Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K. i J. K. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 września 2002 r. uchylającą decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia l sierpnia 2002 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Powiatu w Pruszczu Gdańskim z dnia 10 maja 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Pruszczu Gdańskim i odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że organ odwoławczy wydając, odmienne niż organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie ograniczył się do rozważenia ochrony interesów osób trzecich związanych z ewentualnie niekorzystną zmianą spływu wód opadowych. To zaś, zdaniem organu, może stanowić przedmiot odrębnego postępowania. Spływaniu wód opadowych zapobiega ponadto cokół ogrodzenia znajdujący się między działkami stron. Nie rozważono natomiast, według oceny zaskarżonego wyroku, możliwości naruszenia § 29 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków... (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) zawierającego zakaz zmiany naturalnego spływu wód opadowych. We wniosku o stwierdzenie nieważności a następnie w skardze formułowane zaś były twierdzenia o niedopuszczalnym rozstrzygnięciu w pozwoleniu na budowę dotyczącym podwyższenia terenu aż o 1,20 m przy jednoczesnym braku rozwiązań w zakresie odwodnienia terenu. Kwestie te z obrazą art. 7 § 1 i 107 kpa nie zostały wyjaśnione i uzasadnione w zaskarżonej decyzji, co uzasadniało jej uchylenie.
W skardze kasacyjnej M. Z. zarzuca naruszenie przepisów postępowania w postaci: 1) art. 2, 7, 32 ust.1 Konstytucji polegające na niedopuszczalnej ponownej ocenie kwestii czy wody opadowe z nieruchomości skarżącego mają możliwość przedostania się na nieruchomość K. i J.Kniażyckich, gdyż kwestia ta była już przedmiotem ostatecznej oceny organów nadzoru budowlanego;
- art. 193 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego;
- art. 134 § 1 tego Prawa polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o naruszenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa, chociaż taki zarzut nie został powołany w skardze K. i J. K.
- art. 141 § 4 tego Prawa polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania.
Według uzasadnienia skargi kasacyjnej, naruszenie powołanych w tej skardze przepisów Konstytucji polegało na tym, że zaskarżony wyrok dopuszcza ponowne badanie kwestii dotyczącej wód opadowych, gdy było to już przedmiotem oceny Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszczu Gdańskim (decyzja z 27.9.02) i Pomorskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (decyzja z 30.4.03). Podważa to zaufanie obywateli do organów Państwa, godzi w zasadę praworządności i równości wobec prawa. Zaskarżona decyzja w sposób wystarczający wyjaśniła brak rażącego naruszenia prawa. K. i J.K. nie zgłosili zastrzeżeń w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ich teren został również podwyższony oraz wybudowali oni cokół o wysokości 20-50 cm zapobiegający przepływowi wód opadowych. Inwestor nie zmienił kierunku spływu wód opadowych a jedynie przewidział równomierne podwyższenie terenu, wody zaś spływają w przeciwnym kierunku niż działka K. i J.K.. Sąd wbrew treści decyzji dopatrzył się rzekomych uchybień proceduralnych, co stanowi naruszenie art. 134 § 1 powołanego wyżej Prawa, gdyż nie związanie granicami skargi, nie oznacza dowolności. Z obrazą art. 141 § 4 nie dokonano wyjaśnienia na czym polegało naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonego dalej skrótem ppsa) ogranicza zakres rozstrzygnięcia i jednocześnie zobowiązuje do oceny zarzutów sformułowanych w tej skardze. Dotyczy to w pierwszej kolejności zarzutu w zakresie naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji, które skarga wiąże z ponowną, zdaniem strony skarżącej, niedopuszczalną oceną kwestii dotyczącej wód opadowych. Rzeczywiście w aktach sprawy znajduje się decyzja z 27 maja 2002 r. orzekająca "o braku podstaw do wydania Panu M. Z. nakazu wstrzymania robót budowlanych...". Decyzja ta została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszczu Gdańskim i organ ten w piśmie z dnia l9 grudnia 2001 r. stwierdził między innymi, że wody opadowe z działki inwestora "nie mają możliwości przedostawania się na działkę sąsiednią". Powołana wyżej decyzja dotyczyła w zasadzie istnienia przesłanek z art. 50 Prawa budowlanego, a wspomniane pismo – wykonywania określonych czynności. Nie może to być więc równoznaczne z oceną prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w pozwoleniu na budowę. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej w drodze skargi decyzji, a w konsekwencji również prawidłowości pozwolenia na budowę, nie był związany twierdzeniami i poglądami formułowanymi przez organ administracji w innej sprawie. Już dlatego nie można twierdzić o naruszeniu przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji, niezależnie od tego, że podstawą rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku były w wystarczającej mierze przepisy zawarte w innych aktach normatywnych, niż Konstytucja.
Art. 133 § 1 ppsa nie dotyczy oceny przez sąd administracyjny materiału dowodowego. Już z tego względu zarzut o naruszeniu tego przepisu nie jest uzasadniony. Skarga kasacyjna, nie zawiera zresztą w tym zakresie, bliżej sprecyzowanych twierdzeń. Wyrażona w art. 134 § 1 ppsa zasada nie związania sądu zarzutami i wnioskami skargi (oraz powołaną podstawą prawną) oznacza obowiązek rozpoznania sprawy z punktu widzenia legalności wydanej w danej sprawie decyzji, niezależnie od twierdzeń zawartych w skardze. Wykonanie tego obowiązku nie może więc oznaczać, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, dowolności. O takiej dowolności nie świadczy przede wszystkim wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na potrzebę dokonania ustaleń w zakresie zachowania wymagań w decyzji o pozwoleniu na budowę, określonych w § 29 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującego w dacie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa z powodu nie wykazania na czym polegało naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku powołując naruszenie tych przepisów a także art. 107 kpa, nawiązało do wcześniejszych twierdzeń o braku wymaganych ustaleń, co wiąże się nie tylko z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 kpa, ale także z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 tego Kodeksu dotyczących między innymi należytego wyjaśnienia sprawy.
Z przytoczonych względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, skarga ta podlega oddaleniu (art. 184 ppsa).