Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 czerwca 2004 r. Sygn. akt II SA/Wr 297/04 odrzucił skargę R. M. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że powodem odrzucenia skargi było to, że wniosek skarżącego nie mieścił się w zakresie spraw wyszczególnianych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), podlegających orzecznictwu sądów administracyjnych.
R. M. w skardze (pismo z dnia 13.05.2004 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnoszonej za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wnioskował "o stwierdzenie, że prowadzenie robót regulacyjnych – potoku Goworówka w gminie Międzylesie w powiecie Kłodzkim w województwie dolnośląskim przez Dolnośląski Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, nastąpiło z naruszeniem postanowień pozwolenia wodno-prawnego z dnia 12.12.2001 r. wydanego przez Starostę Powiatowego w Kłodzku oraz zobowiązanie właściwego organu nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania zmierzającego do usunięcia stanu niezgodnego z prawem". Zdaniem skarżącego, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w/w decyzją został zobowiązany do uzyskania pozwolenia budowlanego przed rozpoczęciem robót objętych pozwoleniem wodnoprawnym.
Jak wynika z dalszej części skargi, R. M. w powyższej sprawie interweniował u Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (pismo z 15.12.2003 r., 2.03.2004 r., 23.03.2004 r.), który pisma R. M. przesyłał do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 26.01.2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił skarżącemu, iż wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie obiektów regulacji rzek zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 8 Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę. Z powyższym stanowiskiem nie zgadza się skarżący, gdyż wykonywane roboty, polegające między innymi na "zabudowie koryta" rzeki, przekraczają zakres pojęcia remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie przesyłającym skargę R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosił o oddalenie skargi, jednocześnie wyjaśniając, że w przedmiotowej sprawie nie wydawał żadnych aktów administracyjnych, a przepisy Prawa wodnego nie regulują działalności organów nadzoru budowlanego.
R. M. reprezentowany przez adw. A. K., na wymienione na wstępie postanowienie z dnia 8 czerwca 2004 r., złożył skargę kasacyjną, wskazując jako podstawę przepis art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej dalej jako ppsa.
W skardze kasacyjnej wnosi się o:
- uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi,
- wstrzymanie na mocy art. 61 w związku z art. 193 ppsa prowadzenia robót budowlanych na potoku Goworówka,
- zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego powtarza treść skargi wyrażając pogląd, iż "takie zachowanie organu nadzoru budowlanego, w którym odmawia on podjęcia czynności zmierzających do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, uprawnia go do wniesienia skargi na bezczynność do Sadu Administracyjnego".
Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartym w zaskarżonym postanowieniu, gdyż jego zdaniem, sprawa mieści się w zakresie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 w związku z pkt 8 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, sąd pierwszej instancji orzekł w sprawie wyłączenie biorąc pod uwagę żądanie skarżącego zawarte we wniosku skargi. Tymczasem z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że skarżącemu chodziło o bezczynność organów nadzoru budowlanego, które nieprawidłowo reagowały na jego pisma w sprawie rozpoczęcia robót regulacyjnych potoku Goworówka, przez Zarząd Regionalny Gospodarki Wodnej we Wrocławiu.
Organ administracji publicznej, do którego wpłynie pismo, podanie, żądanie strony, obowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne w pierwszej kolejności wyjaśniając, czy jest właściwy w sprawie (art. 61 § 1 i 3, art. 19 kpa). Jeżeli ustali, że jest właściwy w sprawie w dalszej kolejności powinien dążyć do wyjaśnienia okoliczności sprawy tak, aby ją zakończyć zgodnie z postanowieniami przepisów art. 104 lub 105 kpa. W przypadku, kiedy organ do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie (art. 65 § 1 kpa).
Niezachowanie powyższych reguł postępowania, stanowi znamiona bezczynności organu; nie zmienia tego fakt, że w korespondencji z zainteresowanym (wnioskodawcą) organ wyjaśnia swoje stanowisko, gdyż to powinno być zamieszczone w decyzji lub postanowieniu, a nie w innych pismach nie spełniających wymogów określonych w art. 104 i 105 kpa.
Wbrew stanowisku zajętemu w zaskarżonym postanowieniu, rozpatrzenie skargi R. M. (pismo z dnia 13.05.2004 r.), należy do kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.