Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. P. wniesioną na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o nakazaniu przedłożenia określonych dokumentów.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż decyzja organu odwoławczego uchylająca na podstawie art. 138 (2 kpa decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przedłożenie inwentaryzacji powykonawczej budowlanej i technologicznej wykonanych przez inwestora robót budowlanych, jest prawidłowa ze względu na to, iż organ pierwszej instancji nie zgromadził koniecznych dowodów dających podstawę do rozstrzygnięcia sprawy w takim zakresie, który mógłby uzupełnić organ drugiej instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P., reprezentowany przez adwokata A. S., zaskarżając wyrok w całości jako podstawę kasacyjną wskazując naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, "a mianowicie art. 138 (2 kpa - przez bezpodstawne stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z prawem". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż art. 138 (2 kpa stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W danej sprawie nie było natomiast takiej potrzeby i decyzja organu odwoławczego "winna przy uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości orzec co do istoty sprawy, czego nie zrobiono".
W skardze kasacyjnej wskazuje się ponadto, iż skarżący J. P. działa w imieniu własnym oraz brata A. P..
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawili się J. P. i A. P..
W związku z podniesioną w skardze kasacyjnej kwestią charakteru udziału w postępowaniu kasacyjnym A. P. Sąd stwierdził, iż pełnomocnictwo udzielone adwokatowi A. S. zostało podpisane wyłącznie przez J. P. w imieniu własnym, a zatem J. P. jest w sprawie stroną wnoszącą skargę kasacyjną, zaś A. P. - uczestnikiem postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do skargi kasacyjnej, stwierdził, iż stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się wprawdzie w pkt II skargi kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/ i podaje, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże jako naruszony przez Sąd zaskarżonym wyrokiem wymienia się art, 138 (2 kpa. Przepisu tego natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł naruszyć, gdyż był on stosowany wyłącznie przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną do tego Sądu decyzję, nie zaś Sąd, którego postępowanie normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia konkretnego przepisu tej ustawy w skardze kasacyjnej nie zarzucono ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu, które wymienia tylko wady postępowania przed organem odwoławczym.
Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz ewentualnie naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.