Uzasadnienie
OSK 1196/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 maja 2004 r. II SA/Lu 664/03 oddalił skargę Gustawa S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 7 stycznia 2003 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 3 września 2002 r. (...), którą orzeczono o przekształceniu przysługującego Gustawowi S. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr 120, o powierzchni 18026 m2, położoną przy ul. S. w Z., w prawo własności za opłatą 298 921 zł, według wartości nieruchomości określonej na 574.849 zł.
Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że zastosowanie znajdował art. 4a ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. 2001 nr 120 poz. 1299/, gdyż wniosek o przekształcenie został złożony 29 grudnia 2000 r. /data nadania w urzędzie pocztowym/, natomiast pismem z dnia 6 grudnia 2000 r./ doręczonym skarżącemu 13 grudnia 2000 r./ Zarząd Miasta Z. wypowiedział wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, proponując ustalenie nowej opłaty według wartości nieruchomości określonej na 574.849 zł, i dlatego według tej wartości należało obliczyć opłatę za przekształcenie.
W skardze kasacyjnej Gustaw S. zarzucił naruszenie prawa materialnego, "art. 4a Ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności w związku z art. 7 i art. 8 oraz art. 35 i art. 36 par. 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez błędną wykładnię skutkiem niezastosowania kwalifikacji prawnej z art. 7, 8 i następnych Kpa co do oceny postępowania organu administracyjnego I instancji uprawniającego skarżącego od momentu wszczęcia postępowania uwłaszczeniowego o trybie rozpatrzeniu sprawy ale dopiero po przeprowadzeniu wyceny nieruchomości objętej przedmiotem postępowania uwłaszczeniowego, ze skutkiem wywołania u skarżącego przekonania i pewności, że taka czynność faktycznie nastąpi, co bezpośrednio zarzutowało na zaniechanie przez skarżącego obrony swoich praw z tytułu dokonanej w dniu 6 grudnia 2000 r. aktualizacji wyceny nieruchomości poprzez nie sporządzenie w terminie zakreślonym stosownego odwołania od tej aktualizacji, a w skutkach dopuszczenie do możliwości zastosowania przez organ I instancji wprost zapisu z art. 4a cytowanej Ustawy z dnia 4 września 1997 r. co do wyceny nieruchomości w ramach postępowania uwłaszczeniowego z naruszeniem istotnych interesów strony".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że ustalona dla celów aktualizacji opłaty rocznej wartość nieruchomości została zawyżona o ponad 100.000 zł., lecz skarżący nie kwestionował aktualizacji będąc przekonany, iż w postępowaniu przekształceniowym wartość nieruchomości zostanie ustalona ponownie, w czym skarżącego upewnił organ pierwszej instancji, który w piśmie z dnia 27 września 2001 r. zapowiadał określenie wartości nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, przy czym w każdym przypadku chodzi o uchybienia sądu, a nie organów działających w postępowaniu administracyjnym.
Przytoczonej w skardze kasacyjnej podstawy, będącej szczególną kompilacją, nie daje się wprost zakwalifikować do żadnej z dwóch odrębnych kategorii wymienionych w art. 174, gdyż wprawdzie sądowi zarzuca się naruszenie prawa materialnego - zresztą bez wskazania, o który przepis art. 4a ustawy z dnia 4 września 1997 r. rzeczywiście chodzi /o ust. 1, ust. 2, czy też ust. 3/ - lecz w wyniku naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organy administracji.
Natomiast, jeżeli nawet pominąć błędne sformułowanie podstawy, zarzuty skargi kasacyjnej są oczywiście nietrafne.
Jak o tym mowa w art. 4a ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed złożeniem wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty za przekształcenie przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji.
Wniosek o przekształcenie został złożony 29 grudnia 2000 r., aktualizacji zaś dokonano wypowiedzeniem z dnia 6 grudnia 2000 r. doręczonym skarżącemu 13 grudnia 2000 r. z pouczeniem, że - w terminie 30 dni - przysługuje wniosek o ustalenie, że aktualizacja jest nieuzasadniona, lecz skarżący z tej możliwości odwoławczej nie skorzystał.
Jest faktem, że piśmie z dnia 27 września 2001 r. - lecz dopiero w tym piśmie będącym czwartym z kolei pismem wyjaśniającym przyczyny niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie - zapowiadano określenie wartości nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, jednak było to już po upływie terminu odwoławczego.
Ponadto nie ma nawet znaczenia, dlaczego termin odwoławczy bezskutecznie upłynął, gdyż każde z postępowań, aktualizacyjne i przekształceniowe, chociaż dotyczy tej samej nieruchomości, ma odrębny charakter prawny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.