Uzasadnienie
OSK 1199/04
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 12 czerwca 2003 r. oddalił skargę W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wymierzające W. S. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania ostatecznego prawomocnego nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego, jakim jest ostateczna decyzja Wojewody Łomżyńskiego z dnia 4 lipca 1996 r. nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego.
Skarga na tę decyzję oddalona została przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący mimo upomnienia nie dokonał rozbiórki. Kwota grzywny 21.077 zł. znajduje oparcie w obwieszczeniu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie ustalenia ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kw. 1999r. (MP Nr 40, poz. 618). (Wyrok ten doręczony został W. S. w dniu 29 sierpnia 2003 r.).
W dniu 8 października 2003 r. W. S. złożył prośbę do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wyżej wskazanego wyroku.
Sąd Najwyższy pismem z dnia 19 stycznia 2004 r. poinformował W. S., iż pozostawia wniosek bez rozpoznania, gdyż niecelowe byłoby wnoszenie ewentualnej rewizji nadzwyczajnej, bowiem rewizja taka nie mogłaby być rozpoznana ani przez Sąd Najwyższy, ani przez jakikolwiek inny sąd przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. z mocy art. 102 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd Najwyższy nie jest już upoważniony do rozpatrywania rewizji nadzwyczajnych od tych wyroków. Każda ze stron postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ma prawo wnieść skargę kasacyjną na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W dniu 11 marca 2004 r. W. S. wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2004 r. odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że pismo W. S. nazwane kasacją, nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W myśl pow. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna, która nie odpowiada wymogom określonym w art. 175 § 1 jest niedopuszczalna i podlega oddaleniu.
W dniu 12 sierpnia 2004 r. wniesiona została skarga kasacyjna przez W. S. reprezentowanego przez adwokata J. S. W skardze zarzucono, że wyrok Sądu Wojewódzkiego wydany został z rażącym naruszeniem prawa przez niewyjaśnienie, jaka jest obecna sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego oraz przez niedokonanie korekty wyliczenia grzywny i tym samym z naruszeniem art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Autor skargi wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 202 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) "w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy, o których mowa w art. 2", tj. na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej wniesiona została przez W. S., reprezentowanego przez adwokata J. S. w dniu 12 sierpnia 2004 r., a więc z uchybieniem terminu, oznaczonego w powołanym przepisie. Wniosek o przywrócenie tego terminu nie może być uwzględniony, bowiem termin oznaczony poprzez wskazanie sztywnej daty, do której mogła być wniesiona skarga kasacyjna jest terminem prawa materialnego.
Termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu w trybie art. 58 i 59 kpa. Procesowe przepisy o przywrócenie terminu nie mają bowiem zastosowania do terminów prawa materialnego. Przywrócenie takiego terminu byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby taką możliwość przewidywał przepis określający dany termin. W przepisach cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. nie zamieszczono takiej regulacji.
Bezskuteczny więc upływ terminu dla wniesienia skargi kasacyjnej, oznaczony na dzień 31 marca 2004 r. spowodował wygaśnięcie prawa skarżącego do wniesienia tej skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił przywrócenia uchybionego terminu i w konsekwencji tego - skargę kasacyjną jako spóźnioną odrzucił, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).