Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji nakazującą M. M. - na zas. art. 48 – Prawa budowlanego rozbiórkę oczka wodnego, zrealizowanego na działce nr [...], położonej w Kozimrogu Rzecznym gm. Tłuchowo.
W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, co następuje:
Przedmiotowa inwestycja stanowi obiekt małej architektury, w rozumieniu art. 3 pkt 4b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W tej sytuacji realizacja oczka wodnego wymagała jedynie zgłoszenia właściwym organom. Pismem z dnia 6.03.2000 r. skarżący dokonał, przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych, zgłoszenia budowy oczka oraz dwóch altan wraz z roślinnością ozdobną. Do zgłoszenia dołączył nieopisany wyrys z mapy ewidencyjnej działki nr 65/2, na którym zaznaczył 3 obiekty bez wskazania, który z nich jest oczkiem wodnym. Do realizacji budowy oczka wodnego skarżący przystąpił po upływie terminu do wniesienia przez organ budowlany sprzeciwu.
Organ administracji w sytuacji istnienia wątpliwości co do lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych objętych zgłoszeniem mógł wezwać skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia o potrzebne informacje i dokumenty bądź też do jego doprecyzowania. Poprzestał jedynie na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Inwestor nie składał żadnych wyjaśnień ani oświadczeń w tej kwestii. Sąd wyjaśnił również, że w sytuacji kiedy inwestycja została zrealizowana niezgodnie z treścią zgłoszenia lub przepisami albo w sposób mogący spowodować zagrożenie ludzi lub mienia organy nadzoru budowlanego mogą skorzystać ze środków przewidzianych w art. 51 – Prawa budowlanego.
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną [...] S.A. w Warszawie. Kwestionowanemu wyrokowi zarzucił "naruszenie prawa materialnego – art. 3 pkt 4b, art. 30 ust.1 pkt 1 i art. 29 ust.1 pkt 4 – Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że oczko wodne stanowi obiekt małej architektury (...) i jego budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz art. 48 i 28 w zw. z art. 3 pkt 3 – Prawa budowlanego poprzez nie zastosowanie go wobec przyjęcia, że w danym stanie faktycznym nie było podstaw prawnych do nakazania likwidacji oczka wodnego w trybie w/w przepisu." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wykonany przez inwestora obiekt należy zaliczyć do budowli ziemnych, o których mowa w art.3 pkt 3 – Prawa budowlanego, a takie obiekty wymagają pozwolenia na budowę.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym inwestor M. M. oświadczył, że przedmiotowe oczko wodne zostało zlikwidowane. Na dowód okazał sądowi kserokopię oświadczenia z dnia 18.04.2002 r., na której znajduje się pieczęć Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lipnie wraz z potwierdzeniem wykonania przez niego obowiązku zasypania oczka wodnego i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 193 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc jednakże z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że sąd ten związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się wyłącznie do naruszenia przez sąd przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 4b, 30 ust.1 pkt 1 i 29 ust.1 pkt 4 – Prawa budowlanego oraz nie zastosowania art. 48 i 29 – Prawa budowlanego. Zauważyć w związku z powyższym należy, że naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Inaczej mówiąc, sprawa właściwego skonfrontowania okoliczności stanu faktycznego z hipotezą odnośnej normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści danej normy.
Zarzucając sądowi niewłaściwe zastosowanie w/w przepisów a także nie zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, skarżący podważa ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwestionowanego wyroku. Twierdzi bowiem, że parametry przedmiotowej inwestycji wskazują na to, iż nie jest to oczko wodne lecz budowla ziemna, a ponadto została ona zlokalizowana w innym miejscu niż inwestor wskazał w zgłoszeniu.
Abstrahując od zasadności w/w zarzutów należy zauważyć, że brak zarzutu naruszenia przez Sąd właściwych przepisów prawa procesowego uniemożliwia skuteczne zwalczanie ustaleń faktycznych jakie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie oznacza, że wnoszący ją nie kwestionuje przyjętych przez sąd ustaleń faktycznych, co mogłoby nastąpić wyłącznie w ramach drugiej z wymienionych w art. 184 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych tj. naruszenia prawa procesowego.
Uwzględniając powyższe, wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacjną należy przyjąć, że sąd administracyjny nie dopuścił się wadliwej subsumpcji nie podważonych skutecznie w kasacji – jak to wyżej wykazano – ustaleń faktycznych.
Z przytoczonych wyżej powodów nie zastosowanie przez Sąd w niniejszej sprawie sankcji przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego nie mogło nasuwać wątpliwości.
Z w/w przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na zas. art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.