępowaniem nadzorczym.

Nie można zatem podzielić zarzutu aby dowolne powołanie przyczyny nieważności dawało się sanować w każdym czasie i nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, o jakim mowa w art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.