Postanowienie NSA z 15 lutego 2005 r., OSK 1150/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. i J. P.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Po 12/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.)
Beata Smulska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi G. i J. P. na uchwałę Rady Gminy Suchy Las z dnia 27 listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Po 12/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. i J. P. na uchwałę Rady Gminy Suchy Las z dnia 27 listopada 2003 r. Nr XVIII/156/2003 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego.

W uzasadnieniu wyroku podano, iż Rada Gminy Suchy Las na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym odrzuciła zarzut J. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejon ulicy Diamentowej, wskazując w uzasadnieniu, iż teren jest przeznaczony w projekcie planu pod działalność gospodarczą, przy czym w planie dotychczasowym z 1994 roku teren był przeznaczony pod przemysł, bazy i składy oraz rzemiosło produkcyjne. Projekt planu dopuszcza pozostawienie istniejących budynków mieszkalnych z możliwością ich przebudowy, w tym również, w ograniczonym zakresie, powiększenie powierzchni zabudowy. Umożliwia także lokalizację mieszkań w obiektach usługowych oraz biurowo-administracyjnych, związanych z działalnością gospodarczą dla właściciela lub obsługi.

W skardze na tą uchwałę J. P. podniósł, iż projekt planu narusza przepis art. 54 ust. 3 Konstytucji, bowiem plan uniemożliwia mu sprzedaż części gruntu na cele budowlano-warsztatowe i podział działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa, to jest art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W projekcie planu działka skarżącego o numerze 618 znajduje sie w obszarze określonym symbolem 1 AG/ZL 2, przewidzianym pod produkcję przemysłową, rzemiosło, handel hurtowy i detaliczny, bazy, składy i magazyny, usługi materialne i niematerialne /(6 ust. 6 i 7 planu/. Ustalono, że powierzchnia nowych działek nie może być mniejsza niż 3.000 m2. Działka skarżących pozostaje więc nadal /jak w poprzednim planie/ w obszarze terenu działalności gospodarczej, rozumianej w projekcie planu jako teren przeznaczony pod produkcję przemysłową, rzemiosło, handel, bazy, składy, magazyny i usługi. Gmina w ramach swych uprawnień planistycznych jest uprawniona do określenia planu zagospodarowania przestrzennego danego terenu z uwzględnieniem ograniczeń wynikających w przepisów Konstytucji chroniących prawo własności i innych ustawowych przepisów prawa materialnego.

Dla sprawy nie ma znaczenia podnoszony w skardze hipotetyczny problem obniżenia wartości rynkowej działki, zwłaszcza, iż przepis art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zabezpiecza interesy właścicieli w takim przypadku. Gmina może w ramach swych planistycznych uprawnień określić minimalną powierzchnię działki budowlanej, co uczyniła w niniejszym planie uwzględniając przeznaczenie terenu /pod aktywność gospodarczą/ nie przekraczając granic swoich uprawnień.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli G. i J. P. reprezentowani przez adwokat T. S..

W skardze kasacyjnej wnosi się o:

"- uchylenie zaskarżonego wyroku,

• orzeczenie, że zaskarżona przez moich mandantów uchwała Nr XVIII 156/2003 Rady Gminy Suchy Las oraz projekt w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Suchy Las, rejon ul. [...], narusza przepisy prawa, a mianowicie art. 64 ust. 3 Konstytucji,
• wstrzymanie wykonania projektu rady Gminy Suchy Las w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Suchy Las, rejon ulicy [...]".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sposób opisowy przedstawiono, iż projekt planu jest niekorzystny dla skarżących, gdyż przekreśla ich oczekiwania bowiem chcą spokojnie żyć mając ponad 60 lat, natomiast na działce sąsiadującej z działką skarżących ma powstać uciążliwy zakład produkcyjny, nie będą też mogli sprzedać części ich działki na cele budowlane, gdyby otrzymywana przez nich emerytura okazała się niewystarczająca. Poprzedni plan nie zawierał ograniczenia powierzchni działek.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna ponadto czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż brak spełnienia warunków skargi kasacyjnej określonych w art. 176 ppsa skutkuje odrzuceniem tej skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 180 w związku z art. 178 ppsa /patrz postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r. sygn. akt FSK 209/04 - ONSA i wsa zeszyt 1/2004 poz. 13/.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie wskazano, czy zaskarża się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości, czy też w części. Skarga kasacyjna nie zawiera także sprecyzowanych podstaw stosownie do art. 174 ppsa, bowiem wniosek o orzeczenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zaskarżona uchwała i uchwała Rady Gminy Suchy Las w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza przepisy prawa, a mianowicie art. 64 ust. 3 Konstytucji, w żadnym razie nie odpowiada wymogom art. 174 ppsa. Wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż również Sąd naruszył art. 64 ust. 1 Konstytucji, zresztą bez podania, że ma to związek z błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem oraz przy braku jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, także nie może być uznane za spełnienie wymogu art. 174 ppsa.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie, że zaskarżona uchwała i projekt planu narusza przepisy prawa nie spełnia również określonego w art. 176 ppsa wymogu zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż skarga kasacyjna nie spełnia podstawowych wymogów przewidzianych ustawą dla tego pisma procesowego, orzekł jak w sentencji postanowienia z mocy art. 180 w związku z art. 178 ppsa.