Wyrok NSA z 29 czerwca 2005 r., OSK 1114/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G., R. K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SAB/Po 110/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Leszek Włoskiewicz (spr)
Maria Połowniak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi R. G. i R. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie odszkodowania

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

OSK 1114/04

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2004 r. II SAB/Po 110/03 oddalił skargę R. G. i R. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w sprawie o odszkodowanie – z tytułu stwierdzenia przez ten organ nieważności decyzji naczelnika Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 30 stycznia 1989 r. Nr [...] (pozwolenie na budowę warsztatu branży złotniczej wraz z aneksem i szambem) – uznając, że obowiązany do załatwienia sprawy organ nie pozostaje bezczynny, gdyż wydał postanowienie z dnia 16 lutego 2004 r. [...] zawieszające postępowanie odszkodowawcze, ocena zaś tego postanowienia należy do organu odwoławczego.

Wnosząca skargę kasacyjną R. G. i R. K. zarzucili "rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 35 kpa i art. 36 kpa poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji nie pozostaje bezczynny w rozpoznaniu zgłoszonego przez skarżących wniosku o przyznanie im odszkodowania".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że – pomimo upływu ustawowych terminów załatwienia sprawy – organ nie wydał stosownej decyzji, lecz bezpodstawnie zawiesił postępowanie, aby uchylić się od rozstrzygnięcia, i rzeczą sądu było zbadać, czy zawieszenie znajduje uzasadnienie prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia, czy to prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, lecz w każdym przypadku chodzi o naruszenie obciążające wojewódzki sąd administracyjny, gdyż orzeczenie tego sądu, nie zaś decyzje administracyjne wydane w sprawie, jest przedmiotem zaskarżenia.

Ponadto – jak stanowi art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poza przypadkiem nieważności postępowania, którą bierze się pod rozwagę z urzędu, sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany przytoczonymi w niej podstawami i nie może przyjąć innego niż literalne sformułowania zarzutów.

Skarga kasacyjna zatem nie ma usprawiedliwionej podstawy, gdyż zarzuca naruszenie art. 35 i 36 kpa, które w postępowaniu sądowym – regulowanym powołaną wyżej ustawą – nie znajdowały zastosowania, a których naruszenie można zarzucić wyłącznie organom prowadzącym postępowanie administracyjne.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.