Uzasadnienie
OSK 1157/04
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. Sygn. akt II SA/Po 4505/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2001 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję z dnia 23 sierpnia 2001 r. ([...]), którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kole, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., nakazał "R. B. rozbiórkę ustawionego bez pozwolenia na budowę kontenera – naczepy samochodowej pogotowia technicznego wraz z obudowanym zadaszeniem na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...] położonej nad jeziorem Lubotyń gmina Babiak.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, obiekt budowlany, którego nakazano rozbiórkę, został zbudowany w 1992 r., po nieformalnym nabyciu przez R. B. działki i jeszcze przed zatwierdzeniem projektu podziału działki nr [...] decyzją z dnia 21 lipca 1994 r.
Działka nr geod. 214/7 została nabyta przez R. B. aktem notarialnym z dnia 7.09.1994 r.
W dacie wzniesienia obiektu budowlanego, działka nr 214/7 położona była na terenie upraw rolnych i ogrodniczych, co wynikało z planu zagospodarowania przestrzennego gminy Babiak zatwierdzonego uchwałą nr 30/VI/85 Gminnej Rady Narodowej w Babiaku z dnia 12 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. WRN w Koninie Nr 8, poz. 133).
W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, jak i w skardze do Sądu, R. B. wskazuje, że decyzję o zakupie przedmiotowej działki podjął w oparciu o zaświadczenie Urzędu Gminy w Babiaku z dnia 18.07.1994 r., decyzję Urzędu Rejonowego w Kole z dnia 21.07.1994 r. i akt notarialny umowy kupna-sprzedaży działki z dnia 7.09.1994 r., w których to dokumentach stwierdzono, że działka nr 214/7 w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na cele rekreacyjne. Sąd pierwszej instancji wskazuje jednak, że w/w dokumenty "zostały wydane już po posadowieniu obiektu".
Z uwagi na ustaloną datę zakończenia budowy przedmiotowego obiektu, zastosowanie miał art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym, obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli organ stwierdzi, że obiekt lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Od powyższego wyroku adw. A. B., pełnomocnik R. B., złożyła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i wnosząc o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie nakazu rozbiórki, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podnosi te same argumenty, co wcześniej w skardze i w innych pismach, a ponadto przedstawia pogląd, że "kontener nie stanowi obiektu budowlanego, gdyż nie ma do owego obiektu podłączeń wodociągowych, odprowadzeń ściekowych ani żadnych urządzeń sanitarnych". Zaś "zgodnie z definicją ustawową, przez pojęcie obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Istotnym problemem, który w tej sprawie powinien być rozstrzygnięty jest to, czy na terenie, na którym znajduje się obiekt R. B., którego nakazano rozbiórkę decyzją z dnia 23 sierpnia 2001 r., w dacie budowy (1992r.), istniał zakaz budowy,
Charakter tego obiektu, co wynika z akt sprawy jest rekreacyjno-gospodarczy, gdyż "w naczepie znajduje się drobny sprzęt i narzędzia", jak stwierdził to organ pierwszej instancji w uzasadnieniu w/w decyzji.
Rozstrzygnięcie powyżej przedstawionego problemu, ma podstawowe znaczenie w świetle brzmienia art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, niezależnie od tego, czy był to teren o przeznaczeniu rekreacyjnym, czy też "teren upraw rolnych i ogrodniczych", jak twierdzi organ. Jeżeli przyjąć, że był to (w dacie budowy obiektu) w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Babiak teren upraw rolnych i ogrodniczych, to z samego tylko takiego zapisu planu, nie można wnioskować o zakazie na tym terenie jakiejkolwiek budowy obiektów (uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 11 maja 1998 r. Sygn. akt OPK 40/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 111). W postępowaniu administracyjnym organy nadzoru budowlanego, skupiły całą swoją uwagę na wykazaniu, że teren na którym R B. w 1992 r. ustawił kontener – naczepę samochodową, nie był w planie miejscowym przeznaczony na cele rekreacyjne, nie zwracając uwagi na to, czy istniał na tym terenie – upraw rolnych i ogrodniczych jakikolwiek zakaz budowy np. obiektów gospodarczych, związanych z uprawami rolnymi lub ogrodnictwem. Podobnie sąd pierwszej instancji, przed wydaniem zaskarżonego wyroku, nie rozważył tego problemu, chociaż zgodnie z art. 133 § 1 ppsa sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy i nie jest związany granicami skargi (art. 134 ppsa).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzekł, jak w sentencji.