Postanowienie NSA z 9 lutego 2005 r., OSK 1110/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. i W. Z.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 maja 2004 r. sygn. akt II SAB/GL 7/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Wojciech Chrościelewski, Joanna Runge-Lissowska (spr.)
Łukasz Celiński protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi J. Z. i W. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej w przedmiocie nieprawidłowego zagospodarowania ulicy postanawia oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10.05. 2004 r. sygn. akt II SAB/Gl 7/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. Z. i W. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej w przedmiocie nieprawidłowego zagospodarowania ulic. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że J. i W. Z. złożyli dnia 27.01.2003 r. skargę, którą, na żądanie Sądu, sprecyzowali jako skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza, polegającą na braku działań związanych z właściwym zagospodarowaniem terenów przy ul. Konstytucji i skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 30.12.2003 r., uznającą za bezzasadną skargę na bezczynność Prezydenta związaną z nieprawidłowym zagospodarowaniem ul.Konstytucji, którą rozdzielono do odrębnych rozpoznań. Odrzucając skargę w przedmiocie bezczynności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ona niedopuszczalna, bowiem do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych należy kontrola administracji publicznej w sprawach skarg na akty wymienione w art. 16 § 2 pkt 1-7 oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaś ze skargi tej wynika, że jej przedmiotem jest brak działań Prezydenta Miasta dotyczących właściwego zagospodarowania terenów leżących przy ul. Konstytucji i wobec tego należy ją zakwalifikować do skarg regulowanych działem VIII Kpa, o czym świadczy także fakt, że została poprzedzona przez skarżących skargą do Rady Miejskiej na brak działań Prezydenta (art. 229 pkt 3 kpa). Postępowanie skargowe regulowane działem VIII kpa nie podlega kognicji sądu administracyjnego i skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skonkludował Sąd.

Skargę kasacyjną na to postanowienie wnieśli J. i W. Z., reprezentowani przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa procesowego przez błędną wykładnię treści przepisu art. 16 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który omawia instytucję składu sądu, a nie jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwość sądu i przypadki bezczynności organów. Art. 3 tej ustawy również omawia zakres działania sądów administracyjnych w zw. z art. 13 § 1 i § 2 poprzez uznanie, iż sąd nie jest właściwy do rozpoznania skargi, a zgodnie z regułą którego wojewódzkie sądy administracyjne właściwe są we wszystkich sprawach sądowo-administracyjnych z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sprawa, w której została wniesiona skarga nie jest zastrzeżona dla Naczelnego Sądu, a także naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 7 ust.1 ustawy z dnia marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz błędną wykładnię art. 101 tej ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie spełnia kryterium sprawy z zakresu administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu w Gliwicach zarzucono naruszenie art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Jakkolwiek zarzut błędnej wykładni przepisu dotyczyć może naruszenia prawa materialnego, jak to wynika z art. 174 pkt 1 ppsa to jednak istotnie art. 16 § 2 tej ustawy dotyczy składu sądu, jak podnosił skarżący, a nie kognicji sądów administracyjnych, jak to stwierdził Sąd. Wadliwe powołanie przez Sąd przepisu mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia wówczas, gdyby skarga kasacyjna stawiała zarzut naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu wykazywała zaistnienie takiej okoliczności. Postawienie zaś zarzutu naruszenia prawa procesowego przez błędną wykładnię art. 16 § 2 z wyjaśnieniem, iż dotyczy on składu sądu, a nie kognicji nie przesądza o usprawiedliwionej podstawie.

W skardze postawiono też zarzut naruszenia art. 3 w zw. z art. 13 § 1 i § 2 ppsa. Za naruszeniem art. 3 omawiającego zakres działania sądów administracyjnych w zw. z art. 13 § 1 i § 2 przemawia, zdaniem skarżących, to że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi w przedmiocie nieprawidłowego zagospodarowania ulicy, gdyż zgodnie z regułą art. 3 sądy wojewódzkie są właściwe we wszystkich sprawach sądowo-administracyjnych z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pomijając to, iż trudno ustosunkować się do zarzutu naruszenia art. 3 ppsa z tego względu, że nie wskazano w skardze o który konkretnie przepis chodzi – art. 3 zawiera 3 paragrafy, a jego § 2 - 8 punktów, zatem nie wiadomo w istocie, który przepis skarżący miał na myśli, to wyjaśnić należy, iż art. 3 wskazuje generalnie kognicję sądów administracyjnych, zaś art. 13 § 1 i § 2 właściwość sądów wojewódzkich i Naczelnego Sadu Administracyjnego w sprawach wynikających z tej kognicji. Naruszenie art. 13 § 1 i § 2 mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby w sprawach podlegających kognicji sądów administracyjnych, w których właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny orzekłby sąd wojewódzki lub odwrotnie.

Skarżący wyjaśniają, iż sprawa z zakresu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą z zakresu administracji publicznej i wobec tego każdy plan zagospodarowania może być zaskarżony do sądu administracyjnego. Odrzucenie ich skargi narusza zatem art. 7 ust.1 pkt 1 i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 e. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Jakkolwiek zgodzić się należy, iż sprawa z zakresu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą z zakresu administracji publicznej, a plan zagospodarowania może być zaskarżony do sądu administracyjnego, to w niniejszej sprawie Wojewódzkiemu Sądowi nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7 ust.1 pkt 1 i art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W niniejszej sprawie skarżący bowiem nie wnieśli skargi w trybie art. 101, zaś Sąd nie oceniał działania Gminy w aspekcie zadań własnych, przypisanych art. 7 ust.1 pkt 1. Co za tym idzie przepisów tych Sąd w ogóle nie stosował.

Natomiast zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem, że skarga którą wnieśli skarżący do tego sądu jest niedopuszczalna. Została ona bowiem wniesiona w sprawie niewłaściwego działania, bądź zaniechania działania w sprawie wadliwego, zdaniem skarżących, zagospodarowania ulicy. Gospodarowanie ulicą, w ramach planu zagospodarowania, bądź innego aktu prawnego jest sprawą z zakresu administracji publicznej, jednakże nie każda sprawa z tego zakresu podlega kognicji sądu administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają bowiem tylko w tych sprawach z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ppsa. Natomiast sprawa bezczynności Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza w zagospodarowaniu ulicy jest sprawą z zakresu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, mieści się bowiem w pojęciu zaniechania lub nienależytego wykonywania zadań, a taka sprawa, jak zasadnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie podlega rozpoznawaniu przez sądy administracyjne i skarga w takiej sprawie jest niedopuszczalna.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.