Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA 4959/03) oddalił skargę C. B. na uchwałę Rady Gminy Miasta Marki z dnia 29 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Marki.
Przedstawiony w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
- i B. B. wnieśli zarzut do ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Marki, kwestionując proponowaną w w/w projekcie planu lokalizację oczyszczalni ścieków. Uchwałą z dnia 29.10.2003 r. Rada Miasta Marki odrzuciła wniesiony zarzut. W uzasadnieniu swego stanowiska podała co następuje:
Teren, na którym miałaby być zrealizowana oczyszczalnia przewidziany był jako rezerwa pod oczyszczalnię ścieków już w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Marki, który utracił ważność w 1992 r. Wyrażona została też zgoda na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Lokalizacja oczyszczalni poprzedzona została analizami, które potwierdziły jej zasadność. Przemawia za projektowaną lokalizacją również brak wolnych do zainwestowania terenów, a także istniejący w bezpośrednim sąsiedztwie czynny cmentarz grzebalny, który z racji wymaganej prawem strefy ochronnej, eliminuje możliwość zagospodarowania terenu położonego w tej strefie na cele budownictwa. Ponadto w zapisach projektu planu zawarto ustalenie, że strefa oddziaływania oczyszczalni nie może wykraczać poza granice lokalizacji.
Oznacza to konieczność zastosowania rozwiązań technologicznych spełniających ten warunek.
Na powyższą uchwałę ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił C. B..
Skarżący podniósł, że poprzednio obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał strefę ochronną dla planowanej oczyszczalni, natomiast w projekcie odstąpiono od jej ustanowienia wobec czego dom skarżącego mimo, iż znalazł się w bezpośrednim sąsiedztwie oczyszczalni nie może zostać wykupiony ani nie otrzyma on z tego tytułu odszkodowania.
Zarzucił też naruszenie przez Gminę § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko, ponieważ w dołączonej do projektu planu prognozie sprawa oczyszczalni ścieków została pominięta.
Ustosunkowując się do w/w zarzutów skargi Rada Miasta wyjaśniła, że ograniczenie terenu lokalizacji oczyszczalni ścieków wynika z wykonanych opracowań studialnych. Teren ten zawiera również strefę ochronną. Sporządzona prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko, spełnia wymogi art. 10 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska. Rozważano inne lokalizacje ale lokalizacja oczyszczalni wymaga pozyskania terenu stanowiący zwarty kompleks o pow. 3 ha. Wskazywane przez skarżącego tereny przeznaczone są pod inne funkcje, co wyłącza możliwość realizacji na tym terenie przedmiotowej inwestycji.
Oddalając zaskarżonym wyrokiem przedstawioną wyżej skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego związane jest z równoczesnym naruszeniem porządku prawnego.
W niniejszej sprawie nie można Radzie Miasta Marki postawić skutecznego zarzutu, że przyjęte w projekcie miejscowego planu zarezerwowanie terenu pod lokalizację oczyszczalni ścieków jest niezgodne z prawem i że Rada nadużyła t.z.w. władztwa planistycznego. Na konieczność realizacji celu publicznego, jakim jest niewątpliwie budowa oczyszczalni ścieków, wskazuje dołączona do projektu planu prognoza oddziaływania przedmiotowego planu na środowisko podkreślając, że stanowi to warunek utrzymania właściwych standardów czystości wody.
Również lokalizacja oczyszczalni ścieków została przez Gminę uzasadniona w sposób przekonywujący. Lokalizację na tym terenie potwierdziły dwa opracowania wykonane w 2000 r. przez Firmę [...] Przedsiębiorstwo w Kielcach oraz firmę [...] z o.o. w Warszawie.
Zapobiegając niekorzystnemu oddziaływaniu oczyszczalni na otoczenie, w projekcie planu zawarto zapis, że oddziaływanie oczyszczalni nie może wykraczać poza granice lokalizacji. Wymusza to konieczność zastosowania odpowiednich rozwiązań technologicznych. Postęp techniczny w zakresie technologii oczyszczalni ścieków przyczynił się też do zawężenia granic obszaru lokalizacji oczyszczalni ścieków. Z przedstawionej dokumentacji wynika również, że mimo zmniejszenia obszaru przeznaczonego na lokalizację oczyszczalni została ustanowiona strefa ochronna.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej C. B. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i ewentualnie uchylenie tegoż wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy, zarzucił naruszenie prawa materialnego "poprzez nieuwzględnienie przepisu art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nadto § 2 pkt 24 oraz § 3 pkt 10 lit. "d" – rozporządzenia Ministra O.Ś.Z.N.i L. Z dnia 13.05.1995 r. – w sprawie określenia rodzaju inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi...
Art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera wymóg dołączenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prognozy skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze. Wprawdzie taki dokument został sporządzony do niniejszego planu, jednakże jest on "małowartościowy" albowiem nie zawiera żadnych informacji i wniosków dotyczących oddziaływania oczyszczalni na środowisko".
Z § 3 pkt 10 lit. d cyt. rozporządzenia wynika natomiast, że oczyszczalnia ścieków może pogorszyć stan środowiska, stąd też ustanowienie właściwej strefy ochronnej jest niezbędne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Tak więc postępowanie kasacyjne sprowadza się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się wyłącznie do naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) tj. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto § 2 pkt 24 oraz § 3 pkt 10 lit. d – rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995 r. – w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi(...).
Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest – poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie danego przepisu. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie spełniają przedstawionych wyżej wymogów.
Autor skargi kasacyjnej nie wskazał wprawdzie w jaki sposób w/w przepisy zostały naruszone, jednakże z przytoczonych w uzasadnieniu skargi wywodów wynika, że kwestionuje on ustalenia faktyczne poczynione przez gminę i podzielone przez Sąd, a także dokonaną przez ten sąd oceną przedstawionej przez Gminę dokumentacji planistycznej.
Zatem w istocie zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do niewłaściwego zastosowania wskazanych na wstępie przepisów prawa materialnego.
Zauważyć jednak należy, że nie zgadzając się z dokonaną przez Sąd oceną przedstawionej do akt sprawy dokumentacji planistycznej, skarżący winien podnieść również zarzut naruszenia przez Sąd przepisu prawa procesowego.
Tego rodzaju zarzut nie został jednakże zawarty w skardze kasacyjnej. Z lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, odnosi ten zarzut do zaprezentowanej przez siebie oceny sporządzonej przez biegłego z listy MOŚZNiL "prognozy skutków ustaleń projektu planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze".
Jednakże brak zarzutu w ramach podstawy z art. 174 § 2 ppsa powoduje, że sąd kasacyjny nie jest władny skontrolować zeprezentowanej przez sąd I instancji oceny w/w dokumentacji i związany jest ustaleniami stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych i ocen dokonanych przez sąd.
Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na tej podstawie kasacyjnej oznacza, że wnoszący ją nie kwestionuje przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ocen i ustaleń faktycznych, co mogłoby nastąpić w ramach drugiej z wymienionych w art. 184 ppsa postaw kasacyjnych tj. naruszenia prawa procesowego.
Z przytoczonych wyżej powodów należy przyjąć, iż sąd administracyjny nie dopuścił się wadliwej subsumcji nie podważonych skutecznie w skardze kasacyjnej ocen i ustaleń faktycznych.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.