Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt II SALu 1695/02 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów - uchylił decyzję zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakłada na inwestora określone w niej obowiązki, a w tym przedstawienie dowodu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pomimo iż nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, a przy tym przepis stanowiący podstawę orzekania w sprawie nie uprawnia do żądania od inwestora wylegitymowania się prawem do terenu /wyroki NSA z dnia 20 stycznia 1999 r. sygn. akt IV SA 90-97 /Lex 46652/ oraz z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt IV SA 639/01 - Monitor Prawn. 2003/4/147/.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P. reprezentowany przez adwokata A. S., zaskarżając wyrok w całości oraz jako podstawy skargi kasacyjnej wskazując "art. 174 ust. 1 i 2" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Jako naruszenie prawa materialnego wskazano błędną wykładnię art. 48 Prawa budowlanego przez stwierdzenie, że brak jest podstaw do rozbiórki samowolnie wykonanego zakresu robót, zaś jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 32 kpa, przez pominięcie, że J. P. reprezentuje także swojego brata A. P..
W uzasadnieniu podstaw kasacji stwierdza się jedynie, iż "J. P. zgadza się z zaskarżonym wyrokiem co do zasady, ale kwestionuje to co wspomniano w przytoczeniu podstaw kasacyjnych".
Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się J. P. oraz A. P..
W związku z podaniem w skardze kasacyjnej, iż J. P. reprezentuje również brata A. P. ustalono, iż pełnomocnictwo dla adwokata A. S. do sporządzenia skargi kasacyjnej podpisał wyłącznie J. P. w związku z czym jest on wnoszącym tą skargę. A. P. natomiast jest uczestnikiem postępowania. Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się w pkt II skargi kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 1 i 2 ppsa/ i podaje, iż naruszony został przepis art. 48 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię oraz przepis art. 32 kpa zaś naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie jednak nie stosował przepisu art. 48 Prawa budowlanego, wskazał jedynie, iż organy administracji publicznej nie zbadały, a powinny szczegółowo wyjaśnić, czy ten przepis, czy też przepis art. 51 Prawa budowlanego powinien być zastosowany, a więc orzekł w istocie korzystnie dla wnoszącego skargę kasacyjną, nie mógł natomiast przepisu art. 48 naruszyć przez jego błędną wykładnię, jak to zarzuca się w skardze kasacyjnej. Przepis art. 32 kpa także nie był stosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż ma wyłącznie zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej, orzekające w sprawie. Postępowanie przed sądem administracyjnym jest natomiast normowane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia konkretnego przepisu tej ustawy w skardze kasacyjnej nie zarzucono ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu, które wymienia tylko wady postępowania przed organem odwoławczym. Skarga kasacyjna nie ma również uzasadnienia spełniającego wymogi art. 176 ppsa. Uzasadnienie jej w myśl cytowanego przepisu powinno stanowić wyjaśnienie zarzutów podanych w podstawach skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie zawiera ono jedynie stwierdzenie, iż "J. P. zgadza się z zaskarżonym wyrokiem co do zasady, ale kwestionuje to co wspomniano w przytoczeniu podstaw kasacyjnych". W żadnym razie tak sformułowanego uzasadnienia nie można potraktować jako takiego, które odpowiada warunkom art. 176 ppsa.
Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, jakie miałby dla tego uzasadnienie oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.